Ο Άγιος Απόστολος Ιάκωβος ο Ζεβεδαίου

Στο όρος Θαβώρ, ανάμεσα στους τρεις μαθητές που είδαν τη δόξα της Μεταμορφώσεως, στεκόταν κι ένας απλός ψαράς της Γαλιλαίας. Ο ίδιος αυτός μαθητής έγινε αργότερα ο πρώτος από τους δώδεκα Αποστόλους που έχυσε το αίμα του για τον Χριστό. Ο Ιάκωβος, γιος του Ζεβεδαίου και αδελφός του ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου, υπήρξε ένας από τους εκλεκτούς μαθητές του Κυρίου.

Όταν ο Ιησούς τον κάλεσε στις όχθες της λίμνης, εκείνος άφησε αμέσως το πλοίο, τον πατέρα του και τα δίχτυα και ακολούθησε τον Διδάσκαλο χωρίς δισταγμό. Μαζί με τον αδελφό του ο Κύριος τους ονόμασε υιούς βροντής, εξαιτίας του φλογερού ζήλου που έδειχναν για την αλήθεια. Η αγάπη τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε κάποτε θέλησαν να κατεβάσουν φωτιά από τον ουρανό εναντίον όσων απέρριπταν τον Διδάσκαλό τους.

Ο Κύριος όμως τους συγκράτησε με τη γνωστή του φιλανθρωπία και τους έδειξε άλλο δρόμο. Ο Ιάκωβος ανήκε στον στενότερο κύκλο των τριών μαθητών, μαζί με τον Πέτρο και τον Ιωάννη, που αξιώθηκαν να γνωρίσουν τα βαθύτερα μυστήρια του Διδασκάλου τους. Στους τρεις αυτούς μαθητές αποκάλυψε ο Κύριος γεγονότα που οι άλλοι Απόστολοι δεν είδαν με τα ίδια τους τα μάτια.

Ήταν παρόντες στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, όταν ο Χριστός επανέφερε το κορίτσι από τον θάνατο στη ζωή. Είδαν επίσης τη φοβερή αγωνία του Κυρίου στον κήπο της Γεθσημανή, λίγο πριν από το εκούσιο πάθος. Πάνω από όλα όμως αξιώθηκαν να δουν τη θεϊκή δόξα στο όρος Θαβώρ, όπου το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο.

Μετά την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου, και αφού δέχθηκε το Άγιο Πνεύμα την ημέρα της Πεντηκοστής, ξεκίνησε το αποστολικό του έργο με ζήλο. Διέσχισε την Ισπανία και πολλές άλλες χώρες, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της σωτηρίας στα έθνη που δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό. Έπειτα επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα, όπου ξεσηκώθηκε σαν βροντή απέναντι στους Ιουδαίους που αρνούνταν τον Μεσσία.

Με θάρρος και παρρησία κήρυττε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Σωτήρας του κόσμου, ο αναμενόμενος των προφητών. Στις δημόσιες συζητήσεις νικούσε τους Φαρισαίους και τους γραμματείς, ελέγχοντας τη σκληροκαρδία και την απιστία τους με τα ίδια τα λόγια των Γραφών. Οι αντίπαλοί του, ανίκανοι να αντισταθούν στη σοφία του, πλήρωσαν έναν μάγο ονόματι Ερμογένη για να τον αντιμετωπίσει στη συζήτηση.

Ο Ερμογένης όμως, από υπερηφάνεια, δεν θέλησε να συναντηθεί ο ίδιος με τον Απόστολο και έστειλε τον μαθητή του Φίλητο. Όταν ο Φίλητος βρέθηκε μπροστά στον Ιάκωβο, έμεινε άφωνος μπροστά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος που μιλούσε μέσα από τον Απόστολο. Επέστρεψε στον δάσκαλό του και τον συμβούλεψε να αφήσει τη μαγεία και να γίνει μαθητής του Χριστού.

Ο Ερμογένης τότε επικαλέστηκε δαίμονες και έδεσε με τις μαγείες του τον Φίλητο, ώστε να μην μπορεί να κινηθεί από τη θέση του. Ο Απόστολος όμως του έστειλε κρυφά το μαντήλι του, και μόλις ο Φίλητος πρόφερε τα λόγια του ψαλμωδού, λύθηκε αμέσως από τα αόρατα δεσμά. Έτρεξε τότε στον Ιάκωβο, κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και βαπτίσθηκε με μεγάλη χαρά.

Ο Ερμογένης, οργισμένος, έστειλε τους δαίμονες να φέρουν δεμένους τον Απόστολο και τον Φίλητο. Όμως άγγελος Κυρίου άρπαξε τους ίδιους τους δαίμονες και τους βασάνιζε με δύναμη θεϊκή. Οι δαίμονες φώναζαν δυνατά και παρακαλούσαν τον Ιάκωβο να τους ελεήσει, ομολογώντας την ήττα τους ενώπιον όλων.

