Αγία Ξενία η Μεγαλομάρτυς της Καλαμάτας

Όταν ο σκληρός έπαρχος της Καλαμάτας Δομετιανός πέρασε τυχαία έξω από ένα ταπεινό αγρόκτημα, θαμπώθηκε από την ομορφιά μιας νεαρής κόρης που λεγόταν Ξενία. Εκείνη στάθηκε μπροστά του ατάραχη και του είπε ότι είναι δούλη του Ιησού Χριστού, που έπλασε τον κόσμο. Η Αγία Ξενία γεννήθηκε στην Καλαμάτα της Πελοποννήσου το έτος διακόσια ενενήντα ένα μετά Χριστόν, από ευσεβείς γονείς.

Ο πατέρας της Νικόλαος και η μητέρα της Δέσποινα κατάγονταν από τα ανατολικά μέρη της Ιταλίας, αλλά κατέφυγαν στην Πελοπόννησο. Οι σκληροί διωγμοί κατά των Χριστιανών στα χρόνια εκείνα τους ανάγκασαν να αφήσουν τον τόπο τους και να μετοικήσουν αλλού. Εγκαταστάθηκαν λοιπόν σε ένα αγρόκτημα έξω από την πόλη, αφού ο πατέρας της ήταν γεωργός και ζούσε από τη γη.

Μέσα σε αυτό το ήρεμο σπιτικό μεγάλωσε η μικρή Ξενία, με την ευλάβεια των γονιών της να ποτίζει καθημερινά την παιδική της ψυχή. Η οικογένεια ζούσε διακριτικά, μακριά από τα μάτια των διωκτών, στηριγμένη στην προσευχή και στην αγάπη του Χριστού. Έτσι έβαλε από νωρίς τα γερά θεμέλια της μετέπειτα αγιότητάς της.

Από πολύ μικρή ηλικία η Ξενία αρνιόταν τα ανώφελα παιχνίδια και τις μάταιες κουβέντες των συνομηλίκων της. Έμενε κοντά στη μητέρα της και στόλιζε την ψυχή της με νηστεία, εγκράτεια, σιωπή και τακτική προσευχή. Αγαπούσε τη σεμνότητα στην ομιλία, χυνόταν σε δάκρυα μετανοίας και έκανε ολονύκτιες αγρυπνίες με θερμό πόθο.

Παράλληλα βοηθούσε με όλη της τη δύναμη τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά της περιοχής. Νήστευε η ίδια, ώστε να μπορεί να ταΐσει εκείνους που πεινούσαν, πράξη που ταίριαζε απόλυτα στο όνομά της. Είχε σγουρά ξανθά μαλλιά και τα φρύδια της πλαισίωναν μεγάλα, ζωηρά, σκούρα γαλάζια μάτια.

Αν και ψηλή και αρχοντική στο παρουσιαστικό, παρέμενε πάντοτε ταπεινή και απλή στους τρόπους της. Αγαπούσε να πηγαίνει στην εκκλησία, για να ακούει τα θαύματα και τα λόγια του Χριστού. Η κουβέντα της ήταν ευχάριστη, γεμάτη αρετή και χάρη, χωρίς ποτέ να κατακρίνει ή να κουτσομπολεύει κανέναν.

Όσο μεγάλωνε, τόσο πιο πλούσιες γίνονταν οι αρετές της, σαν δροσερός κήπος που ανθίζει μέσα στην ησυχία και την κρυφή προσευχή. Όταν η Ξενία έφτασε σε ηλικία γάμου, ο σκληρός έπαρχος της Καλαμάτας Δομετιανός πέρασε τυχαία κοντά στο αγρόκτημά της. Θαμπώθηκε από την ομορφιά της και διέταξε αμέσως να φέρουν την κόρη μπροστά του για ανάκριση.

