Ο Άγιος Καλλίστρατος και η συνοδεία του

Δύο δελφίνια σήκωσαν στις ράχες τους έναν στρατιώτη που μόλις είχε ριχτεί στη θάλασσα μέσα σε δερμάτινο σάκο. Σαράντα εννέα συστρατιώτες του, βλέποντας το θαύμα, άφησαν αμέσως τα είδωλα και ομολόγησαν πίστη στον Χριστό. Ο Άγιος Καλλίστρατος καταγόταν από την Καρχηδόνα και ανατράφηκε μέσα σε ατμόσφαιρα βαθιάς ευσέβειας.

Ο πατέρας του ήταν χριστιανός και του παρέδωσε την πίστη που είχε λάβει από τον παππού του, τον Νεοχώρο. Ο Νεοχώρος υπηρετούσε ως στρατιώτης στα Ιεροσόλυμα την εποχή του Ποντίου Πιλάτου και είδε με τα μάτια του τα Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου. Πίστεψε στον Χριστό, βαπτίστηκε από τους Αποστόλους και μετέφερε στο σπίτι του τον πολύτιμο θησαυρό της αλήθειας.

Έτσι η πίστη πέρασε από γενιά σε γενιά και έφτασε ζωντανή στον νεαρό Καλλίστρατο. Όταν κατατάχθηκε στον στρατό και εντάχθηκε στο τάγμα του στρατηγού Περσεντίνου, ξεχώριζε ανάμεσα στους ειδωλολάτρες συναδέλφους του σαν αστέρι μέσα στη νύχτα. Δίδασκε κρυφά όσους μπορούσε και οδηγούσε ψυχές στη γνώση του αληθινού Θεού.

Οι συστρατιώτες του τον υποψιάζονταν και παρακολουθούσαν προσεκτικά τη συμπεριφορά του, για να βεβαιωθούν αν ήταν πράγματι χριστιανός ή όχι. Στη Ρώμη, όπου βρισκόταν με τον στρατηγό του, αποκαλύφθηκε τελικά η πίστη του με τρόπο απλό και απροσδόκητο. Είχε τη συνήθεια να σηκώνεται κάθε νύχτα και να προσεύχεται μυστικά για πολλή ώρα.

Κάποιοι στρατιώτες που κοιμόνταν κοντά του τον άκουσαν να επικαλείται συχνά το όνομα του Ιησού Χριστού. Έσπευσαν τότε να ενημερώσουν τον Περσεντίνο, ο οποίος αμέσως κάλεσε τον Καλλίστρατο και τον ανέκρινε δημόσια. Ο μάρτυρας απάντησε με παρρησία ότι δεν γνωρίζει να προσφέρει θυσίες σε πολλούς θεούς, αλλά μόνο στον έναν αληθινό και ζωντανό Θεό.

Ονόμασε δαίμονες τα είδωλα που τιμούσαν οι ειδωλολάτρες και θύμισε στον στρατηγό τα λόγια της Γραφής για τα έργα των ανθρώπινων χεριών. Ο Περσεντίνος εξοργίστηκε και τον απείλησε με φοβερά βασανιστήρια, καυχώμενος για την ωμότητα και τη δύναμή του. Ο άγιος όμως ομολόγησε πως φοβάται μόνο τον αιώνιο τρυγμό των οδόντων και την παντοτινή κόλαση.

Ο στρατηγός διέταξε να τον ρίξουν στο έδαφος και να τον χτυπήσουν αλύπητα. Καθώς το αίμα έτρεχε ποτάμι, ο μάρτυρας στρεφόταν στον Θεό και ζητούσε δύναμη να αντέξει τα μαρτύρια. Όταν σταμάτησε προς στιγμήν η βασάνιση, ο Περσεντίνος συμβούλεψε τον Καλλίστρατο να υπακούσει για να αποφύγει χειρότερα.

Ο μάρτυρας ομολόγησε ότι ελπίζει στον ζωντανό Θεό και ότι θα κερδίσει πολλές ψυχές για τον Χριστό. Τότε ο στρατηγός διέταξε να τον γυμνώσουν και να τον σύρουν πάνω σε αιχμηρά όστρακα. Έπειτα του γέμισαν με βία το στόμα νερό μέσα από χωνί, σαν να φουσκώνουν δερμάτινο ασκί.

