Ο Όσιος Βαρλαάμ του Χουτίν, ο θαυματουργός του Νόβγκοροντ

Ένας νεκρός μικρός γιος ανέστη μπροστά στα μάτια του απελπισμένου πατέρα του, μόλις ο Όσιος Βαρλαάμ ύψωσε τα χέρια του σε προσευχή. Ο ίδιος ερημίτης αναγνώρισε με προφητικό χάρισμα τη γέννηση του γιου ενός πρίγκιπα την ώρα που εκείνος έλειπε μακριά από τον τόπο του. Ο Όσιος γεννήθηκε στο Νόβγκοροντ από γονείς ευσεβείς και βαθιά πιστούς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού και αγάπη για τα ιερά γράμματα.

Από παιδί διάβαζε με πόθο τα θεόπνευστα βιβλία και κυρίως τους ψαλμούς του Δαβίδ, που τον συντρόφευαν στις ώρες της σιωπής. Απέφευγε τα παιδικά παιχνίδια και κάθε κοσμική απόλαυση, σαν να γνώριζε ήδη τον δρόμο που τον περίμενε. Συχνά συλλογιζόταν πόσο σύντομη και άστατη είναι η ζωή των ανθρώπων, που μοιάζει με όνειρο και τροχό που γυρίζει ακατάπαυστα.

Έτσι ωρίμασε μέσα του η απόφαση να εγκαταλείψει τα πάντα και να ακολουθήσει τον Χριστό στην έρημο. Η καρδιά του ζητούσε ησυχία, προσευχή και αδιάλειπτη κοινωνία με τον ουράνιο Πατέρα. Σε νεαρή ηλικία αποσύρθηκε στη μονή Λίσιτσι κοντά στο Νόβγκοροντ και έλαβε εκεί το αγγελικό σχήμα από έναν ιερομόναχο.

Έπειτα αναζήτησε τόπο πιο ήσυχο και απομονωμένο, για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην προσευχή και την άσκηση. Βρήκε έναν λόφο πάνω από τον ποταμό Βόλχοφ, σε μια περιοχή που ονομαζόταν Χουτίν, περίπου δέκα βέρστια μακριά από την πόλη του. Εκεί έστησε ένα μικρό κελί και άρχισε μια ζωή σκληρή, με νηστεία, αγρυπνία και αδιάκοπη ένταση της ψυχής προς τον Θεό.

Έκοβε μόνος του ξύλα στο δάσος, πριόνιζε κορμούς και όργωνε τη γη με τα ίδια του τα χέρια. Εφάρμοζε με ακρίβεια τον λόγο του αποστόλου Παύλου, ότι όποιος δεν θέλει να εργάζεται ούτε να τρώει επιτρέπεται. Τις νύχτες ξαγρυπνούσε και με την προσευχή έδιωχνε τα ακάθαρτα πνεύματα, που πάσχιζαν να ταράξουν την ησυχία του.

Άλλοτε τον πολεμούσαν τα ίδια τα δαιμόνια και άλλοτε ξεσήκωναν ανθρώπους εναντίον του ασκητή. Ο Όσιος υπέμενε όλες τις δοκιμασίες με γαλήνη, στηριζόμενος πάντοτε στη δεξιά του Κυρίου που τον σκέπαζε. Η φήμη των αρετών του απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πλήθος ανθρώπων άρχισε να συρρέει κοντά του.

Έρχονταν πρίγκιπες και βογιάροι, πλούσιοι και φτωχοί, για να ζητήσουν λόγο σωτηρίας από τον ταπεινό ασκητή του Χουτίν. Ορισμένοι μάλιστα κάτοικοι του Νόβγκοροντ τον ακολούθησαν για να μοιραστούν τους πνευματικούς του αγώνες και την ησυχία της ερήμου. Ανάμεσά τους ήταν ο Προκόπιος Μαλισέβιτς, που αργότερα έλαβε το όνομα Πορφύριος, και ο αδελφός του Θεόδωρος.

Ο Όσιος δίδασκε καθημερινά όλους όσοι τον πλησίαζαν με λόγια απλά, καθαρά και γεμάτα πνευματική πείρα. Τους έλεγε να προσέχουν από κάθε αδικία και να μην παραδίδονται στον φθόνο ή τη συκοφαντία εναντίον του αδελφού τους. Τους παρακινούσε να συγκρατούν τον θυμό, να μη δανείζουν χρήματα με τόκο και να μην κρίνουν ποτέ άδικα τον πλησίον τους.

Δεν έπρεπε να ορκίζονται ψεύτικα, αλλά να τηρούν με ακρίβεια κάθε υπόσχεση που έδιναν ενώπιον του Θεού. Πάνω από όλα τους ζητούσε πραότητα και αγάπη, ως ρίζα και αρχή κάθε αληθινής αρετής. Όσο δίδασκε τους άλλους, τόσο εντονότερα αγωνιζόταν ο ίδιος, αυξάνοντας τις προσευχές του και νεκρώνοντας ακόμη περισσότερο τη σάρκα του.

Έπειτα από καιρό οικοδόμησε έναν μικρό ναό στο όνομα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού, και έτσι θεμελιώθηκε η μονή του Χουτίν. Ο αριθμός των αδελφών αυξανόταν συνεχώς, καθώς πολλοί ζητούσαν τη σκέπη και την καθοδήγηση του Οσίου. Εκείνος συνέχιζε να ζει με την ίδια αυστηρότητα, τρώγοντας ελάχιστα όσπρια ή καρπούς της γης, και πάντοτε σε πολύ μικρή ποσότητα.

