Η Αγία Πελαγία της Ταρσού και ο χάλκινος ταύρος

Όταν οι δήμιοι άναψαν τον πυρωμένο χάλκινο ταύρο για να την κάψουν, η νεαρή Πελαγία μπήκε μόνη της μέσα και η σάρκα της έλιωσε σαν μύρο, γεμίζοντας όλη την πόλη με ευωδία. Τέσσερα λιοντάρια κατέβηκαν τότε από την ερημιά και κάθισαν γύρω από τα οστά της, για να μην τα αγγίξει κανένα όρνεο ή θηρίο. Η Αγία Πελαγία έζησε τον τρίτο αιώνα στην Ταρσό της Κιλικίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Καταγόταν από επιφανή ειδωλολατρική οικογένεια και είχε ανατραφεί με όλη την πολυτέλεια της εποχής της. Όταν άκουσε για τον Χριστό από τις χριστιανές φίλες της, η καρδιά της φλογίστηκε αμέσως από θεϊκή αγάπη. Πίστεψε με όλη της την ψυχή στον Σωτήρα και αποφάσισε να κρατήσει την παρθενία της, αφιερώνοντας ολόκληρη τη ζωή της στον Κύριο.

Ο θετός γιος του Διοκλητιανού, ο διάδοχος του θρόνου, την είδε κάποτε και μαγεύτηκε από την ομορφιά της. Ζήτησε αμέσως να γίνει σύζυγός του και ονειρευόταν πως θα την αποκτούσε εύκολα. Η αγία όμως του απάντησε ότι ήταν ήδη μνηστευμένη με τον Χριστό, τον αθάνατο Νυμφίο της ψυχής της.

Είχε αρνηθεί κάθε επίγειο γάμο και κάθε γήινη δόξα μέσα στην καρδιά της. Η απάντηση της Πελαγίας εξόργισε τον νεαρό διάδοχο, αλλά εκείνος αποφάσισε να την αφήσει για λίγο ήσυχη. Έλπιζε ότι με τον καιρό η κοπέλα θα άλλαζε γνώμη και θα δεχόταν την πρότασή του.

Η αγία τότε έπεισε τη μητέρα της να την αφήσει να επισκεφθεί την παραμάνα που την είχε αναθρέψει από μικρή. Μέσα της όμως κρατούσε μια άλλη μυστική επιθυμία, που την έκαιγε σαν φλόγα. Ήθελε να βρει τον επίσκοπο Λίνο της Ταρσού, ο οποίος είχε καταφύγει σε ένα βουνό λόγω του διωγμού των χριστιανών.

Είχε δει το πρόσωπο του επισκόπου σε ένα όνειρο που της έκανε βαθύτατη εντύπωση. Σε εκείνη την οπτασία ο άγιος ιεράρχης της είχε πει να βαπτιστεί χωρίς αναβολή. Η Πελαγία ξεκίνησε για το ταξίδι με πλούσια άμαξα και ακριβά ενδύματα, όπως ήθελε η μητέρα της.

Την συνόδευε μια ολόκληρη συνοδεία υπηρετών, σύμφωνα με την αρχοντική της θέση. Όλοι νόμιζαν ότι πήγαινε απλώς στην παραμάνα της, αγνοώντας τον αληθινό σκοπό της καρδιάς της κοπέλας. Στον δρόμο η Αγία Πελαγία συνάντησε, με τη χάρη του Θεού, τον επίσκοπο Λίνο σε έναν ερημικό τόπο.

Τον αναγνώρισε αμέσως, γιατί ήταν ακριβώς ο άνδρας που είχε δει στο όνειρό της. Έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε με δάκρυα να την αξιώσει του αγίου βαπτίσματος. Στην προσευχή του επισκόπου ξεπήδησε θαυμαστά από τη γη μια πηγή με καθαρό νερό.

Ο άγιος Λίνος σφράγισε την Πελαγία με το σημείο του σταυρού και άρχισε την ιερή τελετή. Την ώρα του μυστηρίου εμφανίστηκαν άγγελοι και σκέπασαν την εκλεκτή του Θεού με ένα φωτεινό μανδύα. Έπειτα ο επίσκοπος της έδωσε τη Θεία Κοινωνία και ευχαρίστησε μαζί της τον Κύριο για το μεγάλο δώρο.

Στη συνέχεια η αγία αντάλλαξε τα πολυτελή ρούχα της με ένα απλό λευκό ένδυμα παρθένου. Μοίρασε όλα τα υπάρχοντά της στους φτωχούς της περιοχής με μεγάλη γενναιοδωρία. Όταν γύρισε στους υπηρέτες της, τους μίλησε με θέρμη για τον Χριστό και πολλοί από αυτούς πίστεψαν αμέσως και ομολόγησαν τη νέα τους πίστη χωρίς φόβο.

