Αλέξανδρος ο νεαρός στρατιώτης που νίκησε τον Μαξιμιανό

Δεκαοκτώ μόλις χρόνων, ο Αλέξανδρος στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα Μαξιμιανό και αρνήθηκε να θυσιάσει στον Δία. Άγγελος Κυρίου τον ξύπνησε από τον ύπνο του και τον προειδοποίησε για το μαρτύριο που τον περίμενε σε λίγες ώρες. Ζούσε στη Ρώμη στις αρχές του τέταρτου αιώνα, ανατραμμένος από την παιδική του ηλικία μέσα στην χριστιανική πίστη.

Υπηρετούσε ως στρατιώτης στο τάγμα του χιλίαρχου Τιβεριανού και ξεχώριζε για την ευσέβειά του. Όταν ο Μαξιμιανός διέταξε όλους τους πολίτες να προσέλθουν στον ναό του Δία έξω από τη Ρώμη για θυσία, ο Τιβεριανός συγκέντρωσε τους στρατιώτες του και τους πρόσταξε να παρευρεθούν στην ειδωλολατρική γιορτή. Ο Αλέξανδρος όμως απάντησε καθαρά πως ποτέ δεν θα προσέφερε θυσία στους δαίμονες, παρά μόνο στον αληθινό Θεό του ουρανού.

Ο χιλίαρχος έσπευσε να καταγγείλει τον νέο στον αυτοκράτορα, λέγοντας ότι στο τάγμα του βρίσκεται ένας χριστιανός. Αμέσως στάλθηκαν στρατιώτες για να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν δεμένο μπροστά στον αυτοκράτορα. Η ψυχή του νεαρού στρατιώτη ήταν ήδη έτοιμη για τον δρόμο του μαρτυρίου.

Όταν οι στρατιώτες έφτασαν στο σπίτι του, ο Αλέξανδρος βγήκε ο ίδιος να τους προϋπαντήσει με γαλήνη και θάρρος. Το πρόσωπό του έλαμπε με τέτοιο φως, ώστε εκείνοι έπεσαν στη γη από τον φόβο τους. Τους σήκωσε με πραότητα και τους είπε να εκτελέσουν χωρίς δισταγμό την εντολή που είχαν λάβει από τον αυτοκράτορα.

Σταθείς ενώπιον του Μαξιμιανού, ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό και αρνήθηκε με δύναμη κάθε προσκύνηση στα είδωλα. Δήλωσε πως δεν φοβάται ούτε τον αυτοκράτορα ούτε τις απειλές του ούτε τα βασανιστήρια που του ετοίμαζε. Ο Μαξιμιανός προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις τιμών να μεταπείσει τον νεαρό στρατιώτη, βλέποντας πόσο νέος ήταν στην ηλικία.

Όμως ο Αλέξανδρος έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του και έλεγξε ευθαρσώς τον αυτοκράτορα και όλους τους ειδωλολάτρες της αυλής. Τότε άρχισαν τα φρικτά βασανιστήρια, με σιδερένια νύχια να ξεσχίζουν το σώμα του νεαρού μάρτυρα. Εκείνος υπέμενε καρτερικά τους πόνους, χωρίς να βγάλει ούτε έναν στεναγμό, υψώνοντας τα μάτια στον ουρανό με ευχαριστία.

Ο Μαξιμιανός παρέδωσε τότε τον Αλέξανδρο στον χιλίαρχο Τιβεριανό, που στελνόταν στη Θράκη για να διώξει τους χριστιανούς. Έτσι οδήγησαν τον μάρτυρα δεμένο με σιδερένιες αλυσίδες σε εκείνη τη μακρινή πορεία προς το μαρτύριο. Στο μεταξύ άγγελος Κυρίου φανερώθηκε στη μητέρα του, την ευλαβική Πιμένια, και της αποκάλυψε το επερχόμενο μαρτύριο του παιδιού της.

Εκείνη δεν θρήνησε ούτε λύγισε, αλλά γέμισε με πνευματική χαρά και ξεκίνησε αμέσως πίσω από τον γιο της. Τον συνάντησε στην Καρθαγένη, όπου ο Αλέξανδρος στεκόταν και πάλι μπροστά στον Τιβεριανό, ομολογώντας με σταθερότητα την πίστη του στον Χριστό. Τον υπέβαλαν σε σκληρά βασανιστήρια μπροστά στα μάτια της ίδιας της μητέρας του.

Η γενναία γυναίκα ζήτησε από τους στρατιώτες την άδεια να πλησιάσει το παιδί της και να το ενισχύσει στα βάσανα. Όσοι παρακολουθούσαν τη σταθερότητα του μάρτυρα έμειναν κατάπληκτοι από τη δύναμή του και έλεγαν μεταξύ τους πως μέγας είναι ο Θεός των χριστιανών, που στηρίζει τόσο θαυμαστά τους πιστούς του δούλους. Κατά τη διάρκεια της πορείας, ο άγγελος του Κυρίου εμφανιζόταν πολλές φορές στον Αλέξανδρο και τον ενίσχυε στους πόνους.