Την ίδια αυστηρή ζωή ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι μοναχοί, παρακινημένοι από το παράδειγμα του γέροντά τους. Κάποτε επισκέφθηκε το κελί του ένας πρίγκιπας και ζήτησε την ευλογία του ταπεινού πατέρα. Ο Όσιος τον υποδέχθηκε χαρούμενος και τον συνεχάρη για τη γέννηση του παιδιού του.

Ο πρίγκιπας έμεινε άναυδος, γιατί ήταν αλήθεια πως κατά την απουσία του είχε γεννηθεί ο γιος του. Στη συνέχεια ο ίδιος ο Βαρλαάμ έγινε ανάδοχος του παιδιού στο άγιο βάπτισμα. Κάποιος άνθρωπος με μεγάλη πίστη ξεκίνησε για τη μονή κρατώντας στην αγκαλιά του τον μοναδικό του βαριά άρρωστο γιο.

Επιθυμούσε να ζητήσει από τον Όσιο να προσευχηθεί για τη θεραπεία του παιδιού του, που έσβηνε μέρα με τη μέρα. Όμως στον δρόμο το αγόρι ξεψύχησε στα χέρια του πατέρα του, βυθίζοντάς τον σε απόγνωση και θρήνο. Ο Όσιος Βαρλαάμ προσευχήθηκε με δάκρυα και το παιδί σηκώθηκε ολόκληρο υγιές, σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα.

Άλλη φορά, καθώς πλησίαζε η μεγάλη γιορτή της Αναστάσεως του Κυρίου, έστειλε ψαράδες να φέρουν ψάρια για την τράπεζα της αδελφότητας. Η ψαριά υπήρξε εξαιρετικά πλούσια και ανάμεσα στα ψάρια έπιασαν και έναν μεγάλο οξύρρυγχο. Παρασυρμένοι όμως από τον πειρασμό, οι ψαράδες έκρυψαν το μεγάλο ψάρι και έφεραν στη μονή μόνο τα μικρότερα.

Ο Όσιος έλαβε το ραβδί του, εξέτασε με προσοχή τα ψάρια και τους ρώτησε πού βρισκόταν το μεγάλο. Εκείνοι έπεσαν τρομαγμένοι στα γόνατα, ομολόγησαν την κλοπή και επέστρεψαν με συντριβή το κρυμμένο ψάρι. Καθώς πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής του, έφτασε στη μονή από την Κωνσταντινούπολη ο ιερομόναχος Αντώνιος, σύγχρονος και αγαπητός φίλος του.

Η συνάντηση εκείνη γέμισε χαρά την καρδιά του Οσίου, που είδε σε αυτήν την πρόνοια του Θεού για τη συνέχεια του έργου του. Παρέδωσε λοιπόν στον Αντώνιο τη φροντίδα της μονής με λόγια γεμάτα στοργή και πνευματική σιγουριά για το μέλλον. Του είπε πως η ευδοκία του Θεού αναπαύεται μέσα σε αυτό το μοναστήρι και τον προέτρεψε να το φυλάει και να το αγαπά.

Πρόσθεσε πως ο ίδιος αναχωρεί προς τον Βασιλέα των ουρανών, μένοντας όμως πάντοτε μαζί τους κατά το πνεύμα. Έπειτα συγκέντρωσε τους αδελφούς, τους δίδαξε να κρατούν ακέραιη την ορθόδοξη πίστη και να ζουν διαρκώς μέσα στην ταπείνωση. Με αυτές τις τελευταίες παραινέσεις παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, την έκτη ημέρα του Νοεμβρίου του χιλίου εκατόν ενενήντα δύο.

Ο μητροπολίτης του Νόβγκοροντ τέλεσε την κηδεία του με κεριά, ψαλμωδίες και κάθε πρέπουσα λαμπρότητα. Έκτοτε ο Όσιος δοξάζει στους ουρανούς τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα μαζί με τους δικαίους. Here is the final delivery as `11_06_Όσιος_Βαρλαάμ_Χουτίν.

**File: `11_06_Όσιος_Βαρλαάμ_Χουτίν. %$ Ο Όσιος Βαρλαάμ του Χουτίν, ο θαυματουργός του Νόβγκοροντ $% Ο αριθμός των αδελφών αυξανόταν συνεχώς, καθώς πολλοί ζητούσαν τη σκέπη και την καθοδήγηση του Οσίου πατρός.

Την ίδια αυστηρή ζωή ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι μοναχοί, παρακινημένοι από το ολόφωτο παράδειγμα του γέροντά τους. Κάποτε επισκέφθηκε το κελί του ένας πρίγκιπας και ζήτησε την ευλογία του ταπεινού πατέρα της ερήμου. Ο Όσιος τον υποδέχθηκε χαρούμενος και τον συνεχάρη για τη γέννηση του παιδιού του στο μακρινό σπίτι.

Ο πρίγκιπας έμεινε άναυδος, γιατί ήταν αλήθεια πως κατά την απουσία του είχε γεννηθεί ο μικρός του γιος. Στη συνέχεια ο ίδιος ο Βαρλαάμ έγινε ανάδοχος του παιδιού στο άγιο βάπτισμα, σφραγίζοντας τη φιλία τους. Ο Όσιος Βαρλαάμ προσευχήθηκε με δάκρυα και το παιδί σηκώθηκε ολόκληρο υγιές, σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα κακό.

Έπειτα συγκέντρωσε τους αδελφούς και τους δίδαξε να κρατούν ακέραιη την ορθόδοξη πίστη και να ζουν διαρκώς μέσα στη βαθιά ταπείνωση. Ο μητροπολίτης του Νόβγκοροντ τέλεσε την κηδεία του με κεριά αναμμένα, πνευματικές ψαλμωδίες και κάθε πρέπουσα λαμπρότητα.