Οι Τρεις Γυναίκες της Ερήμου

Στην καρδιά μιας απάτητης ερημικής βουνοπλαγιάς, τρεις γυναίκες έζησαν έντεκα ολόκληρα χρόνια χωρίς να αντικρίσουν ανθρώπινο πρόσωπο. Τα πουλιά τους κουβαλούσαν τροφή κάθε μέρα, με εντολή Θεού, στο βαθύ και απόκρημνο φαράγγι όπου είχαν κρυφτεί. Ο επίσκοπος Μονεμβασίας Παύλος διηγείται πως, όταν ήταν ακόμη λαϊκός, στάλθηκε στην Ανατολή για να συγκεντρώσει τους φόρους του βασιλιά.

Στον δρόμο του είδε ένα ερημικό μοναστήρι και θέλησε να μπει για λίγο μέσα. Τον υποδέχτηκε ο ηγούμενος μαζί με τους αδελφούς, και κάθισαν όλοι μαζί στον περιβολότοπο της μονής. Ξαφνικά παρατήρησαν πουλιά να φτάνουν στα δέντρα και να αρπάζουν κλαδιά γεμάτα καρπούς.

Έσπαζαν τα κλωνάρια με τα φρούτα και έφευγαν γρήγορα, χωρίς να αγγίξουν τίποτα επιτόπου. Ο Παύλος ρώτησε τον ηγούμενο γιατί τα πουλιά δεν τρώνε εκεί τους καρπούς αλλά τους κουβαλούν αλλού. Ο ηγούμενος απάντησε πως έντεκα χρόνια τώρα συμβαίνει αυτό το παράξενο πράγμα κάθε μέρα.

Τότε ο Παύλος, σαν να φωτίστηκε από τον ίδιο τον Θεό, διατύπωσε μια σκέψη. Είπε πως κάπου στα κοντινά βουνά πρέπει να ζουν κρυφοί ασκητές ή ασκήτριες του Χριστού. Σε αυτούς τα πουλιά κουβαλούν τους καρπούς, με εντολή του ουράνιου Πατέρα.

Καθώς μιλούσε ακόμη, ένα κοράκι έφτασε ορμητικά και έσπασε ένα κλαδί γεμάτο φρούτο. Ο Παύλος πρότεινε στον ηγούμενο να ακολουθήσουν το πουλί, για να δουν πού πηγαίνει. Ξεκίνησαν λοιπόν πίσω από το κοράκι, που πετούσε μπροστά τους κρατώντας τον καρπό.

Το πουλί ανέβηκε σε έναν λόφο και ακούμπησε για λίγο το κλαδί στο χώμα. Όταν εκείνοι άρχισαν να ανεβαίνουν, το κοράκι ξανασήκωσε το κλαδί στο ράμφος. Πέταξε κατόπιν σε ένα βαθύ φαράγγι, σαν άβυσσος, και βγήκε από εκεί χωρίς πια το φορτίο του.

Οι μοναχοί πλησίασαν την άκρη και έριξαν μια πέτρα μέσα στο σκοτεινό ρήγμα. Αμέσως ακούστηκε από κάτω μια ανθρώπινη φωνή που τους ικέτευε με συγκίνηση. Τους ζητούσε να μη τις σκοτώσουν, αν πράγματι είναι χριστιανοί που σέβονται τον Κύριο.

Οι ερχόμενοι ρώτησαν με έκπληξη ποιοι είναι αυτοί που κρύβονται μέσα στο φαράγγι. Η φωνή απάντησε πως είναι γυναίκες, εντελώς γυμνές, και ζητούσαν τρία ρούχα πρώτα. Έπρεπε να τις ρίξουν τα ενδύματα και έπειτα να ψάξουν στενό μονοπάτι δίπλα στο βουνό.

Εκείνος ο δρόμος θα τους οδηγούσε με ασφάλεια κοντά στις τρεις κρυμμένες ασκήτριες. Τρεις από τους μοναχούς που συνόδευαν την ομάδα έβγαλαν τα ράσα τους πρόθυμα. Τύλιξαν με αυτά πέτρες και τα έριξαν προσεκτικά μέσα στο φαράγγι.

Έπειτα κατέβηκαν τον λόφο και βρήκαν, όπως άκουσαν, το πολύ στενό πέρασμα. Από εκεί έφτασαν με δυσκολία στο σημείο όπου έζησαν οι τρεις άγιες γυναίκες. Μόλις τους αντίκρισαν, οι ασκήτριες προσκύνησαν ως το χώμα με βαθύτατη ταπείνωση.

Οι επισκέπτες έκαναν προσευχή και κάθισαν, ενώ μία μόνο γυναίκα κάθισε μαζί τους. Οι άλλες δύο παρέμειναν όρθιες με σιωπή και σεμνότητα, σαν να φύλαγαν την παρουσία της. Ο ηγούμενος ρώτησε με σεβασμό την καθισμένη γυναίκα από πού κρατά η καταγωγή της.

Εκείνη απάντησε πως είναι από την Κωνσταντινούπολη και είχε παντρευτεί έναν αξιωματούχο του παλατιού. Ο σύζυγός της όμως πέθανε νέος και την άφησε χήρα στα είκοσι της χρόνια. Έκλαιγε τη χηρεία της και την ατεκνία της μέσα σε βαρύ πένθος για καιρό.

Έπειτα από μερικές ημέρες, ένας ισχυρός άρχοντας άκουσε γι’ αυτήν και ζήλεψε την ομορφιά της. Έστειλε δούλους να την οδηγήσουν με τη βία στο σπίτι του, αδιαφορώντας για τον πόνο της. Η νεαρή χήρα προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο Ιησού Χριστό να τη γλιτώσει από τον ασεβή άντρα.

