Ο Όσιος Θεόδωρος ο ασκητής των Κυθήρων

Μια μητέρα στείρα παρακάλεσε τον Θεό και απέκτησε γιο, τον οποίον ονόμασε Θεόδωρο, δηλαδή δώρο του Θεού. Εκείνο το παιδί έφτασε αργότερα στην έρημη και ακατοίκητη νήσο των Κυθήρων, για να ζήσει μόνος ανάμεσα στα ερείπια. Γεννήθηκε στην Κορώνη της Πελοποννήσου, κάπου ανάμεσα στα οκτακόσια εβδομήντα και στα οκτακόσια ενενήντα μετά Χριστόν, μέσα σε χρόνια ταραγμένα από επιδρομές και αναστατώσεις.

Οι γονείς του φρόντισαν να μάθει από μικρός τα ιερά γράμματα και τον παρέδωσαν στον τότε επίσκοπο της Κορώνης. Ο ιεράρχης διέκρινε αμέσως την καθαρή ψυχή του και τον κατέστησε αναγνώστη μέσα στον ναό. Όταν οι γονείς του έφυγαν από τη ζωή, ένας ευλαβής ιερέας του Ναυπλίου τον πήρε υπό την προστασία του.

Εκείνος ο πνευματικός πατέρας υπήρξε παλιός φίλος της οικογένειας και στάθηκε στήριγμα για το ορφανό παιδί. Όταν ο Θεόδωρος έφτασε σε ώριμη ηλικία, παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά, χωρίς να εγκαταλείψει τον ζήλο του για τον Θεό. Ο επίσκοπος του Άργους, βλέποντας τις αρετές του νέου άνδρα, τον χειροτόνησε διάκονο της Εκκλησίας με μεγάλη χαρά.

Ο πόθος όμως για τους τόπους των μαρτύρων τον έσπρωξε να φύγει μέχρι τη μακρινή Ρώμη και να προσκυνήσει εκεί τα ιερά λείψανα. Μετά την επιστροφή του εγκαταστάθηκε στη Μονεμβασία, σε ένα ταπεινό κελί δίπλα στον ναό της Θεοτόκου της Διακονίας. Έμεινε εκεί αρκετόν καιρό, ζώντας με προσευχή, νηστεία και μελέτη, μακριά από τους θορύβους και τις φροντίδες του κόσμου.

Η οικογένειά του τον παρακαλούσε επίμονα να γυρίσει κοντά τους, μα η καρδιά του ζητούσε ανώτερα πνευματικά αγαθά. Γύρω στα εννιακόσια είκοσι ένα μετά Χριστόν έφτασε στα Κύθηρα, που τότε ήταν έρημα και ακατοίκητα από τις επιδρομές των Σαρακηνών της Κρήτης. Βρήκε εκεί τον παλαιό χριστιανικό ναό των Αγίων Σεργίου και Βάκχου και αποφάσισε να μείνει μόνος στον τόπο αυτόν.

Άρχισε μια αυστηρή ασκητική ζωή, με ολονύκτιες προσευχές, σκληρή νηστεία και διαρκή αγρυπνία ενώπιον του Θεού. Έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής, αν και κανείς δεν τον έβλεπε ανάμεσα στις ερημικές πέτρες του νησιού. Παρέδωσε την ψυχή του ειρηνικά στις δώδεκα Μαΐου του εννιακοσίου εικοστού δεύτερου έτους μετά Χριστόν, μέσα στη μοναξιά της ασκήσεως.

Λίγο καιρό μετά την κοίμησή του, ναύτες περαστικοί από τα Κύθηρα ανακάλυψαν με θαυμασμό το λείψανό του εντελώς άθικτο. Τρία χρόνια αργότερα, στα εννιακόσια είκοσι πέντε μετά Χριστόν, ευλαβείς Μονεμβασιώτες έθαψαν με τιμές το σεπτό λείψανο του οσίου ασκητή. Οι ίδιοι ξαναέχτισαν από την αρχή την παλιά εκκλησία των Αγίων Σεργίου και Βάκχου και την αφιέρωσαν στον Όσιο Θεόδωρο.

Με την πάροδο των χρόνων δημιουργήθηκε γύρω από τον ναό ένα μοναστήρι, που απέκτησε σταδιακά αξιόλογη περιουσία. Τα κτήματα τα καλλιεργούσαν με κόπο και αγάπη ιερωμένοι, κοσμικοί πιστοί και μοναχοί, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη του οσίου. Πολύτιμη πηγή για την ιστορία της μονής αποτελεί το χρονικό του Κυθήριου μοναχού Χειλά, μια αναφορά προς τους Βενιέρους.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε γύρω στα χίλια τετρακόσια εξήντα μετά Χριστόν και διασώζει σημαντικές πληροφορίες για τον τόπο. Γύρω στα χίλια εξακόσια τριάντα μετά Χριστόν, ο επίσκοπος Κυθήρων Αθανάσιος Βαλεριανός ανακαίνισε τον ναό του οσίου με πολλή φροντίδα. Έγιναν τότε διάφορες μετατροπές και προσθήκες, ενώ ακολουθίες προς τιμήν του τυπώθηκαν αργότερα στη Βενετία, στη Σμύρνη και στην Αθήνα.

Τώρα θα αποθηκεύσω το κείμενο και θα τρέξω τον επικυρωτή. cat > /tmp/05_12_Όσιος_Θεόδωρος_Κυθήρων_Ελληνικά_Καθαρά. txt –output /tmp/05_12_Όσιος_Θεόδωρος_Κυθήρων_Ελληνικά_Καθαρά.

Το τελικό αρχείο παραδίδεται με όνομα: **05_12_Όσιος_Θεόδωρος_Κυθήρων_Ελληνικά_Καθαρά.