Όσιος Σιώ ο Αναχωρητής της Γεωργίας

Τα πουλιά του ουρανού του έφερναν την τροφή μέσα στις άγριες σπηλιές της Σαρκινέτι, όπως κάποτε στον προφήτη Ηλία. Μέσα στο φως μιας ολονύχτιας προσευχής τού φανερώθηκαν η Παναγία και ο Τίμιος Πρόδρομος, και η ζωή του άλλαξε για πάντα. Καταγόταν από την Αντιόχεια και ανήκε στους δεκατρείς Σύρους Πατέρες που κήρυξαν την πίστη στη Γεωργία.

Οι γονείς του ήταν ευσεβείς ευγενείς και του χάρισαν μια στέρεη μόρφωση από τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Όταν έγινε είκοσι χρονών, άκουσε για τους αγώνες του οσίου Ιωάννη του Ζενταζνέλι και έτρεξε κρυφά να τον συναντήσει στην έρημο. Ο γέροντας υποσχέθηκε να τον δεχτεί ως μαθητή, αρκεί να έδιναν πρώτα τη συγκατάθεσή τους οι γονείς του νεαρού.

Ο Σιώ γύρισε στο σπίτι του και δεν είπε λέξη για όσα είχαν συμβεί ανάμεσα σε αυτούς. Με τον καιρό οι γονείς του ασπάστηκαν και οι δύο τη μοναχική ζωή και αφιερώθηκαν στον Θεό. Τότε ο νέος πούλησε όλα τα υπάρχοντά του και τα μοίρασε σε φτωχούς, χήρες, ορφανά και ασκητές.

Ελευθέρωσε επίσης όλους τους δούλους της οικογένειάς του και γύρισε στον πνευματικό του πατέρα. Ο όσιος Ιωάννης τον δέχτηκε με μεγάλη χαρά και τον έκειρε μοναχό μέσα στην ερημική ησυχία της σκήτης του. Τον ευλόγησε να παραμείνει στην έρημο και ο Σιώ ασκήτεψε κοντά του είκοσι ολόκληρα χρόνια με πολλή υπακοή.

Έπειτα ο γέροντας Ιωάννης δέχτηκε θεϊκή αποκάλυψη να διαλέξει δώδεκα μαθητές και να φύγει για τη Γεωργία. Ανάμεσα στους εκλεκτούς συνοδοιπόρους του βρισκόταν και ο Σιώ, που θα αναλάμβανε αυτή την ιερή ιεραποστολή. Οι άγιοι Πατέρες έφτασαν στη χώρα και εγκαταστάθηκαν αρχικά στο όρος Ζενταζένι.

Με την ευλογία του Καθολικού Ευλαβίου και του γέροντα Ιωάννη, σκόρπισαν σε όλα τα μέρη για να κηρύξουν τον λόγο του Θεού. Ο Σιώ κατευθύνθηκε με εντολή του διδασκάλου του στις σπηλιές της Σαρκινέτι, κοντά στη Μτσχέτα. Εκεί δεν υπήρχε νερό και άγρια θηρία γέμιζαν τις σπηλιές με την παρουσία τους.

Όμως οι στερήσεις και οι θλίψεις δεν κλόνισαν καθόλου τη μεγάλη πίστη του οσίου ασκητή. Όπως ο προφήτης Ηλίας, έπαιρνε την τροφή του από τα στόματα των πουλιών που τον φρόντιζαν. Έπειτα από μια ώρα μακράς προσευχής τον περιέλουσε ξαφνικά ένα ολόλαμπρο φως, και μπροστά του στάθηκαν η Παναγία και ο Τίμιος Πρόδρομος.

Μετά από αυτή την ουράνια επίσκεψη, ο όσιος ένιωσε μεγαλύτερο ζήλο και περνούσε ώρες ολόκληρες μόνος στην έρημο. Κάποια άλλη φορά, ο άγιος Εβάγρης, διοικητής της Τσιχεντίντι και στρατιωτικός σύμβουλος του βασιλιά Παρσμάν, βρέθηκε για κυνήγι στα βουνά. Εκεί συνάντησε τον όσιο και έμεινε άναυδος από την ευλάβειά του, και αποφάσισε να μείνει μαζί του μέσα στη μοναξιά.

Η είδηση της επιστροφής του άρχοντα διαδόθηκε γρήγορα σε όλη τη Γεωργία και κίνησε πλήθη ανθρώπων. Πολλοί έφταναν για να δουν με τα μάτια τους τα θαυμαστά έργα του ταπεινού γέροντα. Αρκετοί έμειναν εκεί κοντά τους, ακολουθώντας το παράδειγμα του Εβάγρη.

Κάποτε ο Σιώ ζήτησε από τον Θεό να του φανερώσει τον τόπο όπου ήθελε να υψωθεί ναός. Έβαλε στην παλάμη του ένα αναμμένο κάρβουνο και έριξε επάνω θυμίαμα, σαν να ήταν θυμιατό. Ακολούθησε τον καπνό που στροβίλιζε και έσκαψε με το ραβδί του εκεί όπου ανέβηκε κατακόρυφα.