Η αγία προσπάθησε στη συνέχεια να φέρει και τη μητέρα της στην πίστη του Χριστού. Η σκληρόκαρδη όμως γυναίκα όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά ειδοποίησε αμέσως τον γιο του Διοκλητιανού για όσα είχαν συμβεί. Του μήνυσε ότι η Πελαγία είχε γίνει χριστιανή και αρνιόταν πλέον τον γάμο μαζί του.

Ο νεαρός διάδοχος, βλέποντας ότι την έχασε για πάντα, έπεσε στο ίδιο του το ξίφος μέσα στην απελπισία του. Η μητέρα της κοπέλας φοβήθηκε τότε την οργή του αυτοκράτορα και πήρε σκληρή απόφαση. Έδεσε την ίδια της την κόρη και την οδήγησε στο παλάτι ως χριστιανή και ως υπεύθυνη για τον θάνατο του διαδόχου.

Ο Διοκλητιανός μαγεύτηκε αμέσως από την ασύγκριτη ομορφιά της παρθένου που στεκόταν μπροστά του. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να την αποσπάσει από την πίστη της στον Χριστό. Της υποσχέθηκε όλα τα επίγεια αγαθά και τιμές, αν δεχόταν να γίνει σύζυγός του.

Η αγία όμως αρνήθηκε με περιφρόνηση κάθε υπόσχεση και κάθε δόλωμα του αυτοκράτορα. Με θάρρος και παρρησία η αγία απάντησε στον Διοκλητιανό για να φανερώσει την αλήθεια της καρδιάς της. Του είπε ότι ήταν άφρων που πρότεινε τέτοια πράγματα σε μια νύφη του Χριστού, και ότι δεν θα δεχόταν ποτέ τον μιαρό γάμο του.

Διακήρυξε μπροστά σε όλη την αυλή ότι Νυμφίος της είναι ο Χριστός, ο Βασιλιάς των ουρανών. Δεν επιθυμούσε τα πρόσκαιρα στέμματα του κόσμου, που σβήνουν μέσα σε λίγο χρόνο σαν σκιά. Της είχε ετοιμάσει ο Κύριος τρία άφθαρτα στεφάνια στην ουράνια βασιλεία του.

Το πρώτο ήταν για την πίστη της, γιατί είχε εμπιστευθεί ολόκληρη την καρδιά της στον αληθινό Θεό. Το δεύτερο ήταν για την αγνότητά της, αφού του είχε αφιερώσει ολόκληρη την παρθενία της. Το τρίτο ήταν για το μαρτύριο, γιατί ήταν έτοιμη να υποφέρει κάθε βάσανο για την αγάπη του Χριστού.

Ο αυτοκράτορας ένιωσε τότε την ομολογία της σαν φωτιά μέσα του και αποφάσισε τον θάνατό της. Διέταξε αμέσως φοβερό και πρωτοφανές μαρτύριο για τη γενναία παρθένο της Ταρσού. Ο Διοκλητιανός καταδίκασε την Πελαγία να καεί ζωντανή μέσα σε έναν πυρωμένο χάλκινο ταύρο.

Η μάρτυρας όμως δεν επέτρεψε στους δημίους ούτε καν να την αγγίξουν με τα χέρια τους. Σφράγισε μόνη της το σώμα της με το σημείο του σταυρού και μπήκε με τόλμη στο φοβερό όργανο του θανάτου. Η σάρκα της έλιωσε εκεί μέσα σαν μύρο και η ευωδία της γέμισε ολόκληρη την πόλη της Ταρσού.

Τα οστά της όμως έμειναν ανέπαφα από τη φωτιά και θαυμαστά ακέραια. Οι ειδωλολάτρες τα πέταξαν έξω από τα τείχη της πόλης σε ερημικό τόπο. Τότε κατέβηκαν από την ερημιά τέσσερα λιοντάρια και κάθισαν γύρω από τα ιερά λείψανα.

Φύλαγαν τα οστά της αγίας από κάθε πτηνό και από κάθε άγριο θηρίο της περιοχής. Παρέμειναν εκεί έως ότου έφθασε ο επίσκοπος Λίνος στον τόπο εκείνο. Εκείνος μάζεψε με ευλάβεια τα λείψανα και τα έθαψε με τιμές.

Αργότερα χτίστηκε πάνω από τον τάφο της αγίας ένας περικαλλής ναός για την προσκύνηση των πιστών.