Είπε στους απεσταλμένους πως δήθεν πάσχει από γυναικεία αρρώστια και βρίσκεται ακάθαρτη εκείνες τις ημέρες. Τους ζήτησε σαράντα μέρες προθεσμίας, ώστε να συνέλθει και να ετοιμαστεί κατάλληλα για τον κύριό τους. Εκείνοι δέχτηκαν και έφυγαν, αφήνοντάς της μια μικρή ανάσα ελευθερίας μέσα στον φόβο.

Αμέσως ελευθέρωσε όλους τους δούλους και τις δούλες της, χαρίζοντάς τους χρυσάφι για ζωή. Κράτησε μαζί της μόνο τις δύο πιστές υπηρέτριες που στέκονταν εκεί δίπλα της σιωπηλές. Όλη της την περιουσία τη μοίρασε αμέσως στους φτωχούς, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό της.

Φώναξε κατόπιν έναν θεοφοβούμενο συγγενή και τον δέσμευσε με όρκο φοβερό μπροστά στον Θεό. Του ανέθεσε να πουλήσει σπίτια και κτήματα και να μοιράσει όλα τα χρήματα στους πεινασμένους. Μέσα στη νύχτα μπήκε με τις δύο υπηρέτριες σε ένα πλοίο που έφευγε από το λιμάνι.

Με τη θεϊκή πρόνοια έφτασαν στο άγριο εκείνο μέρος, όπου έζησαν έκτοτε σαν αδελφές πνευματικές. Έντεκα χρόνια πέρασαν χωρίς να δουν ανθρώπινο πρόσωπο, ενώ τα ρούχα τους είχαν διαλυθεί από καιρό. Ο ηγούμενος τη ρώτησε με απορία πώς βρίσκουν την καθημερινή τους τροφή μέσα στην απόλυτη ερημιά.

Η αγία γυναίκα απάντησε πως ο φιλάνθρωπος Θεός, που έθρεψε τον λαό του στην έρημο σαράντα χρόνια, τις φροντίζει. Κάθε μέρα, με τη θεία του πρόνοια, στέλνει τα πουλιά να τους φέρνουν τροφή πολύ περισσότερη απ’ όση χρειάζονται. Ο ίδιος ο Κύριος τις σκεπάζει γυμνές με τη χάρη του και τις προστατεύει σε κάθε εποχή του χρόνου.

Δεν φοβούνται τον χειμώνα ούτε τη ζέστη του καλοκαιριού, και ζουν σαν μέσα σε επίγειο παράδεισο. Δοξάζουν ασταμάτητα την Αγία Τριάδα, με τις ψυχές τους ολοκληρωτικά παραδομένες στον ουράνιο Νυμφίο τους. Ο ηγούμενος συγκινήθηκε και πρότεινε να στείλει αδελφό στη μονή, για να φέρει τροφή και ευλογία.

Η αγία γυναίκα όμως ζήτησε κάτι πολύ πιο πολύτιμο για την ψυχή τους. Παρακάλεσε να έρθει ιερέας στο μέρος εκείνο και να τελέσει τη Θεία Λειτουργία επιτόπου. Ήθελε να κοινωνήσουν τα Άχραντα Μυστήρια του Χριστού, αφού έντεκα χρόνια έμεναν χωρίς θεία μετάληψη.

Ο ηγούμενος έστειλε αμέσως μοναχό στη μονή και κάλεσε ιερέα μαζί με την απαραίτητη τροφή για όλους. Ο ιερέας έφτασε σύντομα και τέλεσε με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία μέσα στην ερημική απομόνωση του φαραγγιού. Πρώτη μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων η ίδια η αρχόντισσα, και κατόπιν οι δύο πιστές αδελφές της.

Έπειτα γεύτηκαν όλοι μαζί την τροφή που είχαν φέρει, μέσα σε ατμόσφαιρα γαλήνης και βαθιάς ευχαριστίας. Στο τέλος η αγία γυναίκα ζήτησε από τον ηγούμενο να μείνει στο μέρος εκείνο για τρεις ημέρες. Εκείνος συμφώνησε με προθυμία, αν και δεν καταλάβαινε ακόμη τι ακριβώς επρόκειτο να συμβεί εκεί.

Τότε η μακαρία γυναίκα σηκώθηκε και έκανε μια θερμή προσευχή, παραδίδοντας την ψυχή της στον αγαπημένο της Κύριο. Οι μοναχοί έψαλαν με δάκρυα τα επικήδεια τροπάρια και την έθαψαν μέσα σε εκείνο το άγιο φαράγγι. Την επόμενη ημέρα η δεύτερη γυναίκα προσευχήθηκε ομοίως και κοιμήθηκε ειρηνικά, παραδίδοντας το πνεύμα της στον Σωτήρα.

Την τρίτη ημέρα ακολούθησε και η τελευταία γυναίκα τις δύο αδελφές της προς την αιώνια χαρά. Οι μοναχοί έθαψαν τη ασκήτρια και επέστρεψαν στο μοναστήρι, δοξάζοντας τον Χριστό για τα παράδοξα θαύματά του. Στους αγίους του ο Κύριος δείχνει υπέροχα σημεία και τέρατα, που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη κατανόηση.

Σε αυτόν αρμόζει η τιμή και η προσκύνηση εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν, ψάλλει η Εκκλησία ευγνώμονα.