Όταν ο Καλλίστρατος δήλωσε ότι θα οικοδομήσει εκκλησία μέσα στην πόλη, ο μανιασμένος στρατηγός διέταξε να τον κλείσουν σε δερμάτινο σάκο και να τον ρίξουν στα βαθιά της θάλασσας. Ο σάκος όμως σκίστηκε πάνω σε αιχμηρό βράχο και δύο δελφίνια έφεραν τον άγιο σώο στην ακτή. Σαράντα εννέα στρατιώτες έπεσαν στα πόδια του ομολογώντας τη δύναμη του αληθινού Θεού.

Ο Καλλίστρατος ύψωσε τα χέρια και παρακάλεσε τον Κύριο να φυλάξει το μικρό ποίμνιο από τον φανερό τύραννο και τον αόρατο διάβολο. Ο Περσεντίνος, βλέποντας το θαύμα, τον κατηγόρησε για μαγεία και έδωσε εντολή να χτυπήσουν σκληρά όλους τους νέους πιστούς. Μετά τους έκλεισε όλους μαζί στη φυλακή.

Μέσα στο σκοτεινό κελί ο Καλλίστρατος δίδαξε με υπομονή τους νέους μαθητές του τα μυστήρια της πίστης. Τους μίλησε για τη δημιουργία του κόσμου, για την πτώση στον παράδεισο, για την ενανθρώπηση και το εκούσιο Πάθος του Χριστού. Τους ανήγγειλε την κρίση, την αθανασία της ψυχής, τη μέλλουσα ζωή και τη μισθαποδοσία των δικαίων και των αμαρτωλών.

Την επόμενη ημέρα ο Περσεντίνος τους κάλεσε ξανά και ζήτησε δημόσια ομολογία. Όλοι μαζί διακήρυξαν την πίστη στον έναν Θεό, στον Υιό του τον Ιησού Χριστό και στο Άγιον Πνεύμα. Ο στρατηγός διέταξε σκληρή μαστίγωση και έπειτα οδήγησε δεμένους τους μάρτυρες σε γειτονική λίμνη.

Ο Καλλίστρατος προσευχήθηκε πριν τους ρίξουν στο νερό, ζητώντας να γίνει η λίμνη κολυμβήθρα αναγέννησης και υιοθεσίας με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Μόλις βυθίστηκαν, τα δεσμά λύθηκαν θαυματουργικά και οι μάρτυρες στάθηκαν όρθιοι μέσα στο νερό με φωτεινά πρόσωπα. Ένα λαμπρό στεφάνι κατέβηκε από τον ουρανό και ακούστηκε φωνή να καλεί τον Καλλίστρατο μαζί με το ποίμνιό του στις αιώνιες κατοικές.

Αμέσως έγινε ισχυρός σεισμός και έπεσε το άγαλμα ενός ειδώλου. Το θαυμαστό αυτό γεγονός οδήγησε άλλους εκατόν τριάντα πέντε στρατιώτες στην πίστη του Χριστού, καθώς είχαν ακούσει και την ουράνια φωνή. Ο Περσεντίνος φοβήθηκε εξέγερση μέσα στο στράτευμα και δεν τόλμησε να τους δικάσει δημόσια.

Έκλεισε όμως τον Καλλίστρατο μαζί με τους σαράντα εννέα συντρόφους του ξανά στη φυλακή. Εκεί ο άγιος παρακινούσε τους μαθητές του να ευχαριστήσουν τον Θεό για το άγιο βάπτισμα που μόλις είχαν λάβει με τόσο θαυμαστό τρόπο. Όλοι μαζί σηκώθηκαν και ύψωσαν τα χέρια στον ουρανό, προσευχόμενοι με θέρμη να αξιωθούν να τελειώσουν τη ζωή τους μέσα στην ορθή πίστη.

Όταν έπεσε η νύχτα, μπήκαν στο κελί στρατιώτες με γυμνά ξίφη και κατά διαταγή του στρατηγού κατέκοψαν όλους τους μάρτυρες σε κομμάτια. Έτσι αγωνίστηκε γενναία ο Καλλίστρατος μαζί με τη συνοδεία του, μένοντας πιστός μέχρι την τελευταία σταγόνα του αίματός του. Οι εκατόν τριάντα πέντε νέοι πιστοί συγκέντρωσαν με ευλάβεια τα ιερά λείψανα και τα ενταφίασαν με τιμές.

Αργότερα οι ίδιοι ανήγειραν στον τόπο εκείνο ναό, εκπληρώνοντας τον λόγο του αγίου προς τον Περσεντίνο για την οικοδομή εκκλησίας μέσα στην πόλη.