Ο Άγιος Πέτρος του Άργους και το θαύμα της πείνας

Ένας ασκητής από την Κωνσταντινούπολη έθρεψε με λίγο αλεύρι χιλιάδες πεινασμένους στην Πελοπόννησο, σαν άλλος προφήτης Ηλίας στα χρόνια του λιμού. Με την επίμονη προσευχή του ελευθέρωσε νεαρή αιχμάλωτη από τα χέρια των Σαρακηνών και θεράπευσε δαιμονισμένη γυναίκα του Άργους. Ο Πέτρος γεννήθηκε στη βασιλεύουσα γύρω στα μέσα του ένατου αιώνα από γονείς ευσεβείς και φιλάνθρωπους.

Στο σπίτι του βασίλευαν η αρετή, η σωφροσύνη, η αγάπη και η ελεημοσύνη προς κάθε άνθρωπο. Τα πέντε παιδιά της οικογένειας ανατράφηκαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου από τα τρυφερά τους χρόνια. Ο Παύλος, ο Διονύσιος, ο Πλάτων, ο Πέτρος και η αδελφή τους πήραν όλοι τον δρόμο της μοναχικής ζωής.

Μαζί τους ακολούθησαν και οι ίδιοι οι γονείς, αποσυρόμενοι σε μονή για να αφιερωθούν στον Θεό. Ο Πέτρος από νεαρή ηλικία δόθηκε ολόψυχα στην άσκηση και στον αγώνα της αρετής. Έμεινε απερίσπαστος από τις κοσμικές φροντίδες και ξεπέρασε σε ζήλο όλους τους συνομηλίκους του μοναχούς.

Αναδείχθηκε αυστηρός ασκητής της ερήμου, στολισμένος με ταπεινοφροσύνη, εγκράτεια, φιλαλήθεια, υπομονή και αδιάλειπτη προσευχή ενώπιον του Θεού. Ο νεαρός μοναχός μελετούσε με ζήλο την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας μέρα και νύχτα. Παράλληλα γνώριζε καλά τη θύραθεν σοφία και την αρχαία ελληνική γραμματολογία, έχοντας ως πρότυπο τον Μέγα Φώτιο.

Η φήμη της αρετής του έφτασε σύντομα στα αυτιά του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικολάου του Μυστικού. Εκείνος, άνδρας με σοφία και διορατικότητα, επιθυμούσε διακαώς να τον αναβιβάσει στο αξίωμα της αρχιεροσύνης. Τον κάλεσε λοιπόν κοντά του, για να καλύψει τη χηρεύουσα Μητρόπολη της Κορίνθου εκείνη την περίοδο.

Ο Πέτρος όμως δίστασε να ανταλλάξει την αγαπημένη του ησυχία με την ταραχή και την τύρβη του κόσμου. Με μετριοφροσύνη ευχαρίστησε τον Πατριάρχη και αρνήθηκε την τιμή που του προσφερόταν. Τότε ο Νικόλαος στράφηκε προς τον αδελφό του, τον Παύλο, και τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Κορίνθου.

Δεν έπαψε όμως να παρακαλεί τον Πέτρο να δεχθεί κάποτε το αρχιερατικό αξίωμα. Για να μην πικραίνει τον Πατριάρχη και για να βρει ησυχία, ο Άγιος αποφάσισε να κατέβει στην Κόρινθο. Πήγε λοιπόν κοντά στον αδελφό του Παύλο και ανέλαβε εκεί τον πνευματικό αγώνα της σιωπής για έναν χρόνο.

Όταν χήρεψε η Επισκοπή του Άργους, οι Αργείοι και οι Ναυπλιείς αναζητούσαν με αγωνία νέο ποιμένα της περιοχής τους. Επίμονοι απεσταλμένοι έφτασαν στον Επίσκοπο Παύλο και ζητούσαν με δάκρυα τον αδελφό του Πέτρο για ποιμενάρχη τους. Ο Άγιος προσπάθησε αρχικά να αποφύγει το βάρος, μα τελικά κάμφθηκε από τις θερμές παρακλήσεις τους.

Δέχθηκε λοιπόν τη θέση και αναδείχθηκε υπόδειγμα ποιμένα για ολόκληρο το ποίμνιό του. Δίδασκε αδιάλειπτα με τα λόγια και τα έργα του τους πιστούς της επισκοπής του. Στήριζε τους κλονιζόμενους, έτρεφε τους πεινασμένους και θεράπευε όσους έπασχαν από βαριές αρρώστιες.