Όταν τη ρώτησε ποιο είναι το όνομά της, εκείνη απάντησε με παρρησία ότι λέγεται Ξενία και οι γονείς της είναι Χριστιανοί. Ομολόγησε με θάρρος ότι είναι δούλη του Κυρίου Ιησού Χριστού, που δημιούργησε τον κόσμο και όλα όσα υπάρχουν μέσα σε αυτόν. Όσοι παρευρίσκονταν εκεί έμειναν έκπληκτοι από το θάρρος και τη γαλήνη της νεαρής μάρτυρος.

Τα λόγια της όμως φούντωσαν ακόμη περισσότερο τη σαρκική επιθυμία του τυράννου άρχοντα. Κρύβοντας τον θυμό του, της είπε ότι θαυμάζει την ομορφιά της και ότι την θέλει γυναίκα του. Της υποσχέθηκε πλούτη ασύλληπτα, μεγάλες τιμές και δόξα από τους θεούς, αν συμφωνούσε να γίνει σύζυγός του.

Αν αρνιόταν, θα γνώριζε φρικτά βασανιστήρια και έναν επώδυνο, ατιμωτικό θάνατο. Η νεαρή μάρτυς όμως άκουγε τις απειλές χωρίς να ταραχθεί στο ελάχιστο μέσα στην ψυχή της. Ατάραχη η Ξενία απάντησε με σταθερότητα ότι κανείς δεν θα μπορούσε να την χωρίσει από τον Χριστό.

Του δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε άλλο νυμφίο εκτός από τον Κύριο, ακόμη και αν την περίμενε σκληρός θάνατος. Πρόσθεσε ότι, αν την βασάνιζε, ήλπιζε να δοξαστεί από τον Χριστό και να κληρονομήσει την αιώνια ζωή κοντά Του. Δεν λυπόταν να χάσει τη σύντομη ζωή της, αφού όλοι κάποτε πρέπει να πεθάνουν.

Ο Δομετιανός κάλεσε τότε έναν μάγο για να την κάνει να τον αγαπήσει, αλλά εκείνη φυλαγόταν με τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού. Έξαλλος από την αποτυχία του, την έκλεισε σε ένα σκοτεινό κελί, όπου η Αγία προσευχόταν θερμά. Την επόμενη μέρα, βλέποντας ότι παρέμενε ασάλευτη στην πίστη, διέταξε να τη σύρουν έξω από τα μαλλιά.

Έπειτα οι στρατιώτες την κρέμασαν σε ένα ξύλο, της έκοψαν τα στήθη και έκαψαν τις πληγές με αναμμένους δαυλούς. Με τον ίδιο φρικτό τρόπο βασάνισαν τα πλευρά και ολόκληρο το σώμα της νεαρής παρθένου. Όμως η Αγία δεν αισθανόταν τον πόνο, καθώς Άγγελος Κυρίου στεκόταν αόρατος δίπλα της.

Όταν την επανέφεραν στο σκοτεινό κελί, η Αγία προσευχόταν συνεχώς, παρακαλώντας τον Κύριο να την στηρίζει στην πίστη. Τα μεσάνυχτα ένα ουράνιο φως φώτισε το χώρο και ο Σωτήρας εμφανίστηκε μπροστά της με γλυκύτατη μορφή. Της είπε να μη φοβάται τα βασανιστήρια, γιατί η χάρη Του θα την συντροφεύει και θα την γλυτώνει από κάθε πειρασμό.

Έπειτα της θεράπευσε όλες τις πληγές και αναλήφθηκε πάλι στους ουρανούς. Το επόμενο πρωί οι στρατιώτες την οδήγησαν μπροστά στον έπαρχο, ο οποίος έμεινε άναυδος από το θαύμα. Νομίζοντας ότι οι θεοί του την θεράπευσαν, της ζήτησε να τον ακολουθήσει στον ειδωλολατρικό ναό για να τους προσκυνήσει.

