Η Αγία Ακυλίνα η Νεομάρτυς από το Ζαγκλιβέρι

Στην αγκαλιά της μητέρας της ήταν ακόμη βρέφος, όταν ο πατέρας της σκότωσε έναν Τούρκο γείτονα και αρνήθηκε τον Χριστό για να γλιτώσει τον θάνατο. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, στο μικρό χωριό Ζαγκλιβέρι της Θεσσαλονίκης, εκείνο το κορίτσι θα έδινε το αίμα του για την ίδια πίστη που ο πατέρας του είχε προδώσει. Η Αγία Ακυλίνα γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς στην επισκοπή του Αγίου Αρδαμερίου, σε ένα χωριό όπου Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν μαζί καθημερινά.

Όταν ο πατέρας της φιλονίκησε με τον γείτονα και τον σκότωσε, οι αρχές τον οδήγησαν στον πασά της Θεσσαλονίκης για να εκτελεστεί. Μέσα στον φόβο του θανάτου, ο δύστυχος άνθρωπος αλλαξοπίστησε και έγινε μουσουλμάνος, για να σώσει τη ζωή του. Η μητέρα όμως έμεινε σταθερή στην πίστη της και ανέθρεψε την κόρη της με αγάπη στον Χριστό.

Της μιλούσε για τον Κύριο και την προετοίμαζε να μη λυγίσει ποτέ μπροστά σε καμία απειλή. Με τα χρόνια οι Τούρκοι άρχισαν να πιέζουν τον πατέρα να εξισλαμίσει και την κόρη του. Εκείνος τους καθησύχαζε λέγοντας πως θα την ανάγκαζε ο ίδιος, όταν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή.

Όταν η Ακυλίνα έγινε δεκαοκτώ ετών, οι Τούρκοι ξανάρχισαν να πιέζουν τον πατέρα της να την αναγκάσει να αλλαξοπιστήσει. Εκείνος τότε στράφηκε στην κόρη του και της είπε πως οι ομοθρήσκοι του τον ενοχλούσαν αδιάκοπα και ζητούσαν τη μεταστροφή της. Της ζήτησε να γίνει μουσουλμάνα μια μέρα νωρίτερα, ώστε να σταματήσει η πίεση που δεχόταν ο ίδιος καθημερινά.

Η νεαρή κοπέλα όμως απάντησε με γενναιότητα και αποφασιστικότητα στον πατέρα της που είχε προδώσει την πίστη του. Είπε πως ποτέ δεν θα αρνιόταν τον Κύριο Ιησού Χριστό, που πέθανε πάνω στον σταυρό για χάρη όλων των ανθρώπων. Δήλωσε έτοιμη να υπομείνει βασανιστήρια και ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο, από αγάπη προς τον Χριστό της.

Βλέποντας ο πατέρας πως η κόρη του δεν επρόκειτο να αλλάξει γνώμη, πήγε στους Τούρκους και τους είπε ξεκάθαρα. Τους ομολόγησε πως δεν μπορούσε να την πείσει με κανέναν τρόπο, και τους άφησε να κάνουν ό,τι ήθελαν μαζί της. Όταν οι Τούρκοι άκουσαν αυτά τα λόγια, οργίστηκαν και έστειλαν αμέσως υπηρέτες στο σπίτι, για να συλλάβουν την κοπέλα και να την οδηγήσουν στον κριτή τους.

Η μητέρα, μόλις είδε τους υπηρέτες να αρπάζουν την κόρη της, την παρακίνησε να μείνει σταθερή στην ομολογία του Χριστού. Της είπε να είναι γενναία απέναντι στα βασανιστήρια που σύντομα επρόκειτο να υπομείνει για χάρη της πίστης της. Η Ακυλίνα της απάντησε με ηρεμία πως αυτή ήταν η πρόθεσή της και ζήτησε από τη μητέρα της να προσεύχεται γι αυτήν.

Μετά αποχαιρετίστηκαν με πολλά δάκρυα και λυγμούς, καθώς η μητέρα γνώριζε πως ίσως δεν θα ξανάβλεπε ζωντανή την αγαπημένη της κόρη. Οι υπηρέτες έδεσαν την Ακυλίνα με σχοινιά και την οδήγησαν μπροστά στον κριτή των Τούρκων μέσα στην πόλη. Η μητέρα ακολούθησε από κοντά, αλλά οι υπηρέτες της έκλεισαν την πόρτα στο πρόσωπο και την άφησαν να περιμένει στην αυλή.

Η αγία οδηγήθηκε στο εσωτερικό για να σταθεί ενώπιον του κριτή, ενώ η μητέρα γύρισε στο σπίτι για να περιμένει την έκβαση. Ο κριτής τη ρώτησε με περιφρόνηση αν δεχόταν να γίνει μουσουλμάνα και την αποκάλεσε ανόητη μπροστά σε όλους τους παρόντες. Εκείνη απάντησε με σταθερότητα πως ποτέ δεν θα αρνιόταν την πίστη της και τον Δεσπότη της Χριστό.

