Ο πιστός αυλικός που πέθανε στη θέση του βασιλιά

Ένας άνθρωπος δέχτηκε τα μαχαίρια των δολοφόνων ξαπλωμένος στο κρεβάτι του βασιλιά της Γεωργίας, για να σώσει τη ζωή του κυρίου του. Όταν ο βασιλιάς Γεώργιος ο Όγδοος μπήκε το επόμενο πρωί στη σκηνή του, βρήκε τον αγαπημένο του αυλικό Ιωθάμ Ζεντγκενίτζε νεκρό μέσα σε μια λίμνη αίματος. Το γεγονός αυτό σημάδεψε για πάντα τη μνήμη της Εκκλησίας της Γεωργίας, η οποία κατέταξε τον πιστό αυτόν άνδρα στη χορεία των αγίων της.

Η ιστορία του ξεκινά τα χρόνια που η Γεωργία πάλευε να ξαναβρεί την ενότητά της κάτω από έναν μόνο θρόνο. Ο Γεώργιος ο Όγδοος στέφθηκε βασιλιάς του ενωμένου γεωργιανού βασιλείου το έτος χίλια τετρακόσια σαράντα έξι μετά Χριστόν. Ήταν γενναίος πολεμιστής, στολισμένος με κάθε αρετή, και φοβόταν τον Θεό σε όλες τις πράξεις του.

Τα είκοσι χρόνια της βασιλείας του τα αφιέρωσε σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την επανένωση της πατρίδας του. Αντιμετώπιζε συνεχώς ξένες εισβολές, εσωτερικές διαμάχες και την προδοσία ομοεθνών του ευγενών. Μέσα σε αυτό το ταραγμένο τοπίο ξεχώρισε η μορφή του Ιωθάμ, που έδωσε τη ζωή του χωρίς δισταγμό για χάρη του στεμμένου από τον Θεό βασιλιά του.

Ένας από τους αποσχιστές ευγενείς ήταν ο ηγεμόνας της Σαμτσχέ, ο αταμπέγος Κβαρκβαρέ Τζακέλι ο Δεύτερος, ο οποίος αρνιόταν να υποταχθεί στον θρόνο. Το έτος χίλια τετρακόσια εξήντα πέντε ο βασιλιάς Γεώργιος οδήγησε τον στρατό του προς τη νότια Γεωργία, για να χτυπήσει τον στασιαστή ηγεμόνα. Κοντά στη λίμνη Παραβάνι οι προδότες έστειλαν κρυφά δολοφόνους μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο του βασιλιά.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που υπηρετούσαν στη βασιλική αυλή βρισκόταν και ο Ιωθάμ Ζεντγκενίτζε, ένας άνδρας με βαθιά αφοσίωση στον κύριό του. Έμαθε με κάποιον τρόπο για τη φοβερή συνωμοσία και έσπευσε αμέσως να προειδοποιήσει τον βασιλιά για όσα ετοίμαζαν εναντίον του. Ο ευγενής και ατρόμητος Γεώργιος όμως δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μια τέτοια απαίσια προδοσία θα γινόταν ποτέ μέσα στο στρατόπεδό του.

Ο πιστός αυλικός απελπίστηκε, γιατί έβλεπε καθαρά ότι ο κίνδυνος ήταν πραγματικός και πολύ κοντινός για να αγνοηθεί. Τότε σκέφτηκε έναν τρόπο για να αποδείξει με τα ίδια του τα μάτια στον βασιλιά την αλήθεια των λόγων του. Ζήτησε ταπεινά να περάσει εκείνος τη νύχτα στο βασιλικό κρεβάτι, ώστε να φανεί καθαρά αν υπήρχε όντως σχέδιο δολοφονίας μέσα στη σκηνή.

Ο βασιλιάς Γεώργιος ήταν βέβαιος ότι ο αγαπημένος αυλικός του είχε παρερμηνεύσει τα πράγματα και ότι η αμέτρητη αγάπη του τον οδηγούσε σε υπερβολικές υποψίες. Δέχτηκε λοιπόν, μάλλον για να τον καθησυχάσει, να περάσει εκείνος τη νύχτα ξαπλωμένος στο βασιλικό κρεβάτι μέσα στη σκηνή. Ο Ιωθάμ μπήκε στη θέση του κυρίου του γνωρίζοντας πολύ καλά τι μπορούσε να συμβεί μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.

Οι δολοφόνοι έφτασαν αθόρυβα, πέρασαν τις φρουρές και χτύπησαν αλύπητα τον άνθρωπο που νόμιζαν ότι ήταν ο βασιλιάς. Το επόμενο πρωί ο Γεώργιος μπήκε στη σκηνή του και αντίκρισε το άψυχο σώμα του Ιωθάμ μέσα σε μια λίμνη αίματος. Αμέσως άρχισε να κλαίει πικρά για το λάθος του και για την απιστία που είχε δείξει στα λόγια του πιστού του ανθρώπου.

Κατάλαβε τότε πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη που έκρυβε εκείνη η προειδοποίηση και πόσο τυφλή η δική του εμπιστοσύνη. Συνέλαβε τους συνωμότες, τους παρέδωσε στη δικαιοσύνη και τους εκτέλεσε ως ενόχους εσχάτης προδοσίας. Έπειτα έθαψε με μεγάλες τιμές τον πιστό υπηρέτη του και η Εκκλησία της Γεωργίας τον κατέταξε ανάμεσα στους αγίους της.