Οι τέσσερις πατέρες παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο μέσα από μαρτυρικό θάνατο, και έμειναν ως το τέλος πιστοί στον Χριστό και στους όρκους τους.

Όσοι από τους υπόλοιπους αδελφούς προσπάθησαν να ξεφύγουν από το αιματηρό κύμα, τους έπιασαν και τους έσφαξαν με την ίδια αγριότητα.

Τα κελιά του ησυχαστηρίου του Νταβίντ-Γκαρέτζι ποτίστηκαν εκείνη τη νύχτα με το αίμα των οσίων ασκητών.

Οι Νταγκεστανοί όμως δεν χόρτασαν με τη σφαγή και άρπαξαν σχεδόν όλη την περιουσία του μοναστηριού.

Έκλεψαν ένα μέρος από τα ιερά άμφια, ενώ τα υπόλοιπα τα κομμάτιασαν και τα έριξαν μέσα σε ένα πηγάδι.

Στη συνέχεια στράφηκαν με τα τσεκούρια τους ενάντια στις άγιες εικόνες και τις διέλυσαν με βέβηλη μανία.

Όταν η φοβερή είδηση έφτασε στον βασιλιά και στον καθολικό της Γεωργίας, δόθηκε αμέσως ευλογία και βασιλικό πρόσταγμα για την ταφή τους.

Τα λείψανα των οσιομαρτύρων, που είχαν φρικτά κακοποιηθεί, ενταφιάστηκαν με τιμές στον περίβολο του μοναστηριού, νότια από τον τάφο του οσίου Δαβίδ του Γκαρέτζι.

Η μνήμη τους τιμάται από την Εκκλησία της Γεωργίας την πρώτη Ιουνίου κάθε χρόνο με βαθιά κατάνυξη.