Η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας του Μπογιάν

Μέσα στο φως των κεριών, τα μάτια της Παναγίας έλαμψαν και γέμισαν δάκρυα, σαν δάκρυα ζωντανού ανθρώπινου προσώπου. Τα δάκρυα κύλησαν πάνω στο ξύλο της εικόνας και γέμισαν τους προσκυνητές με δέος και κατάνυξη. Το θαύμα έγινε στο χωριό Μπογιάν της περιοχής Νοβοσελίτσα, κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας προς τιμήν του Αγίου Νικολάου του θαυματουργού των Μύρων της Λυκίας.

Η εικόνα είχε φιλοτεχνηθεί το χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα για το τοπικό τέμπλο του ναού του Γενεθλίου της Θεοτόκου. Ο ναός είχε μόλις ανακαινιστεί ύστερα από τριάντα χρόνια εγκατάλειψης, αφού από το χίλια εννιακόσια εξήντα ένα χρησίμευε ως αποθήκη λιπασμάτων. Η πρώτη δακρύρροια φανερώθηκε κατά τη Θεία Λειτουργία της δέκατης όγδοης Δεκεμβρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία.

Από την ίδια εκείνη στιγμή οι πιστοί δεν στέκονταν πλέον απλώς μπροστά στην εικόνα της Δέσποινας, αλλά γονάτιζαν και ζητούσαν τη βοήθεια του Θεού μέσω αυτής. Η είδηση του θαύματος διαδόθηκε γρήγορα στο χωριό και πολύ πιο πέρα από τα όριά του. Σύντομα άρχισαν να συρρέουν άνθρωποι από κάθε γωνιά, ζητώντας πνευματική και σωματική θεραπεία μπροστά στη χαριτόβρυτη μορφή της Παναγίας.

Γύρω από την εικόνα δημιουργήθηκε μια ζωντανή κοινότητα πιστών που επιθυμούσαν να υπηρετήσουν τον Κύριο και να λάβουν ίαση ψυχής και σώματος. Καθιερώθηκε η παράδοση των προσκυνηματικών πορειών προς τη θαυματουργή εικόνα του Μπογιάν, και πλήθη πιστών έφταναν με τα πόδια στο μικρό χωριό. Σιγά σιγά συγκροτήθηκε μια αδελφότητα γυναικών, η οποία άρχισε να ζει σύμφωνα με τον μοναχικό κανόνα και την ασκητική παράδοση.

Έτσι θεμελιώθηκε γυναικεία Σκήτη στον ενοριακό ναό του Γενεθλίου της Θεοτόκου, υπό την πνευματική φροντίδα της Ιεράς Μονής της Αναλήψεως του Μπαγιάτσενσκι. Πολλά θαύματα προέρχονταν από την εικόνα, ανάμεσά τους και θεραπείες ανθρώπων που έπασχαν από καρκίνο. Όλα αυτά μελετήθηκαν με προσοχή και κατατέθηκαν αναλυτικά ενώπιον της αρμόδιας Συνοδικής Επιτροπής για επίσημη εξέταση.

Στις τέσσερις Οκτωβρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα τέσσερα, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Κιέβου Βλαδίμηρου, αναγνώρισε επισήμως την εικόνα ως θαυματουργή. Της δόθηκε το όνομα Μπογιάν, από τον τόπο όπου φανέρωσε τα σημεία της και την παρουσία της Θεομήτορος. Η αναγνώριση επισφράγισε εκκλησιαστικά όσα ζούσαν ήδη οι απλοί προσκυνητές μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.

Στις είκοσι οκτώ Δεκεμβρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα εννέα, η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε την ίδρυση της γυναικείας Μονής του Μπογιάν στον ναό του Γενεθλίου της Θεοτόκου. Μέσα στον περίβολο της μονής στέκεται ο παλαιός ναός του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος χτίστηκε το χίλια οκτακόσια ενενήντα οκτώ. Υπάρχει επίσης τριώροφο κτίριο διαμονής με κατ’ οίκον ναό αφιερωμένο στην εικόνα του Μπογιάν, που ανεγέρθηκε το χίλια εννιακόσια ενενήντα οκτώ.

Μέσα σε αυτό φυλάσσεται ένα ελαιογραφικό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας, το οποίο τιμούν καθημερινά οι αδελφές και οι προσκυνητές. Στον ίδιο χώρο σώζονται ακόμη ένα μονώροφο μοναστηριακό κτίριο των αρχών του εικοστού αιώνα και ένα όμορφο καμπαναριό. Η μονή κατέχει πέντε εκτάρια γης, διατηρεί μικρή φάρμα και ετοιμάζει αυλόγυρο για τα ζώα της εκτροφής.

Σήμερα στη μονή ζουν ενενήντα οκτώ αδελφές, με επικεφαλής την ηγουμένη, μαζί με δύο μοναχές, σαράντα τέσσερις μοναχές και είκοσι επτά δόκιμες. Οι αδελφές αφιερώνονται σε έργα φιλανθρωπίας, φροντίζοντας ορφανά στη Μονή Σβιάτο Βοζνεσένσκογιε Μπάντσε. Παράλληλα ασχολούνται με χειροτεχνία και εργόχειρα, στηρίζοντας έτσι τόσο τις πνευματικές όσο και τις υλικές ανάγκες της κοινοβιακής τους ζωής.

Από το χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε, την παραμονή της εορτής της εικόνας, πραγματοποιείται κάθε χρόνο μεγάλη λιτανευτική πορεία προς το χωριό Μπογιάν. Η πορεία ξεκινά από τα Τσερνιβτσί και διανύει απόσταση περίπου δεκαεπτά χιλιομέτρων, με επικεφαλής παραδοσιακά τον επιχώριο επίσκοπο της περιοχής. Έως το δύο χιλιάδες τρία, την εικόνα είχαν προσκυνήσει περισσότεροι από δύο εκατομμύρια πιστοί από κάθε γωνιά του κόσμου.

Ανάμεσά τους έφτασαν προσκυνητές από την Ιερουσαλήμ, την Ελλάδα, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, την Πολωνία και την Τουρκία, αναζητώντας τη χάρη της Θεοτόκου. Η εικόνα μεταφέρεται συχνά σε διάφορους ναούς της Ουκρανίας, ώστε να την προσκυνήσουν και άλλοι πιστοί. Ακάθιστος Ύμνος προς τιμήν της συντέθηκε το χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε στη ρουμανική γλώσσα από τον πρωτοπρεσβύτερο Αδριανό Ακοστάκια.

Λίγα χρόνια αργότερα, το χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά, συντάχθηκε και άλλος Ακάθιστος στην εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα από τον αρχιεπίσκοπο Ονούφριο Μπερεζόφσκι. Στη μονή τελούνται καθημερινά οι ιερές ακολουθίες από τους πατέρες της Ιεράς Μονής της Αναλήψεως του Μπάντσε, στα ρουμανικά και τα σλαβονικά. Οι κύριες εορτές τιμώνται στις οκτώ Σεπτεμβρίου για το Γενέθλιο της Θεοτόκου και στις δώδεκα και είκοσι πέντε Σεπτεμβρίου για την εικόνα.