Άγιος Αριστίων, ο Ιερομάρτυρας της μικρής Αλεξανδρείας

Δέκα μόλις χρονών, ο μικρός Αριστίων συνάντησε έναν συνομήλικό του, τον μετέπειτα μάρτυρα Αντώνιο, που τον οδήγησε μακριά από τα είδωλα των γονιών του και τον έφερε στον Χριστό. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος αυτός νέος έγινε επίσκοπος και τελείωσε τη ζωή του ψάλλοντας ύμνους μέσα σε αναμμένο καμίνι, σε μια μικρή πόλη της Κιλικίας. Η γέννησή του τοποθετείται στις αρχές του δεύτερου αιώνα μετά Χριστόν, στην επαρχία της Απάμειας στη Συρία.

Οι γονείς του ήταν ειδωλολάτρες και τα πρώτα παιδικά του χρόνια κύλησαν μέσα στις συνήθειες της αρχαίας λατρείας. Δεν γνωρίζουμε τι μόρφωση πήρε ούτε πού σπούδασε, όμως η ψυχή του δεν έβρισκε ανάπαυση μέσα στις δοξασίες των ειδώλων. Η αναζήτησή του δεν ικανοποιήθηκε από όσα έμαθε στην παιδική του ηλικία.

Τότε ένας μικρός φίλος, ο Αντώνιος, του φανέρωσε την αληθινή πίστη, μιλώντας του απλά και θερμά για τον Χριστό. Η διδασκαλία αυτή φύτεψε μέσα του ευλάβεια, ζήλο και φλογερή αγάπη για τον Θεό. Ο μικρός Αντώνιος είχε σπέρμα ομολογητή, αν και ζούσε με τον φόβο της εξορίας και του θανάτου από τους διώκτες.

Είναι σημαντικό ότι ο Αντώνιος δεν αρκέστηκε να ανήκει απλώς στην τοπική Εκκλησία, αλλά κήρυττε το Ευαγγέλιο και σε άλλους ανθρώπους γύρω του. Ο Αριστίων προσευχόταν αδιάκοπα για τον μικρό του φίλο και θυμόταν με συγκίνηση το θάρρος και τη δύναμή του. Οι κόποι του Αντωνίου να τον φέρει στη σωτήρια πίστη δεν πήγαν χαμένοι, αλλά καρποφόρησαν πλούσια στην ψυχή του.

Ο Αντώνιος δεν έδωσε μόνο τον εαυτό του στην Εκκλησία με το μαρτύριό του, σε ηλικία είκοσι μόλις ετών. Χάρισε ακόμη στην Εκκλησία έναν δεύτερο άγιο και μάρτυρα, τον ίδιο τον Αριστίωνα, που τον είχε φέρει στον Χριστό. Χρόνια αργότερα, ο Αριστίων χειροτονήθηκε επίσκοπος για την Ισσό της Κιλικίας, μέσα στα όρια της μικρής Αλεξανδρείας.

Ο λαός τον εξέλεξε για τον ενάρετο βίο του και τη φλογερή του πίστη στον αληθινό Θεό. Έγινε καλός ποιμένας του ποιμνίου του και φρόντιζε με πατρική στοργή για τις ψυχές των ανθρώπων του. Με παρρησία δίδασκε τον λόγο του Χριστού και πολλοί ειδωλολάτροι πίστευαν χάρη στη διδασκαλία του.

Κάποια ημέρα, ο άρχοντας της Αλεξανδρείας διέταξε τη σύλληψη του Αριστίωνος, επειδή ήταν Χριστιανός και κήρυττε δημόσια. Παρά τη δημόσια δίκη, ο άγιος επίσκοπος στάθηκε ενώπιόν του ήρεμος, χωρίς ίχνος φόβου ή ταραχής στο πρόσωπό του. Η όλη στάση του έκανε τον Ρωμαίο έπαρχο να καταλάβει πως αυτός ο άνθρωπος δεν θα υποχωρούσε εύκολα.