Όταν ο βασιλιάς Παρσμάν έμαθε για την ριζική μεταστροφή του συμβούλου του, ταράχτηκε βαθιά μέσα στην καρδιά του. Περιπλανήθηκε στην έρημο για να τον βρει και αντίκρισε τη θεϊκή χάρη που έλαμπε στο πρόσωπο του οσίου. Έβγαλε αμέσως το στέμμα του και γονάτισε ταπεινά μπροστά στον φτωχό ασκητή της ερήμου.

Ο όσιος τον ευλόγησε με σεβασμό, τον σήκωσε όρθιο και έβαλε πάλι το στέμμα στο κεφάλι του βασιλιά. Όλη η βασιλική αυλή ακολούθησε το παράδειγμα του ηγεμόνα και πήρε την ευλογία του γέροντα. Ένας ευγενής με βαριά πληγωμένο μάτι γονάτισε, ακούμπησε το βλέφαρό του στο πόδι του οσίου και θεραπεύτηκε αμέσως.

Σε άλλη συνάντηση ο Παρσμάν ρώτησε τον άγιο αν χρειαζόταν κάτι. Ο γέροντας απάντησε ότι ο Θεός φωτίζει τις καρδιές των βασιλέων, και τον προέτρεψε να κάνει όσα του υπαγόρευε η δική του ψυχή. Σε ανταπόδοση, ο βασιλιάς αφιέρωσε πλούτη για τον ναό της ερήμου, με τη γη τεσσάρων χωριών.

Δώρισε ακόμη άγιο ποτήριο, δισκάριο, χρυσό σταυρό και πολυτελές Ευαγγέλιο του αγίου βασιλιά Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι. Όταν τελείωσε η ανέγερση, ο βασιλιάς έφτασε στον τόπο μαζί με τον καθολικό, αρκετούς επισκόπους και τον γέροντα Ιωάννη. Οι ιεράρχες εγκαινίασαν τον νεόδμητο ναό και γύρω από αυτόν άνθισε γρήγορα μια ολόκληρη μοναστική αδελφότητα.

Ο αριθμός των μοναχών του μοναστηριού έφτασε σταδιακά τις δύο σχεδόν χιλιάδες ψυχών. Πλήθος προσκυνητών έσπευδε να πάρει την ευλογία του οσίου Σιώ και θεραπευόταν από κάθε λογής ασθένειες. Ο γέροντας έκανε πολλά θαύματα μέσα στα χρόνια της ασκητικής του παρουσίας.

Κάποτε ένας λύκος που τριγύριζε στη μονή κατασπάραξε ένα κοπάδι γαϊδουριών των αδελφών. Όταν ο όσιος το πληροφορήθηκε, παρακάλεσε τον Θεό να μεταβάλει τον λύκο σε προστάτη του κοπαδιού. Από εκείνη τη μέρα ο λύκος έβοσκε ειρηνικά ανάμεσα στα υπόλοιπα ζώα της μονής.

Με την ευλογία του διδασκάλου του και του καθολικού της Γεωργίας, μάζεψε τους μαθητές του γύρω του. Τους συμβούλεψε για τον δρόμο που έπρεπε να βαδίσουν στην πνευματική τους πορεία. Όρισε διάδοχο στην ηγουμενία τον Εβάγρη και έγινε έγκλειστος μέσα σε ένα πηγάδι που είχε σκάψει μόνος του.

Εκεί ο όσιος Σιώ πέρασε δεκαπέντε χρόνια σε αδιάκοπη προσευχή και νηστεία, μακριά από τον κόσμο. Όταν ο Θεός τού φανέρωσε ότι πλησίαζε η ώρα της εκδημίας του από τη γη, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων. Ύψωσε τα χέρια του και ζήτησε από τον Κύριο να δεχθεί την ψυχή του δούλου του.

Έτσι παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του μέσα στο σκοτεινό πηγάδι της ησυχίας του. Αργότερα, σε μία από τις περσικές εισβολές, οι στρατιώτες του Σαχ Αμπάς αποκάλυψαν τα ιερά λείψανά του. Τα μετέφεραν μέχρι την Περσία ως πολύτιμο λάφυρο, χωρίς να γνωρίζουν τη χάρη του οσίου.

Την ίδια χρονιά η Περσία χτυπήθηκε από μια φοβερή και θανατηφόρα επιδημία που εξόντωνε αμέτρητες ζωές. Οι τρομαγμένοι εισβολείς κατάλαβαν την αιτία και επέστρεψαν γρήγορα τα άγια λείψανα στη μονή Σιώ-Μγκβίμε. Από τότε ο τόπος αυτός παρέμεινε σημείο προσκυνήματος για κάθε ευλαβή ψυχή της Γεωργίας.

Η μνήμη του οσίου τιμάται με κατάνυξη στις εννέα Μαΐου από ολόκληρη την Εκκλησία. Η ζωή του στέκεται φωτεινός οδοδείκτης για όσους ποθούν την έρημο και τη σιωπή της προσευχής. Έτσι μέχρι σήμερα συνεχίζει να ευλογεί όσους τρέχουν στη μονή με πίστη.