Όσιος Κορνήλιος του Κόμελ της Βολογκντά

Βαριές σιδερένιες αλυσίδες φορούσε νεαρός μοναχός μέσα στον φούρνο του μοναστηριού της Λευκής Λίμνης, μέσα στον ιδρώτα και την υπακοή. Καταγόταν μάλιστα από την αρχοντική οικογένεια Κριούκοφ, αδελφός ανθρώπου που υπηρετούσε στην αυλή του Μεγάλου Πρίγκιπα της Μόσχας. Από μικρό παιδί ο Κορνήλιος αγαπούσε την ερημική ζωή και την πνευματική ησυχία της μοναχικής πολιτείας.

Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουκιανός αποφάσισε να πάει στη μονή του Αγίου Κυρίλλου, τον ακολούθησε χωρίς δισταγμό. Εκεί κουρεύτηκε μοναχός και άρχισε τους ασκητικούς αγώνες του με βαριά υπακοή στο φούρνο της αδελφότητας. Στις ώρες της σχόλης αντέγραφε με προσοχή και ευλάβεια εκκλησιαστικά βιβλία για τις ανάγκες των αδελφών.

Όμως η αγάπη του για τη μόνωση τον οδήγησε να αφήσει τη μονή και να ξεκινήσει νέα πορεία. Επισκέφθηκε το Ροστόβ και ύστερα έφτασε στο Νόβγκοροντ, όπου ο Άγιος Γεννάδιος προσπάθησε να τον κρατήσει κοντά του. Ο ασκητής όμως προτίμησε έναν έρημο τόπο κοντά στην πόλη, ώστε να βρει την πολυπόθητη ησυχία.

Όταν άρχισαν να συρρέουν επισκέπτες, μετακινήθηκε στην έρημο της Τβερ και αναζήτησε αλλού καταφύγιο για την προσευχή του. Λόγω της πολυπλοκότητας και των αυστηρών απαιτήσεων του prompt, θα συντάξω προσεκτικά και τις τρεις ενότητες: %$ Όσιος Κορνήλιος του Κόμελ της Βολογκντά $%

Βαριές σιδερένιες αλυσίδες κουβαλούσε νεαρός μοναχός μέσα στον φούρνο της μονής, στον ιδρώτα και στην υπακοή. Από μικρό παιδί ο Κορνήλιος αγαπούσε την ερημική ζωή και ποθούσε την ησυχία της μοναχικής πολιτείας. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουκιανός αποφάσισε να πάει στη μονή του Αγίου Κυρίλλου της Λευκής Λίμνης, τον ακολούθησε χωρίς δισταγμό.

Στις ώρες της σχόλης αντέγραφε με προσοχή και ευλάβεια εκκλησιαστικά βιβλία για τις ανάγκες των πατέρων. Ο ασκητής όμως προτίμησε έναν έρημο τόπο κοντά στην πόλη, ώστε να βρει την πολυπόθητη ησυχία της προσευχής. Όταν άρχισαν να συρρέουν επισκέπτες, μετακινήθηκε στην έρημο της Τβερ και αναζήτησε αλλού καταφύγιο για τη μοναχική του πορεία.

Το έτος χίλια τετρακόσια ενενήντα επτά εγκαταστάθηκε στο δάσος του Κόμελ, όχι μακριά από τη Βολογκντά, όπου έχτισε ένα μικρό ταπεινό κελί. Σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται γύρω του μοναχοί, ζητώντας πνευματική καθοδήγηση και διδαχή από τον φωτισμένο ασκητή. Το έτος χίλια πεντακόσια ένα ύψωσε ξύλινο ναό προς τιμήν των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου μέσα στη μονή.

Την ίδια χρονιά ο μητροπολίτης Σίμων τον χειροτόνησε ιερομόναχο, ώστε να εξυπηρετεί λειτουργικά την αδελφότητα. Το έτος χίλια πεντακόσια δώδεκα, καθώς πλήθυναν οι μοναχοί, ο όσιος ανήγειρε λίθινο ναό και συνέταξε Κανόνα για την κοινοβιακή ζωή. Στηρίχθηκε στους Κανόνες των Αγίων Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ και Νείλου του Σόρσκι, και υπήρξε ο τρίτος μοναστικός Κανόνας που έγραψαν Ρώσοι άγιοι.

Ο Όσιος διακρινόταν για τη μεγάλη του φιλανθρωπία προς τους δυστυχισμένους και τους πεινασμένους ανθρώπους της εποχής του. Σε καιρό λιμού έχτισε ορφανοτροφείο μέσα στον περίβολο της μονής, για να φιλοξενεί τα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Για την αγάπη του προς τους φτωχούς αξιώθηκε πολλές φορές να βλέπει σε οράματα τον Μέγα Αντώνιο, τον οποίο ευλαβείτο ιδιαίτερα.

Προς τιμήν του μεγάλου ασκητή της Αιγύπτου ανήγειρε επίσης ξεχωριστό ναό μέσα στη μονή του. Η αυστηρότητα του βίου του προκάλεσε γογγυσμό σε ορισμένους αδελφούς, και ο Όσιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη μονή για ένα διάστημα. Εγκαταστάθηκε στη λίμνη Σούρσκ, εβδομήντα βέρστια μακριά από το μοναστήρι του, και αναζήτησε πάλι την ερημική ησυχία.

Κατά καιρούς διέμενε και στη Λαύρα της Αγίας Τριάδος του Αγίου Σεργίου, καρπούμενος την παράδοση των μεγάλων ασκητών. Ο Μέγας Πρίγκιπας Βασίλειος Ιβάνοβιτς μεσίτευσε υπέρ των μοναχών και παρακάλεσε θερμά τον άγιο να επιστρέψει στη μονή του. Ο ασκητής υποχώρησε και, αφού γύρισε πίσω, παρέδωσε τη διοίκηση στον μαθητή του Λαυρέντιο και κλείστηκε στο κελί του.

Όταν οι Τάταροι εισέβαλαν στην περιοχή της Βολογκντά, ο Όσιος έφυγε μαζί με τους μοναχούς προς τα μέρη της Λευκής Λίμνης. Κοιμήθηκε εν ειρήνη σε ηλικία ογδόντα δύο ετών, τη δεκάτη ενάτη Μαΐου του έτους χίλια πεντακόσια τριάντα επτά. Πολλοί μαθητές του δοξάστηκαν επίσης για την αγιότητα του βίου τους, μεταξύ άλλων ο Γεννάδιος του Λιουμπίμογκραντ και ο Κύριλλος της Νέας Λίμνης.

Επίσης ο Ηρωδίων του Ιλοεζέρσκ, ο Αδριανός του Ποσεχόνιε, ο Λαυρέντιος και ο Κασσιανός του Κόμελ φώτισαν τη ρωσική γη.