Η Ανακομιδή των Λειψάνων του Οσίου Μαρτινιανού της Λευκής Λίμνης

Σε ηλικία μόλις δεκατριών ετών, ο μικρός Μιχαήλ έφυγε κρυφά από το πατρικό του σπίτι για να ακολουθήσει έναν μεγάλο ασκητή της ρωσικής ερήμου. Ογδόντα πέντε χρόνια αργότερα κοιμήθηκε ως ηγούμενος, και τα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα μετά από έναν ολόκληρο αιώνα. Ο Όσιος Μαρτινιανός γεννήθηκε στο χωριό Μπερέζνικο, κοντά στη μονή του Κυρίλλου, τον χρόνο χίλια τριακόσια εβδομήντα.

Από πολύ μικρός ένιωσε μέσα του τη φλόγα της μοναχικής ζωής και η καρδιά του δεν χωρούσε πια στον κόσμο. Έτσι ξεκίνησε μόνος του και έφτασε στον Όσιο Κύριλλο της Λευκής Λίμνης, του οποίου η φήμη είχε απλωθεί σε όλη την περιοχή. Ο γέροντας τον δέχτηκε με αγάπη και τον κράτησε κοντά του ως υποτακτικό.

Ο νεαρός δόκιμος προσπαθούσε με ζήλο να μιμηθεί τον δάσκαλό του σε κάθε λεπτομέρεια της ασκητικής ζωής. Έμενε μαζί του σε πλήρη υπακοή, χωρίς ποτέ να αντιλέγει ή να επιδιώκει τη δική του γνώμη. Στο μοναστήρι έμαθε γράμματα, ανάγνωση και γραφή, και αγάπησε βαθιά τα ιερά βιβλία της Εκκλησίας.

Με την ευλογία του γέροντά του ασχολήθηκε με την αντιγραφή χειρογράφων, εργασία ταπεινή και πολύτιμη για την παράδοση. Με τον καιρό χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερομόναχος, διακονώντας με ευλάβεια τη θεία λειτουργία και την αδελφότητα. Όταν ο μεγάλος του δάσκαλος κοιμήθηκε τον χρόνο χίλια τετρακόσια είκοσι επτά, ο Μαρτινιανός αναζήτησε μεγαλύτερη ησυχία και απομόνωση.

Αποσύρθηκε σε ένα έρημο νησί της λίμνης Βόζα, για να ζήσει μόνος με τον Θεό και την προσευχή. Όμως η αρετή του δεν μπορούσε να μείνει κρυφή, και σιγά σιγά συγκεντρώθηκαν γύρω του αρκετοί μοναχοί που ζητούσαν την καθοδήγησή του. Έτσι ίδρυσε για αυτούς ναό προς τιμήν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού και θέσπισε κοινό Τυπικό ζωής.

Λίγο αργότερα οι αδελφοί της μονής του Θεραπόντος τον παρακαλούσαν επίμονα να αναλάβει την ηγουμενία τους. Στην αρχή αρνήθηκε από ταπείνωση, αλλά τελικά υποχώρησε μπροστά στην επιμονή τους και δέχτηκε το βαρύ φορτίο. Με τη σοφία και τη διάκρισή του έφερε τη μονή σε ανθηρή πνευματική και υλική κατάσταση.

Οργάνωσε τη ζωή των μοναχών, στερέωσε τη λατρευτική τάξη και έγινε φωτεινό παράδειγμα ποιμένα. Πολλοί πιστοί έτρεχαν κοντά του για να ακούσουν τον λόγο του και να ζητήσουν την προσευχή του. Σε εκείνους τους ταραγμένους καιρούς, ο Όσιος στάθηκε στο πλευρό του Μεγάλου Πρίγκιπα Βασιλείου, που αντιμετώπιζε βαριές δοκιμασίες.

Ο εξάδελφός του, Δημήτριος Σεμιάκα, διεκδικούσε άνομα τον θρόνο της Μόσχας, προκαλώντας διχόνοιες και αδικίες στον λαό. Ο Μαρτινιανός υπήρξε πάντοτε υπερασπιστής της αλήθειας και της δικαιοσύνης, χωρίς να φοβάται τους ισχυρούς της γης. Με τη στήριξή του ο νόμιμος ηγεμόνας βρήκε δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα του για το καλό της πατρίδας.

Αργότερα, ύστερα από επίμονη παράκληση του ίδιου του πρίγκιπα, ο Όσιος δέχτηκε να αναλάβει τη διοίκηση της περίφημης μονής του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Εκεί διακόνησε με την ίδια ταπείνωση και αφοσίωση, στηρίζοντας πνευματικά εκατοντάδες μοναχούς και προσκυνητές. Όμως η καρδιά του ζητούσε την ησυχία της παλιάς του μετάνοιας και της αγαπημένης λίμνης.

Έτσι, τον χρόνο χίλια τετρακόσια πενήντα πέντε, επέστρεψε στη μονή του Θεραπόντος για να τελειώσει εκεί τη ζωή του. Τα τελευταία χρόνια αρρώστησε βαριά και δεν μπορούσε πια να περπατήσει με τα πόδια του. Οι αδελφοί τον μετέφεραν στον ναό για να συμμετέχει στις ιερές ακολουθίες έως το τέλος.

Ο Όσιος Μαρτινιανός κοιμήθηκε εν ειρήνη σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική κληρονομιά. Η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή στις καρδιές των μοναχών και των πιστών της περιοχής για πολλές γενιές. Ο τάφος του έγινε τόπος προσκυνήματος και πηγή παρηγοριάς για όσους κατέφευγαν εκεί με πίστη.

Πολλοί έλαβαν θεραπείες και ευλογίες μέσα από την πρεσβεία του ταπεινού αυτού ηγουμένου της Λευκής Λίμνης. Όταν συμπληρώθηκε σχεδόν ένας αιώνας από την κοίμησή του, ο Θεός θέλησε να δοξάσει ακόμη περισσότερο τον δούλο του. Τον χρόνο χίλια πεντακόσια δεκατέσσερα έγινε η αποκάλυψη και ανακομιδή των ιερών του λειψάνων μέσα στη μονή του Θεραπόντος.

Τα τίμια λείψανα βρέθηκαν με σημεία τα οποία πιστοποιούσαν την αγιότητα του οσίου ασκητή. Η Εκκλησία όρισε να εορτάζεται το γεγονός αυτό κάθε χρόνο στις επτά Οκτωβρίου ως ξεχωριστή μνήμη. Έτσι ο πιστός λαός τιμά τον άγιο όχι μόνο για την ασκητική του ζωή αλλά και για τη μεταθανάτια δόξα του.

Ο βίος του διδάσκει την παιδική αγάπη προς τον Χριστό, την υπακοή στον γέροντα και την υπεράσπιση της δικαιοσύνης. Η ευλογία του ας συνοδεύει όλους τους πιστούς που καταφεύγουν στην πρεσβεία του.