Εξαγόραζε αιχμαλώτους από τα χέρια των Σαρακηνών με κάθε μέσο που διέθετε. Στην ελεημοσύνη του δεν λυπόταν ούτε τα ίδια του τα ρούχα, όταν τα έβλεπε γυμνός φτωχός. Φρόντιζε τα ορφανά, τις χήρες και κάθε ψυχή που είχε ανάγκη παρηγοριάς και βοήθειας.

Μοίραζε κρυφά ελεημοσύνες σε όσους ντρέπονταν να ζητήσουν φανερά τη βοήθειά του. Σε χρόνο μεγάλης σιτοδείας, που η πείνα μάστιζε τη χώρα, έθρεψε χιλιάδες ανθρώπους χωρίς να σταματήσει στιγμή. Κάποια ημέρα μέσα στο σκεύος είχε απομείνει ελάχιστη πια τροφή για τους πεινασμένους.

Σύντομα όμως ο Άγιος το βρήκε γεμάτο, και η τροφή έφτασε για όλους τους έχοντες ανάγκη ολόκληρο τον χρόνο. Σαν άλλος προφήτης Ηλίας ο Πέτρος έτρεφε με λίγο αλεύρι ολόκληρο τον τόπο. Λύτρωσε με την προσευχή του νεαρή αιχμάλωτη από τα χέρια των Σαρακηνών και την επέστρεψε στους γονείς της.

Θεράπευσε γυναίκα δαιμονισμένη, που βασανιζόταν σκληρά από το ακάθαρτο πνεύμα. Είχε επίσης το χάρισμα της διοράσεως και προφήτευσε με παραβολή τη συμφορά που θα έπληττε την Πελοπόννησο. Επτά λόγοι του διασώθηκαν, μαρτυρώντας ότι υπήρξε πολυμαθής, σοφός και ευφράδης διδάσκαλος της Εκκλησίας.

Πολύ πριν τη στιγμή της εκδημίας του γνώριζε ήδη την ημέρα της κοιμήσεώς του. Επί τρεις ημέρες η γλυκιά φωνή του νουθετούσε από το κρεβάτι τα πνευματικά του τέκνα. Τα ευλόγησε όλα με αγάπη και τους έδωσε τις τελευταίες πατρικές παραγγελίες του.

Με την προσευχή στα χείλη και το σημείο του Σταυρού παρέδωσε την ψυχή του ειρηνικά γύρω στα εννιακόσια είκοσι πέντε μετά Χριστόν. Ο Άγιος έφτασε στα εβδομήντα του χρόνια έχοντας τελέσει αναρίθμητα έργα αγάπης για τους ανθρώπους. Το πρόσωπό του φαινόταν σαν να ζούσε ακόμη, λουσμένο με ένα ουράνιο φως που μαρτυρούσε την αγιότητά του.

Ιερείς και πλήθος λαού, με συγκίνηση και βαθιά ευλάβεια, συνόδευσαν το ιερό λείψανό του στην τελευταία κατοικία. Τον ενταφίασαν στην αριστερή πλευρά του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με δάκρυα και ψαλμωδίες. Από τον τάφο του ανέβλυζε ευωδία ουράνια, που σκορπιζόταν σε όλη την περιοχή και παρηγορούσε τους πιστούς.

Τα τίμια λείψανά του έγιναν πηγή πολλών θαυμάτων για όσους έτρεχαν με πίστη κοντά τους. Έδιωχναν τα δαιμόνια από τους πάσχοντες και θεράπευαν κάθε λογής αρρώστια του σώματος και της ψυχής. Νουθετούσαν επίσης όσους ζητούσαν φωτισμό και καθοδήγηση από τον τάφο του αγίου ποιμένα.

Στις είκοσι μία Ιανουαρίου του χίλια τετρακόσια είκοσι ένα μετά Χριστόν, ο Λατίνος επίσκοπος Σιγουντονάνης άρπαξε το ιερό σκήνωμα. Το μετέφερε από το Άργος στο Ναύπλιο, με σκοπό να το οδηγήσει τελικά στη Ρώμη. Όμως και εκεί συνέχισε να αναβλύζει μύρο και να επιτελεί θαύματα προς δόξαν Θεού.