Η Αγία δέχτηκε να μπει στον ναό, για να φανερωθεί η αλήθεια του Χριστού μπροστά σε όλους. Μόλις στάθηκε στο κέντρο του ναού, γονάτισε και προσευχήθηκε στον αληθινό Θεό να συντρίψει τα είδωλα. Αμέσως έγινε σεισμός και όλα τα αγάλματα έπεσαν και θρυμματίστηκαν στο πάτωμα.

Ο Δομετιανός όμως δεν μετανόησε από το θαύμα, αλλά παρέδωσε ξανά την Αγία σε νέα, πιο σκληρά μαρτύρια. Βλέποντας ότι η Αγία Ξενία δεν άλλαζε με τίποτε φρόνημα, ο έπαρχος αποφάσισε να την οδηγήσει στον δια αποκεφαλισμού θάνατο. Διέταξε επιπλέον να βγάλουν την καρδιά της, να κομματιάσουν το σώμα της και να το ρίξουν στη φωτιά.

Τη στιγμή όμως που τα ιερά λείψανά της παραδόθηκαν στις φλόγες, μια ανέκφραστη ευωδία ξεχύθηκε γύρω. Όλοι κατάλαβαν ότι το σώμα της Αγίας ήταν γεμάτο από τη χάρη του Θεού. Η Αγία Ξενία έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου από τον Χριστό την τρίτη Μαΐου του έτους τριακόσια δεκαοκτώ.

Ο έπαρχος Δομετιανός όμως δεν έμεινε ατιμώρητος για την απανθρωπιά και την ασέβειά του. Λίγο αργότερα τον χτύπησε κεραυνός από τον ουρανό και τον έκαψε ολόκληρο, μέχρι που έγινε στάχτη. Η μνήμη της νεαρής μάρτυρος έμεινε για αιώνες κρυμμένη, σαν θησαυρός που περίμενε την ώρα του.

Με τη χάρη του Θεού η Αγία επιτέλεσε αργότερα πολλά θαύματα στους πιστούς που την επικαλούνταν. Το χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία ανεγέρθηκε προς τιμήν της ιερός ναός δυτικά της πόλης της Καλαμάτας. Ο ναός αυτός υπάγεται ως παρεκκλήσιο στον Ενοριακό Ναό της Αγίας Τριάδος της Καλαμάτας, και αποτελεί τόπο προσκυνήματος για τους πιστούς.

Πριν από την ανέγερση του ναού, μια συγκινητική εμφάνιση της Αγίας έφερε ξανά το όνομά της στο φως. Ο πατήρ Γεώργιος Νάσης, εφημέριος του ελληνορθόδοξου ναού του Ευαγγελισμού της Νέας Υόρκης από το χίλια εννιακόσια σαράντα δύο έως το χίλια εννιακόσια εξήντα επτά, προσευχόταν μια μέρα στο ναό. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του μια όμορφη γυναίκα και του είπε ότι ονομάζεται Ξενία.

Του φανέρωσε ότι είναι μάρτυς, λησμονημένη για σχεδόν χίλια επτακόσια χρόνια, και του ζήτησε να ζωγραφίσει την εικόνα της. Του είπε μάλιστα να την απεικονίσει να κρατά στα χέρια της έναν σταυρό. Στην αρχή ο πατήρ Γεώργιος δεν μίλησε σε κανέναν, φοβούμενος μήπως οι άνθρωποι τον περιγελάσουν.

Έπειτα όμως αποφάσισε να ενημερώσει τον Αρχιεπίσκοπο, ώστε να ψάξουν για στοιχεία. Οι ερευνητές αναζήτησαν αναφορές για την Αγία Ξενία της Καλαμάτας, αλλά για καιρό δεν έβρισκαν τίποτε. Τελικά εντόπισαν το όνομά της σε έναν κατάλογο Αγίων, όπου περιγραφόταν ως νεαρή με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια, ακριβώς όπως φανερώθηκε.