Tre Gratë e Shkretëtirës

Në zemër të një mali të shkretë të pabesë, tre gra jetuan njëmbëdhjetë vjet të tëra pa parë fytyrë njeriu. Zogjtë u sillnin ushqim çdo ditë, me urdhër të Zotit, në grykën e thellë dhe të thepisur ku ishin fshehur. Peshkopi i Monemvasias, Pavli, tregon se si, kur ishte ende laik, u dërgua në Lindje për të mbledhur taksat e mbretit. Rrugës pa një manastir të shkretë dhe donte të hynte brenda për pak kohë. Atë e priti igumeni bashkë me vëllezërit dhe u ulën të gjithë bashkë në rrethimin e manastirit. Papritur ata vunë re zogjtë që arrinin te pemët dhe kapnin degë plot me fruta. Thyen degët me frutat dhe u larguan me shpejtësi, pa prekur asgjë në vend. Pali e pyeti abatin pse zogjtë nuk i hanë frutat atje, por i çojnë diku tjetër. Igumeni u përgjigj se tash e njëmbëdhjetë vjet kjo gjë e çuditshme po ndodh çdo ditë. Pastaj Pali, sikur i ndriçuar nga vetë Zoti, formuloi një mendim. Ai tha se diku në malet e afërta duhet të fshihen asketët ose asketët e Krishtit. Atyre zogjtë i bartin frutat, me urdhër të Atit qiellor. Ndërsa ai ende po fliste, një sorrë u hodh poshtë dhe theu një degë plot me fruta. Pali i sugjeroi abatit që ta ndiqnin zogun për të parë se ku shkon. Kështu ata filluan pas sorrës, e cila fluturoi para tyre duke mbajtur frutat. Zogu u ngjit në një kodër dhe e mbështeti degën në tokë për pak kohë. Kur filluan të ngjiteshin, sorra e ngriti sërish degën në sqep. Më pas ai fluturoi në një grykë të thellë, si një humnerë dhe doli që andej pa barrën e tij. Murgjit iu afruan buzës dhe hodhën një gur në çarjen e errët. Menjëherë nga poshtë u dëgjua një zë njeriu që i lutej me emocion. Ai u kërkoi atyre të mos i vrisnin, nëse ata janë vërtet të krishterë që respektojnë Zotin. Vizitorët pyetën të habitur se kë fshihen brenda kanionit. Zëri u përgjigj se ishin gra, krejtësisht të zhveshura dhe se pari kërkonin tre rroba. Ata duhej të hidhnin rrobat dhe më pas të gjenin një shteg të ngushtë pranë malit. Ajo rrugë do t'i çonte të sigurtë te tre asketët e fshehur. Tre nga murgjit që shoqëronin grupin hoqën rasat me dëshirë. Ata mbështjellën gurë me ta dhe i hodhën me kujdes në kanion. Pastaj zbritën nga kodra dhe gjetën, siç kishin dëgjuar, kalimin shumë të ngushtë. Prej aty arritën me vështirësi në vendin ku banonin tri gratë e shenjta. Sapo i panë, asketët u përulën për tokë me përulësi të thellë. Vizitorët u lutën dhe u ulën, ndërsa vetëm një grua u ul me ta. Dy të tjerët qëndruan në heshtje dhe modesti, si të ruanin praninë e saj. Abati e pyeti me respekt gruan e ulur nga vinte. Ajo u përgjigj se ishte nga Kostandinopoja dhe ishte martuar me një zyrtar pallati. Por i shoqi i vdiq i ri dhe e la të ve në të njëzetat. Ajo vajtoi vejërinë dhe mungesën e fëmijëve në zi të rëndë për një kohë të gjatë. Pas disa ditësh, një zot i fuqishëm dëgjoi për të dhe u bë xheloz për bukurinë e saj. Ai dërgoi skllevër për ta marrë me forcë në shtëpinë e tij, pa marrë parasysh dhimbjen e saj. E veja e re iu lut me zjarr Zotit Jisu Krisht që ta shpëtonte nga njeriu i paperëndishëm. Ajo u tha të dërguarve se gjoja vuante nga sëmundja e një gruaje dhe ishte e papastër gjatë atyre ditëve. Ai u kërkoi atyre dyzet ditë kohë, që të vinte