Mjeku i mrekullueshëm i Sinades

Me dëshirën e tij, nga toka e thatë doli një burim me ujë të pastër, që bashkëudhëtarët të shuanin etjen në kthim. Me fuqinë e lutjes ai shëroi vetë perandorin Maurice nga një sëmundje e rëndë që asnjë mjek nuk mund ta trajtonte. Oshënar Pausikakos erdhi nga Apameia në Siri dhe jetoi në fund të shekullit të gjashtë pas Krishtit. Prindërit e tij ishin njerëz të devotshëm, të shquar në familje dhe të ngrohtë ndaj besimit ortodoks që u kishin transmetuar baballarët e tyre. Që në fëmijëri ai tregoi dashuri për Zotin dhe ndoqi një rrugë të stërvitjes së vështirë, me agjërim, lutje gjithë natën dhe abstenim të rreptë. Ushqimi i tij ishte pak bukë dhe ujë, ndërsa zemra e tij jetonte në përkujtimin e vazhdueshëm të Zotit. Më pas iu përkushtua tërësisht jetës së vetmuar dhe u fut edhe më thellë në betejat shpirtërore. Ai studioi edhe artin mjekësor, jo për përfitim, por për t'ua ofruar lirisht të varfërve dhe të sëmurëve. Perëndia i pa mundimet e tij dhe i dha atij një dhuratë të pasur të shërimit të shpirtrave dhe trupave. Me fjalën dhe lutjen e tij ai i dëboi demonët edhe nga larg, pa qenë afër të vuajturve. Ai hapi sytë e të verbërve, drejtoi trupat e të paralizuarve dhe ktheu në jetë njerëz që kishin humbur çdo shpresë për shërim. Fama e tij u përhap shpejt në krahinat përreth dhe arriti në Kostandinopojë dhe kryepeshkopin në fuqi. I bekuari Qirjaku, i cili ishte patriark nga pesëqind e nëntëdhjetë e pesë deri në gjashtëqind e gjashtë, vlerësoi virtytet e tij dhe e thirri pranë vetes. Ai e bindi të bashkohej me klerin e shenjtë dhe më pas e shuguroi me gëzim të madh shpirtëror ipeshkëv i kishës sinodikale. Bariu i ri mori përgjegjësinë e kopesë me zell dhe dashuri atërore për njerëzit që i kishte besuar nga Zoti. Ai nuk toleronte heretikët apo njerëzit e jetës imorale që jetonin mes deleve të tij të arsyeshme. Me thikën e fjalës hyjnore i preu anëtarët e dobët dhe i mbrojti të shëndoshët nga çdo ndotje shpirtërore. Ai e mësoi pa u lodhur jetën e virtytshme me një fjalë të gjallë, të fuqishme dhe të ndriçuar nga hiri i Frymës së Shenjtë. Një herë ai u detyrua të udhëtonte në Kostandinopojë për çështje që kishin të bënin me kishën dhe dioqezën e tij. Në atë kohë perandori Maurice vuante nga një sëmundje e rëndë, të cilën asnjë mjek nuk mund ta trajtonte me dijeninë e tij. Oshënari u lut me zjarr dhe me hirin e Zotit i dha perandorit shërim të plotë dhe forcë të re jete. Mauritius, plot mirënjohje, i dërgoi peshkopatës së tij një vulë të artë dhe krijoi një ndihmë financiare vjetore për nevojat e krahinës së tij. Kur u kthye në Synadas, në rajonin e Silones, shokët e tij u munduan nga etja e tmerrshme nën diellin e nxehtë të rrugës. Oshënar u gjunjëzua në tokë dhe iu lut Zotit që të kishte mëshirë për njerëzit e lodhur që e ndiqnin. Menjëherë nga toka e thatë doli një burim i kthjellët dhe i freskët, duke u shuar etjen të gjithë atyre që ishin me të. Kështu jetoi hierarku i bekuar, duke u munduar deri në frymën e fundit për kopenë dhe Kishën e Krishtit. Ai fjeti i qetë në vitin e gjashtëqind e gjashtë dhe u nis te Zoti i tij i dashur, duke lënë pas një trashëgimi të pasur shpirtërore për besimtarët.