Μια νύχτα παρουσιάστηκε στον Τιβεριανό ένας φοβερός άγγελος, κρατώντας ξίφος στο χέρι, και τον πρόσταξε να σπεύσει προς το Βυζάντιο, γιατί πλησίαζε το τέλος του μάρτυρα. Στη Φιλιππούπολη ο χιλίαρχος έστησε νέα δίκη μπροστά στους άρχοντες της πόλης, αλλά ο Αλέξανδρος παρέμεινε ακλόνητος στην ομολογία του. Στον δρόμο, οι στρατιώτες έπεφταν εξαντλημένοι από τη δίψα, και ο μάρτυρας προσευχήθηκε στον Κύριο, ώστε να αναβλύσει μια πηγή κρυστάλλινου νερού για όλους.

Σε άλλο σημείο, καθώς προσευχόταν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο καρυδιάς, τα φύλλα και οι καρποί εκείνου του δέντρου έλαβαν θαυματουργική δύναμη για κάθε αρρώστια. Στον τόπο που λεγόταν Βουρτοδέξιον συνάντησε ξανά τη μητέρα του Πιμένια, που έπεσε κλαίγοντας στα πόδια του. Εκείνος τη γαλήνεψε λέγοντάς της πως μεθαύριο ο Κύριος θα τον αξιώσει να τελειώσει τον αγώνα του στη γη.

Στην πόλη Δριζιπέρα ο Τιβεριανός εξέδωσε την τελική καταδικαστική απόφαση εις θάνατον για τον γενναίο μάρτυρα του Χριστού. Ο άγιος ευχαρίστησε τον Κύριο που τον αξίωσε να υπομείνει όλα τα βασανιστήρια και να φτάσει στο τέλος του μαρτυρικού του δρόμου. Ο στρατιώτης που είχε διαταχθεί να εκτελέσει την ποινή ζήτησε πρώτα συγχώρεση από τον άγιο και δίστασε για ώρα να σηκώσει το ξίφος του.

Έβλεπε καθαρά αγγέλους που στέκονταν δίπλα στον Αλέξανδρο και περίμεναν να παραλάβουν την ψυχή του στους ουρανούς. Ο μάρτυρας τότε προσευχήθηκε στον Κύριο και ζήτησε ταπεινά να απομακρυνθούν για λίγο οι άγγελοι, ώστε να αναχωρήσει προς αυτόν. Μόνο τότε μπόρεσε ο δήμιος Κελεστίνος να κόψει την τίμια κεφαλή του νέου στρατιώτη.

Το σώμα ρίχτηκε από τους στρατιώτες στον ποταμό Εριγώνη, σύμφωνα με την προσταγή του διώκτη. Τέσσερα όμως σκυλιά τράβηξαν το ιερό λείψανο στην όχθη και το φύλαξαν ώσπου έφτασε η Πιμένια, η μάνα του. Η μακαρία Πιμένια παρέλαβε με ευλάβεια το πολύπαθο σώμα του αγαπημένου της παιδιού και το ετοίμασε για ταφή με αρώματα και καθαρό σάβανο.

Με δάκρυα χαράς και πνευματικής αγαλλίασης ενταφίασε τον γιο της κοντά στις όχθες του ποταμού Εριγώνη, στον τόπο του μαρτυρίου του. Από τον τάφο εκείνο άρχισαν αμέσως να αναβλύζουν θαυμαστές ιάσεις και πλούσιες δωρεές χάριτος σε κάθε πιστό προσκυνητή. Άρρωστοι κάθε λογής έβρισκαν εκεί παρηγοριά, και η φήμη του αγίου μάρτυρα απλώθηκε γρήγορα σε όλη τη γύρω περιοχή.

Μετά από λίγο καιρό ο ίδιος ο άγιος εμφανίστηκε σε όνειρο στη μητέρα του, για να την παρηγορήσει και να της δώσει θάρρος. Της φανέρωσε πως πολύ σύντομα και εκείνη θα μεταφερόταν στις ουράνιες κατοικίες κοντά στον Κύριο. Έτσι η ευλαβική γυναίκα ετοιμάστηκε με χαρά για τη δική της εκδημία προς τον Θεό.

Σήμερα ο άγιος Αλέξανδρος στέκεται με τη μητέρα του μπροστά στον θρόνο της δόξης του Θεού, πρεσβεύοντας αδιάκοπα για όλους όσοι επικαλούνται με πίστη το όνομά του.