Στην αρχή προσπάθησε να τον αποσπάσει από τον Χριστό με κολακείες και με υποσχέσεις για τιμές και ανταμοιβές. Ο άγιος όμως έμεινε σταθερός και αμετακίνητος, χωρίς να δέχεται καμία πρόταση των διωκτών του. Όταν ο έπαρχος είδε ότι τα λόγια του δεν είχαν καμία επίδραση, του απείλησε με σκληρά και φοβερά βασανιστήρια.

Ούτε όμως οι απειλές κατάφεραν να κλονίσουν την πίστη και τη γενναιότητα του αγίου ποιμένα. Στεκόταν μπροστά στον έπαρχο και τους συμβούλους του και τους κοίταζε με αγάπη και ενδιαφέρον για τη σωτηρία τους. Αν και αιχμάλωτος και αδύναμος σωματικά, ήταν πνευματικά πιο δυνατός από τους ίδιους τους δυνάστες του.

Ο άγιος αρνήθηκε με αποφασιστικότητα να προσφέρει θυσία στα ειδωλολατρικά αγάλματα των ψεύτικων θεών. Μπροστά σε πλήθος ειδωλολατρών, μίλησε με παρρησία για τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος δημιούργησε τα πάντα από αγάπη. Τους αποκάλυψε ακόμη την ένσαρκη παρουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού, που έγινε για τη σωτηρία του πεσμένου ανθρώπινου γένους.

Εξήγησε πως ο Χριστός χαρίζει στον άνθρωπο νέα ευκαιρία να φτάσει στον αληθινό σκοπό της ζωής, που είναι η θέωση. «Πόσο φτωχά είναι αυτά τα άψυχα αγάλματα των θεών σας», είπε ο επίσκοπος με γαλήνιο τόνο. «Και πόσο αβοήθητος φαίνεται ο έπαρχος μέσα στα λαμπερά του ενδύματα», συμπλήρωσε χωρίς φόβο μπροστά τους.

Όσοι άκουγαν τα λόγια του έμεναν έκπληκτοι και ρωτούσαν μεταξύ τους από πού αντλούσε τέτοιο θάρρος. Πολλοί κατάλαβαν πως αυτός ο άνθρωπος ήταν κάτι ξεχωριστό και ήθελαν να μάθουν περισσότερα για την πίστη του. Ο άγιος τους καλούσε να πιστέψουν στην αλήθεια, την οποία τους φανέρωνε χωρίς δισταγμό και με αγάπη.

Ο Ρωμαίος έπαρχος δεν μπορούσε πια να αντισταθεί στα λόγια του Αριστίωνος παρά μόνο με τη βία και την απειλή του θανάτου. Έτσι τον καταδίκασε σε θάνατο και πρόσταξε τους στρατιώτες να ετοιμάσουν μεγάλο και φλογερό καμίνι. Ο άγιος προχώρησε στο μαρτύριό του χωρίς αντίσταση, μένοντας γενναίος και δυνατός μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Οι λιγοστοί Χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους μπροστά στο θέαμα. Ψιθύριζαν προσευχές για εκείνον και θλίβονταν επειδή ο πνευματικός τους πατέρας τους άφηνε ορφανούς. Γνώριζαν όμως πως ο αρχιποιμένας τους δεν θα έπαυε να προσεύχεται γι’ αυτούς μπροστά στον θρόνο του Χριστού.

Άκουγαν τον άγιο Αριστίωνα να ψάλλει ύμνους μέσα στις φλόγες, μέχρι την τελευταία του αναπνοή. Όταν η φωτιά έσβησε, τα πνευματικά του παιδιά πλησίασαν με ευλάβεια το καμίνι. Μάζεψαν όσα οστά μπόρεσαν να βρουν και τα τοποθέτησαν με σεβασμό σε μυστικό τόπο, που παραμένει άγνωστος μέχρι σήμερα.

Έτσι ο Κύριος του χάρισε άφθαρτο στεφάνι δόξας.