Η ανακομιδή των λειψάνων των Αγίων Ιουλίου και Ιουλιανού

Δύο αδέλφια από την Αίγινα έγιναν συμμαθητές του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου στις φημισμένες σχολές της Αθήνας. Έπειτα διέσχισαν την αυτοκρατορία και έφτασαν να κηρύττουν τον Χριστό στις σημερινές χώρες της Βοημίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας. Ο Ιουλιανός γεννήθηκε στα τριακόσια δεκαεννέα μετά Χριστόν και ο μικρότερος αδελφός του Ιούλιος ήρθε στον κόσμο έντεκα χρόνια αργότερα.

Οι γονείς τους ήταν εύποροι και ευσεβείς άνθρωποι, που τα ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου από τα πρώτα παιδικά τους χρόνια. Έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα στη γενέτειρα Αίγινα και κατόπιν συνέχισαν τις σπουδές τους κοντά στους σπουδαίους δασκάλους της Αθήνας. Μόλις επέστρεψαν στο νησί τους, αποφάσισαν να μιμηθούν τον Απόστολο Παύλο και να αφιερωθούν στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Πήραν λοιπόν αποστολικές ράβδους και παρέδωσαν τον εαυτό τους στα χέρια του Κυρίου με απόλυτη εμπιστοσύνη. Ο Επίσκοπος των Αθηνών χειροτόνησε τον Ιούλιο πρεσβύτερο και τον αδελφό του Ιουλιανό διάκονο της Εκκλησίας. Στολισμένοι με τη χάρη της ιεροσύνης, βγήκαν με ζήλο στους δρόμους για να κηρύξουν τον λόγο του Θεού στους ανθρώπους.

Η πρώτη τους στάση ήταν η Κόρινθος, όπου το κήρυγμά τους προκάλεσε αμέσως την οργή των φανατικών Αρειανών. Εκείνοι μάλιστα επιδίωξαν να τους θανατώσουν, όμως η χάρη του Θεού διαφύλαξε τα δύο αδέλφια από κάθε κίνδυνο. Οι Άγιοι αναχώρησαν τότε σε έρημο τόπο, για να ασκηθούν στην προσευχή και στη νηστεία με ησυχία.

Στα τριακόσια τριάντα επτά μετά Χριστόν ξεκίνησαν από την Κόρινθο με προορισμό την Ιταλία και τη μακρινή Ρώμη. Ο Θεός όμως οικονόμησε διαφορετικά τα πράγματα και κατεύθυνε αλλιώς την αποστολική τους διακονία στα έθνη. Βρέθηκαν λοιπόν στις παραδουνάβιες χώρες και κήρυτταν τον Χριστό στους κατοίκους της σημερινής Βοημίας, της Πολωνίας και της Ουγγαρίας.

Σε κάποια πόλη της περιοχής θεράπευσαν έναν νέο άνθρωπο από βαρύ δαιμόνιο που τον βασάνιζε επί χρόνια. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε όλη την περιοχή και οδήγησε πλήθη ειδωλολατρών στην αληθινή πίστη του Χριστού. Πολλοί βαφτίστηκαν τότε με δάκρυα μετανοίας και έγιναν θερμοί κήρυκες του Ευαγγελίου στους συμπατριώτες τους.

Έτσι το όνομα του Χριστού άπλωνε ρίζες σε τόπους που πρωτύτερα ζούσαν στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Στα τριακόσια εβδομήντα εννέα μετά Χριστόν ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Θεοδόσιος ο Μέγας, υπερασπιστής της Ορθοδοξίας. Εκείνος πολέμησε με αποφασιστικότητα τις κακοδοξίες των Αρειανών και στήριξε με όλη του τη δύναμη την ορθόδοξη πίστη.

Μόλις πληροφορήθηκαν τα ευχάριστα νέα τα δύο αδέλφια, αποφάσισαν να κατέβουν στη Ρώμη χωρίς καμία αναβολή. Εκεί προσκύνησαν με κατάνυξη τους τάφους των αγίων Μαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Έλαβαν επίσης γραπτή άδεια από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο και την ευλογία του Πάπα Δαμάσου του Πρώτου της Ρώμης.

Η άδεια αυτή τους επέτρεπε να περιοδεύουν ελεύθερα όλη την αυτοκρατορία και να κηρύττουν παντού τον Χριστό. Λίγο αργότερα ο Πάπας Δάμασος τους έστειλε στο Μιλάνο, κοντά στον μεγάλο φωστήρα της Δύσης, τον άγιο Αμβρόσιο. Ο Αμβρόσιος τους ανέθεσε την Εκκλησία της Ναβάρας, η οποία βρισκόταν περικυκλωμένη από φανατικούς ειδωλολάτρες.

Οι Άγιοι επιδόθηκαν με ζήλο στην ίδρυση νέων Εκκλησιών στις γύρω περιοχές. Οδήγησαν στην αλήθεια του Χριστού πάρα πολλούς ανθρώπους που ζητούσαν διέξοδο από τη σκοτεινή πλάνη των ειδώλων. Στα τέλη της ζωής τους τα δύο αδέλφια χωρίστηκαν για πρώτη φορά ύστερα από τόσα χρόνια κοινής διακονίας.

Πήραν την απόφαση να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους ασκητικά, μέσα στη σιωπή και την ησυχία της προσευχής. Ο άγιος Ιουλιανός αναχώρησε για το Γκοτσάνο, που βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Μαντζόρε της βόρειας Ιταλίας. Εκεί κοιμήθηκε με ειρήνη Κυρίου την έβδομη ημέρα του Ιανουαρίου, στα τριακόσια ενενήντα ένα μετά Χριστόν.

Ο μικρότερος αδελφός του, ο άγιος Ιούλιος, έφτασε στο Κούσιον της γειτονικής λίμνης Όρτα για να ησυχάσει. Εκεί παρέδωσε με ειρήνη το πνεύμα του στις τριάντα μία Ιανουαρίου, στα τετρακόσια ένα μετά Χριστόν. Η Εκκλησία τίμησε από τότε τους δύο αυτούς αυταδέλφους ιεραποστόλους ως φωτεινούς πρεσβευτές της πίστεως.

Η ανακομιδή των ιερών τους λειψάνων τελείται με ιδιαίτερη λαμπρότητα στις δεκαεννέα Μαΐου κάθε χρόνου. Η τοπική Εκκλησία της Αίγινας τους τιμά ως δικά της παιδιά και υπερήφανα τέκνα του νησιού. Έτσι η μνήμη τους ζει αναλλοίωτη στις καρδιές των πιστών και φωτίζει τις γενιές με το παράδειγμά τους.