Ζηνόβιος και Ζηνοβία, τα αδέλφια του μαρτυρίου

Δυο αδέλφια από τις Αίγες της Κιλικίας μοιράστηκαν την περιουσία τους στους φτωχούς και ακολούθησαν τον Χριστό μέχρι το σπαθί του δημίου. Ο Ζηνόβιος, γιατρός χωρίς αμοιβή, θεράπευε τους αρρώστους με ένα άγγιγμα του χεριού του και με το όνομα του Ιησού στα χείλη. Οι γονείς τους, ο Ζηνόδοτος και η Θέκλα, τους ανέθρεψαν με φόβο Θεού και με βαθιά ευσέβεια.

Όταν εκείνοι κοιμήθηκαν, τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη ματαιότητα του κόσμου και να αφιερωθούν στον Νυμφίο των ψυχών. Η Ζηνοβία παρέδωσε το μερίδιό της στον αδελφό της, για να το μοιράσει στους πτωχούς, και η ίδια έζησε με παρθενία και σιωπή. Ο Ζηνόβιος σκόρπισε στους ενδεείς όλα τα υπάρχοντα και έγινε φτωχός ανάμεσα στους φτωχούς.

Ο Κύριος όμως δεν τον άφησε γυμνό από χάρη, αλλά πλούτισε τα χέρια του με τη δύναμη της θαυματουργίας. Τα χέρια που μοίρασαν ελεημοσύνη έγιναν χέρια ιατρού των σωμάτων και των ψυχών. Όποιος τον πλησίαζε με πίστη, έφευγε από κοντά του υγιής και παρηγορημένος, δοξάζοντας το όνομα του αληθινού Θεού.

Η φήμη της αρετής και των θαυμάτων του τον ανέδειξε επίσκοπο της γενέτειράς του πόλεως. Ως καλός ποιμένας έβοσκε με ζήλο το ποίμνιο του Χριστού και ανακούφιζε τους πάσχοντες με αδιάκοπη φιλανθρωπία. Κάποτε έφτασε κοντά του από την Αντιόχεια μια γυναίκα με ανίατη πληγή στο στήθος, που η ιατρική των ανθρώπων είχε εγκαταλείψει.

Ο άγιος άγγιξε το πληγωμένο σημείο, το σφράγισε με το σημείο του σταυρού και η πληγή εξαφανίστηκε ευθύς αμέσως. Παρόμοιο θαύμα έγινε και στη σύζυγο κάποιου άρχοντα ονόματι Ίνδη, που έπασχε από την ίδια αρρώστια χωρίς να πιστεύει στον Χριστό. Όταν η γυναίκα είδε ότι θεραπεύτηκε με τη χάρη του Θεού, πίστεψε με όλο τον οίκο της και βαπτίστηκε μαζί με τον άντρα και τα παιδιά της.

Έτσι ο επίσκοπος δεν χάριζε μόνο σωματική υγεία, αλλά οδηγούσε ψυχές ολόκληρες στο φως της αληθινής πίστεως. Η ποιμαντική του φροντίδα συνδυαζόταν με ακατάπαυστες προσευχές, νηστείες και έργα αγάπης προς τους πτωχούς και τους θλιμμένους της δικής του πόλεως. Γύρω στα διακόσια ενενήντα μετά Χριστόν, ο σκληρός αυτοκράτορας Διοκλητιανός εξαπέλυσε φοβερό διωγμό εναντίον των χριστιανών παντού.

Στην Κιλικία έστειλε τον ηγεμόνα Λυσία, άνθρωπο αδυσώπητο και ασυμβίβαστο, με εντολή να εξοντώσει κάθε ομολογητή του Χριστού. Πρώτοι μαρτύρησαν στις Αίγες τρεις νεαροί χριστιανοί, ο Κλαύδιος, ο Αστέριος και ο Νέων, που σταυρώθηκαν έξω από την πόλη. Όταν ο Λυσίας έμαθε για τη φήμη και τα θαύματα του Ζηνοβίου, διέταξε αμέσως τη σύλληψη και την προσαγωγή του στο δικαστήριο.

