Ο θαυματουργός ιατρός των Συνάδων

Με την ευχή του ανέβλυσε πηγή καθαρού νερού μέσα από την άνυδρη γη, για να ξεδιψάσουν οι συνοδοιπόροι του στο δρόμο της επιστροφής. Με τη δύναμη της προσευχής θεράπευσε τον ίδιο τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο από βαριά αρρώστια που κανείς ιατρός δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει. Ο Όσιος Παυσίκακος καταγόταν από την Απάμεια της Συρίας και έζησε στα τέλη του έκτου αιώνα μετά τον Χριστό.

Οι γονείς του ήταν άνθρωποι ευσεβείς, επιφανείς στο γένος και θερμοί στην ορθόδοξη πίστη που τους είχαν παραδώσει οι πατέρες. Από μικρό παιδί έδειξε αγάπη για τον Θεό και ακολούθησε δρόμο σκληρής άσκησης, με νηστεία, ολονύκτια προσευχή και αυστηρή εγκράτεια. Η τροφή του ήταν λίγο ψωμί και νερό, ενώ η καρδιά του ζούσε μέσα στη συνεχή μνήμη του Κυρίου.

Στη συνέχεια αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη μοναχική ζωή και προχώρησε ακόμη βαθύτερα στους πνευματικούς αγώνες. Σπούδασε επίσης την ιατρική τέχνη, όχι για κέρδος, αλλά για να την προσφέρει δωρεάν στους φτωχούς και τους πονεμένους. Ο Θεός είδε τους κόπους του και του χάρισε πλούσιο χάρισμα θεραπείας ψυχών και σωμάτων.

Με τον λόγο του και την προσευχή του έδιωχνε δαιμόνια ακόμη και από μακρινή απόσταση, χωρίς να βρίσκεται κοντά στους πάσχοντες. Άνοιγε τα μάτια των τυφλών, ίσιωνε τα σώματα των παραλύτων και επανέφερε στη ζωή ανθρώπους που είχαν χάσει κάθε ελπίδα θεραπείας. Η φήμη του απλώθηκε γρήγορα στις γύρω επαρχίες και έφτασε μέχρι την Κωνσταντινούπολη και τον αρχιεπίσκοπο της βασιλεύουσας.

Ο μακάριος Κυριακός, που πατριάρχευσε από το πεντακόσια ενενήντα πέντε έως το εξακόσια έξι, εκτίμησε τις αρετές του και τον κάλεσε κοντά του. Τον έπεισε να ενταχθεί στον ιερό κλήρο και κατόπιν τον χειροτόνησε επίσκοπο της Εκκλησίας των Συνάδων με μεγάλη πνευματική χαρά. Ο νέος ποιμένας ανέλαβε το ποίμνιο με ζήλο και αγάπη πατρική για τους ανθρώπους που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος.

Δεν ανέχθηκε αιρετικούς ούτε ανθρώπους ασύδοτης ζωής να ζουν ανάμεσα στα λογικά πρόβατά του. Με τη μάχαιρα του θείου λόγου έκοβε τα σαθρά μέλη και προστάτευε τα υγιή από κάθε πνευματική μόλυνση. Δίδασκε ακούραστα την ενάρετη ζωή με λόγο ζωντανό, δυνατό και φωτισμένο από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Κάποτε αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη για υποθέσεις σχετικές με την Εκκλησία και την επισκοπή του. Εκείνη την εποχή ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος υπέφερε από σοβαρή αρρώστια, που κανείς γιατρός δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει με τις γνώσεις του. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και με τη χάρη του Θεού χάρισε στον αυτοκράτορα πλήρη ίαση και νέα δύναμη ζωής.

Ο Μαυρίκιος, γεμάτος ευγνωμοσύνη, έστειλε στην επισκοπή του χρυσή σφραγίδα και καθιέρωσε ετήσια χρηματική ενίσχυση για τις ανάγκες της επαρχίας του. Στην επιστροφή του προς τα Σύναδα, στην περιοχή του Σιλόνου, οι συνοδοί του βασανίζονταν από φοβερή δίψα κάτω από τον καυτό ήλιο του δρόμου. Ο Όσιος γονάτισε στη γη και παρακάλεσε τον Κύριο να ελεήσει τους κουρασμένους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν.

Αμέσως ανέβλυσε από το άνυδρο έδαφος καθαρή και δροσερή πηγή, που ξεδίψασε όλους όσοι βρίσκονταν μαζί του. Έτσι έζησε ο μακάριος ιεράρχης, μοχθώντας μέχρι την τελευταία του πνοή για το ποίμνιο και την Εκκλησία του Χριστού. Κοιμήθηκε ειρηνικά τον εξακοσιοστό έκτο χρόνο και πορεύθηκε προς τον αγαπημένο του Κύριο, αφήνοντας πίσω του πλούσια πνευματική κληρονομιά για τους πιστούς.