Μέσα στα σκοτεινά χρόνια του Αλή πασά, μια νεαρή κοπέλα έφυγε κρυφά από το χωριό της κρατώντας στα χέρια μόνο μια εικόνα της Παναγίας. Έφτασε στον Όλυμπο, κρύφτηκε σε μια σπηλιά της χαράδρας και εκεί έσβησε, αφήνοντας πίσω της ένα από τα πιο συγκινητικά αγιάσματα της Πιερίας. Η Αγία Κόρη δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα από την Εκκλησία, καθώς δεν σώζονται λείψανα ούτε γνωρίζουμε καν το βαπτιστικό της όνομα.

Στη συνείδηση όμως των ευλαβών χριστιανών τιμάται ως αγία, με πλήθος μαρτυρίες θαυμάτων που φτάνουν ως τις μέρες μας. Τα λίγα στοιχεία που έχουμε προέρχονται από τις προφορικές παραδόσεις της περιοχής, τις οποίες συγκέντρωσε σε βιβλίο ο θεολόγος και συγγραφέας Λάζαρος Τσακιρίδης. Οι διηγήσεις διαφέρουν σε επιμέρους λεπτομέρειες, ο πυρήνας τους όμως παραμένει ένας και αμετακίνητος μέσα στον χρόνο.

Έζησε την εποχή της Τουρκοκρατίας, στα χρόνια του τυράννου της Ηπείρου Αλή πασά, και ξεχώριζε για την εξαιρετική σωματική της ομορφιά. Η ψυχή της όμως ήταν ακόμη ωραιότερη, στολισμένη με σεμνότητα, ευσέβεια και εγκράτεια που εντυπωσίαζαν όσους τη συναναστρέφονταν. Παρά τη νεαρή ηλικία της, είχε ώριμη σκέψη και πιθανότατα είχε αποφασίσει να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό.

Καταγόταν, κατά πάσα πιθανότητα, από κάποιο χωριό των Ιωαννίνων, όπου ζούσε ήσυχα κοντά στους δικούς της ανθρώπους. Η ομορφιά της όμως έγινε αιτία να την προσέξει ένας κατάσκοπος του Αλή πασά, που έσπευσε αμέσως να την προδώσει στον τύραννο. Εκείνος έδωσε εντολή σε ένα απόσπασμα να κυκλώσει μυστικά το σπίτι της, να τη συλλάβει και να τη μεταφέρει στο χαρέμι του.

Ο Θεός όμως δεν άφησε αβοήθητη τη νεανική αυτή ψυχή που πάλευε να κρατήσει αγνή την καρδιά της. Μέσα στο απόσπασμα βρισκόταν ένας Έλληνας, ο οποίος γνώριζε την αρετή της κοπέλας και εξαγριώθηκε εσωτερικά με την άτιμη αυτή πράξη. Τα μεσάνυχτα ξεγλίστρησε διακριτικά από τους συντρόφους του και έτρεξε στο χωριό, για να την προειδοποιήσει εγκαίρως.

Της εξήγησε πως, αν θέλει να σωθεί από τους Τούρκους που έρχονταν να την αρπάξουν, έπρεπε να φύγει την ίδια στιγμή. Η Κόρη πήρε στα χέρια της μια εικόνα της Παναγίας βρεφοκρατούσας και χάθηκε μέσα στη νύχτα. Μετά από πολλές κακουχίες, αγωνίες και αμέτρητα βάσανα κατάφερε τελικά να φτάσει στον Όλυμπο και βρήκε καταφύγιο στην παλιά Βροντού.

Δεν γνωρίζουμε αν στο μακρύ και δύσκολο ταξίδι της είχε κάποιον συνοδοιπόρο ή αν περπάτησε ολομόναχη μέσα στους κινδύνους. Είναι πάντως βέβαιο πως μεταξύ χωριών της Ηπείρου και της Βροντούς υπήρχε επικοινωνία, αφού πολλοί Ηπειρώτες κατέβαιναν εκεί ως υλοτόμοι. Στην παλιά Βροντού δεν έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς δεν μπορούσε να αισθανθεί πραγματικά ασφαλής ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους.

Έκρυβε με μεγάλη επιμέλεια το όνομα και την καταγωγή της, όμως πιθανότατα την αντιλήφθηκαν Τούρκοι απεσταλμένοι του Αλή πασά. Τότε κατέφυγε στο τελευταίο της καταφύγιο, τη γνωστή σήμερα χαράδρα του Ολύμπου, όπου παραδόθηκε ολόψυχα στην προσευχή. Εκεί ανακάλυψε μια σπηλιά μέσα στα βράχια και την έκανε καταφύγιο και κελί της.

Τρεφόταν με κράνα και ρίζες, ενώ είναι πιθανό πως κάποιοι κτηνοτρόφοι την πλησίαζαν κατά καιρούς και της πρόσφεραν λίγη τροφή. Ακόμη και σε αυτούς όμως δεν αποκάλυπτε ποτέ ούτε την καταγωγή της ούτε το βαπτιστικό της όνομα. Μια παράδοση αναφέρει πως ο τότε ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου έβλεπε από μακριά έναν φωτεινό Σταυρό πάνω από τη σπηλιά.