«Σου προσφέρω ζωή αν θυσιάσεις στους θεούς μας, και θάνατο αν αρνηθείς», του είπε με περιφρόνηση και απειλή. Ο άγιος απάντησε με θαυμαστή παρρησία ότι η πρόσκαιρη ζωή χωρίς τον Χριστό δεν είναι ζωή αλλά θάνατος αληθινός. Προτιμούσε να υπομείνει βασανιστήρια για τον Δημιουργό του και να βασιλεύσει αιώνια μαζί Του, παρά να Τον αρνηθεί για μια στιγμιαία ανάπαυση.

Ο ηγεμόνας οργίστηκε από τη σταθερότητά του και διέταξε να τον γυμνώσουν, να τον κρεμάσουν σε ξύλο και να ξεσχίσουν τις σάρκες του με μεγάλη σκληρότητα. Όταν η Ζηνοβία πληροφορήθηκε το μαρτύριο του αδελφού της, έτρεξε αμέσως στον τόπο των βασάνων χωρίς δισταγμό. Είδε τον Ζηνόβιο ματωμένο πάνω στο ξύλο και η καρδιά της φλογίστηκε από θείο ζήλο και αδελφική αγάπη.

Στάθηκε μπροστά στον Λυσία και ομολόγησε ότι πιστεύει στον ίδιο Κύριο Ιησού Χριστό και ζητά το ίδιο ποτήρι του μαρτυρίου. Ο ηγεμόνας προσπάθησε στην αρχή να την μεταπείσει με κολακείες και έπειτα με απειλές για ντροπή και αισχρά βασανιστήρια. Εκείνη απάντησε με σύνεση ότι περισσότερο ντροπιάζει η γυμνότητα της ψυχής παρά του σώματος και ότι έχει ντυθεί τον Χριστό.

Τότε την έγδυσαν και τη μαστίγωσαν, όπως είχαν κάνει στον αδελφό της. Στη συνέχεια τους ξάπλωσαν και τους δύο σε πυρακτωμένο σιδερένιο κρεβάτι, αλλά μια ουράνια δροσιά τους δρόσιζε θαυμαστά. Έπειτα τους έριξαν σε καζάνι με βραστό νερό και πάλι έμειναν ανέπαφοι, ψάλλοντας ψαλμούς του Δαβίδ.

Τέλος τους έβγαλαν έξω από την πόλη και τους αποκεφάλισαν, λαμβάνοντας έτσι τον αμάραντο στέφανο του διπλού μαρτυρίου. Καθώς οι άγιοι βάδιζαν προς τον τόπο της εκτελέσεως, η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη, που έμοιαζαν να σπεύδουν σε γάμο και όχι σε θάνατο. Γονάτισαν και ευχαρίστησαν τον Κύριο που τους αξίωσε να τελειώσουν τον αγώνα και να φυλάξουν την πίστη μέχρι τέλους.

Παρακάλεσαν να συναριθμηθούν με τους αγίους που ευαρέστησαν τον Θεό από αιώνων και να γίνουν μέτοχοι της δόξης Του. Όταν τελείωσαν την προσευχή τους, ακούστηκε από τον ουρανό φωνή που τους υποσχόταν στεφάνους και τους καλούσε στην αιώνια ανάπαυση των δικαίων. Αμέσως οι στρατιώτες έκοψαν τις τιμημένες κεφαλές των δύο αδελφών με το ξίφος.

Τα σώματά τους έμειναν άταφα όλη την ημέρα, ώσπου ο πρεσβύτερος Ερμογένης ήρθε κρυφά τη νύχτα και τα παρέλαβε με ευλάβεια. Τα τοποθέτησε μαζί σε έναν τάφο, για να μην χωρίσει ούτε ο θάνατος όσους ένωσε η πίστη και το αίμα. Έκτοτε οι πιστοί τιμούν τη μνήμη τους, ζητώντας τις πρεσβείες τους κοντά στον φιλάνθρωπο Θεό, ιδίως όσοι πάσχουν από βαριές αρρώστιες του στήθους.