Ο Απόστολος τους πρόσταξε να φέρουν τον Ερμογένη μπροστά του, χωρίς να του κάνουν κανένα κακό. Όταν ο μάγος βρέθηκε δεμένος στα πόδια του Αποστόλου, ζήτησε από τον Φίλητο να τον ελευθερώσει, λέγοντας πως ο Κύριος ζητά να ανταποδίδουμε στο κακό με καλό. Έπειτα του χάρισε και την ελευθερία, λέγοντάς του πως ο Χριστός δεν θέλει δούλους κατ' ανάγκην, αλλά μαθητές με τη θέλησή τους.

Ο Ερμογένης φοβήθηκε την οργή των δαιμόνων, και ο Απόστολος του έδωσε το ραβδί του ως φυλακτό για την επιστροφή. Αφού γνώρισε από κοντά τη δύναμη του Χριστού και την αδυναμία των δαιμόνων, ο Ερμογένης μάζεψε όλα του τα μαγικά βιβλία και τα έφερε στον Ιάκωβο. Έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να τον δεχθεί ως μαθητή, αν και υπήρξε εχθρός του.

Κατηχήθηκε τότε στην αλήθεια του ευαγγελίου, βαπτίσθηκε και έκαψε όλα τα βιβλία της μαγείας μπροστά στους πιστούς. Έγινε τόσο πιστός δούλος του Χριστού, ώστε στη συνέχεια έκανε θαύματα με το όνομα του Ιησού. Οι Ιουδαίοι έβλεπαν με οργή τις επιτυχίες του Αποστόλου και έπεισαν τον βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα να σηκώσει διωγμό κατά της Εκκλησίας.

Ο Ηρώδης άπλωσε τα χέρια του στους πιστούς και διέταξε να θανατωθεί με μάχαιρα ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Ιωάννη. Ο Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης, διέσωσε τις λεπτομέρειες του μαρτυρίου του Αποστόλου. Όταν τον οδηγούσαν στον τόπο της εκτέλεσης, ένας από τους ψευδομάρτυρες, ονόματι Ιωσίας, παρακολουθούσε την παρρησία και το θάρρος του Ιακώβου.

Συγκλονισμένος από την αθωότητα και τη σταθερότητα του Αποστόλου, αναγνώρισε ότι όσα κήρυττε για τον Μεσσία ήταν η αλήθεια του Θεού. Ομολόγησε δημόσια την πίστη του στον Χριστό και καταδικάστηκε αμέσως κι αυτός σε θάνατο μαζί με τον Απόστολο. Καθώς βάδιζαν προς τον τόπο της εκτέλεσης, συνάντησαν στον δρόμο έναν παράλυτο, τον οποίο ο Απόστολος θεράπευσε με τη χάρη του Χριστού.

Όταν έφτασαν στον τόπο της θυσίας, ο Ιωσίας ζήτησε συγχώρηση από τον Απόστολο για την προδοσία που είχε διαπράξει εις βάρος του. Ο Ιάκωβος τον αγκάλιασε, τον ασπάστηκε και του είπε τα λόγια της ειρήνης, παραδίδοντας έπειτα μαζί του την κεφαλή στον δήμιο. Έτσι ο άγιος Ιάκωβος έγινε ο πρώτος ανάμεσα στους δώδεκα Αποστόλους που έχυσε το αίμα του για τον Χριστό.

Το μαρτύριό του συντελέστηκε στα Ιεροσόλυμα, στα χρόνια του Ηρώδη Αγρίππα, λίγα μόνο χρόνια μετά την Ανάληψη του Κυρίου. Μετά την αποτομή της τιμίας κεφαλής του, οι μαθητές πήραν το ιερό σώμα του και με θεϊκή νεύση το μετέφεραν στην Ισπανία, εκεί όπου ο ίδιος είχε κηρύξει το ευαγγέλιο. Από τότε ο τάφος του στη μακρινή εκείνη χώρα έγινε πηγή ιαμάτων για τους ασθενείς και τόπος μεγάλων θαυμάτων προς δόξαν του Χριστού.

Πλήθος προσκυνητών κατέφθαναν εκεί στο πέρασμα των αιώνων, αναζητώντας την παρηγοριά και τη βοήθεια του πρωτομάρτυρα Αποστόλου. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις τριάντα Απριλίου με μεγάλη ευλάβεια από όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Στη μορφή του Ιακώβου βλέπουμε τον αληθινό μαθητή που άφησε τα πάντα από αγάπη προς τον Διδάσκαλο.

Από τις όχθες της Γαλιλαίας έφτασε ως τα πέρατα της δύσης, κηρύττοντας το όνομα του Χριστού. Από το Θαβώρ της δόξας οδηγήθηκε στη μάχαιρα του μαρτυρίου, ακολουθώντας ακέραιος τον Κύριό του ως το τέλος.