Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιγνάτιος της Ιαμπλέτσνα

Μέσα στη φλεγόμενη μονή, ένας γέροντας μοναχός έτρεξε στο καμπαναριό για να χτυπήσει την καμπάνα και να ειδοποιήσει τους κατοίκους της περιοχής. Εκεί, πάνω στο σχοινί της καμπάνας, οι Γερμανοί στρατιώτες τον χτύπησαν με μανία μέχρι θανάτου, εκείνη τη φοβερή νύχτα του χίλια εννιακόσια σαράντα δύο. Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιγνάτιος, κατά κόσμον Ιάκωβος Μπαζιλιούκ, γεννήθηκε στην Πολωνία γύρω στη δεκαετία του χίλια οκτακόσια εξήντα.

Για τα πρώτα χρόνια της ζωής του ελάχιστα πράγματα διασώθηκαν, ούτε και ο τόπος της γεννήσεώς του είναι γνωστός με ακρίβεια. Στο διάστημα ανάμεσα στους δύο μεγάλους παγκόσμιους πολέμους, τον βρίσκουμε μοναχό στη Μονή του Αγίου Ονουφρίου στην Ιαμπλέτσνα της Πολωνίας. Κατά την κουρά του έλαβε το μοναχικό όνομα Ιγνάτιος και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη ζωή της υπακοής.

Στην αδελφότητα της μονής συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους γεροντότερους πατέρες, με χρόνια πολλά μέσα στον ιερό περίβολο. Το διακόνημα που του εμπιστεύθηκαν οι πατέρες ήταν το χτύπημα των καμπανών για τις ιερές ακολουθίες. Με αγάπη και συνέπεια ανέβαινε καθημερινά στο καμπαναριό, καλώντας τους αδελφούς στη λατρεία του Θεού.

Αυτό το ταπεινό έργο της καμπάνας θα γινόταν αργότερα και το τελευταίο μαρτυρικό του διακόνημα. Τον Σεπτέμβριο του χίλια εννιακόσια τριάντα εννέα τα κτίρια της μονής καταλήφθηκαν από Γερμανούς στρατιώτες, μέσα στη δίνη του νέου πολέμου. Οι κατακτητές δήμευσαν τα τρόφιμα και τα ζώα της αδελφότητας, αφήνοντας τους μοναχούς σε μεγάλη στέρηση και ανασφάλεια.

Παρά τις πιέσεις και τις κακουχίες, οι πατέρες δεν εγκατέλειψαν τη μονή τους ούτε διέκοψαν τις ιερές ακολουθίες. Έγραψαν μάλιστα επιστολή διαμαρτυρίας προς τον διοικητή του στρατού κατοχής, ζητώντας σεβασμό του ιερού χώρου. Όμως η ενέργεια αυτή δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα και η κατάσταση συνέχιζε να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα.

Τη νύχτα της ενάτης προς δεκάτη Αυγούστου του χίλια εννιακόσια σαράντα δύο, οι φρουροί έβαλαν φωτιά στη μονή. Οι φλόγες κατέστρεψαν ολοσχερώς το εσωτερικό τμήμα του μοναστηριού, που για αιώνες φιλοξενούσε την προσευχή των πατέρων. Οι μοναχοί έσπευσαν έντρομοι έξω από τα φλεγόμενα κτίρια και συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί στην αυλή.

Οι Γερμανοί δεν επέτρεψαν σε κανέναν να σβήσει τη φωτιά, ενώ απειλούσαν με τουφεκισμό όσους θα επιχειρούσαν αντίσταση. Η κατάσταση είχε γίνει πλέον τραγική και η μονή έμοιαζε με καμίνι μπροστά στα μάτια των αδελφών. Μέσα στο γενικό πανικό λίγοι μοναχοί κατάφεραν να διαφύγουν και να σωθούν, κρυμμένοι στα γύρω χωράφια και δάση.

Ο Άγιος Ιγνάτιος, όμως, δεν λογάριασε τη ζωή του και έτρεξε προς το καμπαναριό της μονής. Άρπαξε με δύναμη το σχοινί της καμπάνας και άρχισε να σημαίνει με όλη του την ψυχή. Ήθελε να ειδοποιήσει τους κατοίκους της Ιαμπλέτσνα για τον φοβερό κίνδυνο που πλησίαζε όλο το χωριό.

Οι στρατιώτες όρμησαν επάνω του και τον χτύπησαν άγρια, μέχρι που παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο. Στο μεταξύ οι κάτοικοι της Ιαμπλέτσνα έσπευσαν πράγματι στη μονή για να βοηθήσουν τους μοναχούς. Οι Γερμανοί τους συνέλαβαν αμέσως και τους κράτησαν στην αυλή μαζί με την υπόλοιπη αδελφότητα.

Έπειτα ανάγκασαν τους μοναχούς να σκάψουν με τα χέρια τους τους τάφους όπου θα ενταφιάζονταν. Στο τέλος τουφέκισαν εν ψυχρώ όλους τους συγκεντρωμένους μέσα στον περίβολο, χωρίς να αφήσουν κανέναν επιζώντα. Το αίμα των αθώων μοναχών και χωρικών πότισε εκείνη τη νύχτα το χώμα της μονής.

Το ιερό σκήνωμα του Αγίου Ιγνατίου ενταφιάστηκε αρχικά στο κοιμητήριο της Μονής του Αγίου Ονουφρίου στην Ιαμπλέτσνα. Αργότερα τα άγια λείψανά του μεταφέρθηκαν με τιμές στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι. Εκεί φυλάσσονται ως πολύτιμος θησαυρός και τόπος προσκυνήματος για τους πιστούς της Ορθόδοξης Πολωνίας.

Ο Άγιος Ιγνάτιος συγκαταλέγεται στους Μάρτυρες του Χελμ και της Ποντλάσιε, που μαρτύρησαν στα δύσκολα χρόνια. Η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας τον ανακήρυξε επίσημα άγιο το έτος δύο χιλιάδες τρία. Η μνήμη του εορτάζεται στις εννέα Αυγούστου, ακριβώς την ημέρα του μαρτυρικού του τέλους μέσα στις φλόγες.

Τιμάται επίσης στις είκοσι Μαρτίου, που είναι η ημέρα της επίσημης αγιοκατατάξεώς του από την Εκκλησία της Πολωνίας. Στη μορφή του βλέπουμε έναν γέροντα μοναχό, ταπεινό κωδωνοκρούστη, που το διακόνημα της ζωής έγινε διακόνημα μαρτυρίου. Η καμπάνα που χτυπούσε για τις ακολουθίες έγινε η σάλπιγγα που κάλεσε τους κατοίκους στη σωτηρία τους.

Με τη θυσία του ο Άγιος Ιγνάτιος ενώθηκε με τη χορεία των νεομαρτύρων του εικοστού αιώνα της Ορθοδοξίας.