Ακούγοντας αυτά, ο κριτής εξοργίστηκε και διέταξε τους υπηρέτες να γδύσουν την αγία από τα ρούχα της. Της άφησαν μόνο το λεπτό εσωτερικό της φόρεμα και έπειτα διέταξε να τη δέσουν σε έναν στύλο. Δύο υπηρέτες την κτυπούσαν με ραβδιά για πολλή ώρα, αλλά η νεαρή μάρτυς υπέμενε τα παθήματά της με μεγάλη γενναιότητα.

Όταν την έλυσαν, την έφεραν ξανά μπροστά στον κριτή και στους άλλους Τούρκους που παρακολουθούσαν τη σκηνή. Εκείνοι άλλαξαν τακτική και άρχισαν να την κολακεύουν, υποσχόμενοι πολλά δώρα και πλούτη, αν αρνιόταν την πίστη της. Η αγία όμως θεωρούσε τα επίγεια πλούτη εντελώς ανάξια λόγου και δεν δεχόταν να ξεπουλήσει τον Χριστό της.

Ένας επιφανής άνδρας ανάμεσά τους, με μεγαλύτερη τόλμη από τους άλλους, της πρότεινε να την παντρέψει με τον γιο του. Η μάρτυς του Χριστού του απάντησε αμέσως πως ο διάβολος θα έπαιρνε αυτόν και τον γιο του μαζί. Όταν οι Τούρκοι άκουσαν αυτή την απάντηση, οργίστηκαν φοβερά και την έδεσαν ξανά στον στύλο όπως πρώτα.

Άρχισαν να την κτυπούν για πολλή ώρα, και έπειτα την έλυσαν και την ανέκριναν για τρίτη φορά. Από τα πολλά κτυπήματα το εσωτερικό φόρεμα της αγίας είχε γίνει κουρέλια και δεν την κάλυπτε πλέον καθόλου. Ο κριτής της είπε με χλευασμό πως έπρεπε να ντρέπεται που στεκόταν γυμνή μπροστά σε τόσους ανθρώπους.

Την απείλησε πως θα έσπαζε τα κόκαλά της ένα προς ένα, αν δεν δεχόταν αμέσως να γίνει μουσουλμάνα. Η αγία παρθένος του απάντησε με απορία και σταθερότητα ρωτώντας τι θα μπορούσε να θέλει από την πίστη του. Δήλωσε πως δεν υπήρχε κανένας λόγος να αρνηθεί τον Χριστό για χάρη μιας θρησκείας που της ήταν εντελώς ξένη.

Οι Τούρκοι εξαγριώθηκαν και αυτή τη φορά την κτύπησαν τόσο ανελέητα, ώστε την άφησαν σχεδόν νεκρή στο έδαφος. Η γη γέμισε από το αίμα της και κομμάτια από τη σάρκα της έπεσαν κάτω από τα συνεχή κτυπήματα. Τελικά την έλυσαν και την παρέδωσαν σε έναν Χριστιανό που βρισκόταν εκεί, για να την οδηγήσει στο σπίτι της μητέρας της.

Όταν η μητέρα είδε την κόρη της σχεδόν νεκρή, την αγκάλιασε με δάκρυα και τη ρώτησε τι είχε κάνει το αγαπημένο της παιδί. Η μάρτυς άνοιξε με δυσκολία τα μάτια της και απάντησε στη μητέρα της με μεγάλη γαλήνη και πληρότητα ψυχής. Της είπε πως είχε διαφυλάξει την ομολογία της πίστης της ακριβώς όπως είχαν συμφωνήσει πριν από τη σύλληψή της.

Ενώ ακόμη μιλούσε στη μητέρα της, η Αγία Ακυλίνα παρέδωσε την αγνή ψυχή της στα χέρια του Θεού. Έλαβε τότε το άφθαρτο στεφάνι του μαρτυρίου, στις είκοσι επτά Σεπτεμβρίου του έτους χίλια επτακόσια εξήντα τέσσερα. Καθώς μετέφεραν τα ιερά της λείψανα προς το κοιμητήριο, μια θαυμαστή ευωδία ξεχύθηκε και γέμισε ολόκληρο τον δρόμο.

Οι πιστοί που συνόδευαν την πομπή κατάλαβαν αμέσως πως βρίσκονταν μπροστά σε ένα ξεχωριστό θεϊκό σημάδι. Εκείνη τη νύχτα ένα ουράνιο φως έλαμψε πάνω από τον τάφο της σαν ένα φωτεινό και λαμπερό αστέρι. Οι Χριστιανοί που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια το θαυμαστό αυτό φως δόξασαν τον Θεό με δάκρυα.

Η νεαρή κοπέλα από το Ζαγκλιβέρι, που σήκωσε μόνη της το βάρος της προδομένης πατρικής πίστης, αναδείχθηκε λαμπρή νεομάρτυς της Εκκλησίας. Το παράδειγμά της παραμένει ζωντανό μέσα στους αιώνες, ως ομολογία αγάπης και πιστότητας προς τον σταυρωμένο Χριστό.