në vete dhe të përgatitej siç duhet për zotërinë e tyre. Ata pranuan dhe u larguan duke i lënë asaj një frymë të vogël lirie në frikë. Ajo menjëherë liroi të gjithë skllevërit e saj meshkuj dhe femra, duke u dhënë atyre ar për jetë. Ajo mbante me vete vetëm dy shërbëtoret besnike që qëndronin pranë saj në heshtje. Ajo menjëherë ua shpërndau gjithë pasurinë të varfërve, duke mos mbajtur asgjë për vete. Pastaj thirri një të afërm që i frikësohej Zotit dhe e lidhi me një betim të frikshëm para Zotit. Ai e ngarkoi atë të shiste shtëpi dhe prona dhe të shpërndante të gjitha paratë për të uriturit. Në mes të natës ajo hyri me dy shërbyeset në një anije që dilte nga porti. Me providencën hyjnore ata arritën në atë vend të egër, ku jetuan që atëherë si motra shpirtërore. Kaluan njëmbëdhjetë vjet pa parë një fytyrë njeriu, rrobat e tyre ishin shpërbërë prej kohësh. Abati e pyeti me habi se si e gjejnë ushqimin e tyre të përditshëm në shkretëtirën absolute. Gruaja e shenjtë u përgjigj se Zoti filantrop, i cili ushqeu njerëzit e tij në shkretëtirë për dyzet vjet, kujdeset për ta. Çdo ditë, me providencën e tij hyjnore, ai dërgon zogjtë për t'u sjellë atyre ushqim shumë më tepër seç u nevojitet. Vetë Zoti i mbulon lakuriq me hirin e tij dhe i mbron në çdo stinë të vitit. Ata nuk kanë frikë nga dimri dhe as nga vapa e verës dhe jetojnë si në një parajsë tokësore. Ata lavdërojnë pa pushim Trininë e Shenjtë, me shpirtin e tyre të dorëzuar plotësisht tek Dhëndri i tyre qiellor. Igumeni u prek dhe i propozoi të dërgonte një vëlla në manastir, për të sjellë ushqim dhe një bekim. Por gruaja e shenjtë kërkoi diçka shumë më të çmuar për shpirtrat e tyre. Ai kërkoi që në atë vend të vinte një prift dhe të kryente Liturgji Hyjnore aty për aty. Ai donte që ata të merrnin Misteret e Papërlyera të Krishtit, pasi kishin qenë pa Kungimin e Shenjtë për njëmbëdhjetë vjet. Abati dërgoi menjëherë një murg në manastir dhe thirri një prift së bashku me ushqimin e nevojshëm për të gjithë. Shpejt mbërriti prifti dhe bëri me zjarr Liturgji Hyjnore në vetminë e shkretë të grykës. Vetë gruaja fisnike ishte e para që mori pjesë në Misteret e Papërlyera, dhe më pas dy motrat e saj besnike. Pastaj të gjithë shijuan ushqimin që kishin sjellë së bashku, në një atmosferë paqeje dhe falënderimi të thellë. Në fund, gruaja e shenjtë i kërkoi abatit të qëndronte në atë vend për tre ditë. Ai pranoi menjëherë, megjithëse ende nuk e kuptonte saktësisht se çfarë do të ndodhte atje. Atëherë gruaja e bekuar u ngrit dhe bëri një lutje të zjarrtë, duke ia dorëzuar shpirtin Zotit të saj të dashur. Murgjit të përlotur kënduan himnet mortore dhe e varrosën në atë grykë të shenjtë. Të nesërmen gruaja e dytë u lut në të njëjtën mënyrë dhe fjeti e qetë, duke ia dorëzuar shpirtin e saj Shpëtimtarit. Ditën e tretë, gruaja e fundit ndoqi dy motrat e saj drejt gëzimit të përjetshëm. Murgjit e varrosën asketin dhe u kthyen në manastir, duke lavdëruar Krishtin për mrekullitë e tij paradoksale. Shenjtorëve të tij Zoti u tregon shenja dhe përbindësha të mrekullueshme, të cilat kalojnë çdo kuptim njerëzor. Atij i takon nderimi dhe adhurimi përgjithmonë e përgjithmonë. Amen, Kisha këndon në shenjë falënderimi.