Ξεκίνησε αμέσως μαζί με μοναχούς να επισκεφθούν το ιερό αυτό σημείο. Όταν έφτασαν στο χείλος της χαράδρας, τον κατέβασαν προσεκτικά με σχοινιά προς το βάθος του βράχου. Προχώρησε ψηλαφιστά προς το μέρος όπου έλαμπε ο φωτεινός Σταυρός και αντίκρυσε την άγνωστη Κόρη, καταβεβλημένη και σκελετωμένη από τις κακουχίες.

Συγκινημένος βαθιά τη ρώτησε πώς βρέθηκε σε τόσο απόκρημνο και απομονωμένο μέρος του βουνού. Εκείνη, εξασθενημένη και έτοιμη να φύγει από τη ζωή, ζήτησε με τις τελευταίες της δυνάμεις να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων. Τη στιγμή ακριβώς που κοινωνούσε ακούστηκε μια δυνατή βοή, άνοιξε ξαφνικά ο βράχος και ανέβλυσε Αγίασμα.

Το περιστατικό αυτό θυμίζει έντονα την Οσία Μαρία την Αιγυπτία, που κοινώνησε από τα χέρια του Αββά Ζωσιμά στην έρημο. Μετά από καιρό κάποιοι κτηνοτρόφοι βρήκαν το νεκρό και σκελετωμένο σώμα της μέσα στη ρεματιά. Λέγεται μάλιστα πως όλος ο τόπος γύρω της ευωδίαζε με μια ουράνια και ανεξήγητη μυρωδιά.

Οι κάτοικοι την έθαψαν στο ίδιο σημείο με μεγάλη ευλάβεια και σεβασμό προς την αγνότητά της. Στη συνέχεια έκτισαν προσκυνητάρι και επισκέπτονταν συχνά τον τόπο, ανάβοντας κεριά και προσευχόμενοι με κατάνυξη. Με τον καιρό ο τάφος της έγινε προσκύνημα και η Κόρη αναγνωρίστηκε ως αγία στη συνείδηση των πιστών της περιοχής.

Το νερό μάλιστα που ανέβλυζε κάτω από το προσκυνητάρι έγινε Αγίασμα και θεράπευε ψυχικές και σωματικές ασθένειες των προσκυνητών. Οι ηλικιωμένοι θυμούνται πως, πριν από τα χρόνια του πολέμου του σαράντα, σωζόταν εκεί και η εικόνα που είχε φέρει μαζί της η αγία. Από παλιά οι κάτοικοι τηρούσαν ορισμένες ευλαβικές συνήθειες, που φανέρωναν τον σεβασμό τους προς τη μνήμη της παρθένου.

Όταν πλησίαζαν στο προσκυνητάρι κρατούσαν απόλυτη σιωπή και δεν επέστρεφαν δεύτερη φορά την ίδια ημέρα. Επειδή μάλιστα η Κόρη ήταν παρθένος, ποτέ δεν προσέγγιζαν ταυτόχρονα άνδρας και γυναίκα τον ιερό αυτό χώρο. Στη Βροντού επίσης τραγουδούσαν ένα παραδοσιακό τραγούδι, που μιλούσε για μια κόρη Ζαγοριανή την οποία ζητούσε Τούρκος για γυναίκα του.

Εκείνη απαντούσε στη μάνα της πως προτιμά να γίνει πέρδικα στα δάση ή λουλούδι στη γη παρά να παντρευτεί τον αλλόπιστο. Πολλά είναι τα θαύματα που αποδίδονται στην Αγία Κόρη και διασώζονται μέχρι σήμερα από τους ευλαβείς προσκυνητές της. Μια γυναίκα κωφάλαλη από την Κόρινθο, χωρίς να γνωρίζει τίποτε για την αγία, είδε σε όνειρο πως στον Όλυμπο υπάρχει θαυματουργό αγίασμα.

Αφού ρώτησε και το ανακάλυψε, προσευχήθηκε με βαθιά ευλάβεια και πλύθηκε με το ιερό νερό της πηγής. Σε λίγο άκουσε κελαηδίσματα πουλιών και άρχισε να φωνάζει συγκλονισμένη «τι ακούω, τι ακούω; », αναγνωρίζοντας το θαύμα.

Φεύγοντας πέρασε από τη Βροντού και ομολόγησε στο καφενείο του χωριού όσα της χάρισε η αγία. Μια άλλη γυναίκα από την Αθήνα, με παράλυση στον αυχένα και σκυμμένο το κεφάλι, είχε γυρίσει πολλούς γιατρούς χωρίς αποτέλεσμα. Όταν πληροφορήθηκε για την Αγία Κόρη, την επισκέφθηκε γεμάτη πίστη και λαχτάρα να συναντήσει την προστάτιδα της Πιερίας.

Την κρατούσαν από τα χέρια καθώς κατέβαινε τα σκαλοπάτια, και τη στιγμή που πλενόταν με το αγίασμα θεραπεύτηκε. Ο Παναγιώτης Τσορματζίδης από την Κατερίνη, πάλι, είδε το μικρό παιδί του Γεώργιο να γεμίζει σπυριά από βαριά μόλυνση στο πρόσωπο. Πήγαν στην Αγία Κόρη, λειτουργήθηκαν και ο πατέρας έπλυνε αρκετές φορές το παιδί με το αγίασμα.