Shën Apostull Jakobi Zebedeu

Në malin Tabor, midis tre dishepujve që panë lavdinë e Shndërrimit, qëndronte një peshkatar i thjeshtë nga Galilea. I njëjti dishepull më vonë u bë i pari nga dymbëdhjetë Apostujt që derdhi gjakun e tij për Krishtin. Jakobi, i biri i Zebedeut dhe vëllai i ungjilltarit Joani Teologu, ishte një nga dishepujt e zgjedhur të Zotit. Kur Jisui e thirri në bregun e liqenit, ai la menjëherë anijen, babanë e tij dhe rrjetat dhe ndoqi Mjeshtrin pa hezitim. Së bashku me vëllanë e tij, Zoti i quajti bij të bubullimës, për shkak të zellit të zjarrtë që treguan për të vërtetën. Dashuria e tyre ishte aq e madhe sa dikur donin të zbrisnin zjarr nga qielli kundër atyre që e refuzuan Mjeshtrin e tyre. Por Zoti i frenoi me bamirësinë e tij të njohur dhe u tregoi atyre një rrugë tjetër. Jakobi i përkiste rrethit më të ngushtë të tre dishepujve, së bashku me Pjetrin dhe Joaniin, të cilët meritonin të njihnin misteret më të thella të Mjeshtrit të tyre. Këtyre tre dishepujve Zoti u zbuloi ngjarje që Apostujt e tjerë nuk i panë me sytë e tyre. Ata ishin të pranishëm në ringjalljen e vajzës së Jairit, kur Krishti e ktheu vajzën nga vdekja në jetë. Ata panë gjithashtu agoninë e tmerrshme të Zotit në kopshtin e Gjetsemanit, pak para pasionit vullnetar. Mbi të gjitha, megjithatë, ata meritonin të shihnin lavdinë hyjnore në malin Tabor, ku fytyra e tij shkëlqente si dielli. Pas Ngjalljes dhe Ngjitjes së Zotit dhe pasi mori Frymën e Shenjtë në ditën e Rrëshajëve, ai filloi veprën e tij apostolike me zell. Ai kaloi Spanjën dhe shumë vende të tjera, duke u predikuar ungjillin e shpëtimit kombeve që nuk e njihnin Perëndinë e vërtetë. Pastaj u kthye në Jeruzalem, ku u ngrit si bubullima kundër judenjve që mohuan Mesian. Me guxim dhe guxim ai predikoi se Jisu Krishti është Shpëtimtari i vërtetë i botës, i shumëprituri nga profetët. Në debatet publike ai mundi farisenjtë dhe skribët, duke kontrolluar ngurtësinë dhe mosbesimin e tyre me vetë fjalët e Shkrimeve. Kundërshtarët e tij, të paaftë për t'i rezistuar mençurisë së tij, paguan një magjistar të quajtur Hermogenes për ta përfshirë atë në debat. Por Hermogjeni, nga krenaria, nuk donte të takonte vetë Apostullin dhe dërgoi dishepullin e tij Filitos. Kur Filitos u gjend përpara Jakobit, ai mbeti pa fjalë përpara hirit të Frymës së Shenjtë që fliste nëpërmjet Apostullit. Ai u kthye te mësuesi i tij dhe e këshilloi të linte magjinë dhe të bëhej dishepull i Krishtit. Hermogjeni më pas thirri demonët dhe e lidhi Filitosin me magjinë e tij, në mënyrë që të mos lëvizte nga vendi i tij. Por Apostulli i dërgoi fshehurazi shaminë e tij dhe sapo Filitos shqiptoi fjalët e psalmistit, ai u çlirua menjëherë nga lidhjet e padukshme. Më pas vrapoi në Iakovos, u indoktrinua në besimin e krishterë dhe u pagëzua me gëzim të madh. Hermogjeni, i tërbuar, dërgoi demonët për të lidhur Apostullin dhe Filitonin. Por një engjëll i Zotit i kapi vetë demonët dhe i torturoi me fuqinë hyjnore. Demonët bërtitën me zë të lartë dhe iu lutën Jakobit që të kishte mëshirë për ta, duke rrëfyer humbjen e tyre para të gjithëve. Apostulli i urdhëroi që të sillnin Hermogjenin para tij, pa i bërë asnjë të keqe. Kur magjistari e gjeti veten të lidhur në këmbët e Apostullit, ai i kërkoi Filitos ta lironte, duke thënë se Zoti na kërkon që të keqen ta kthejmë me të mirë. Pastaj i dha lirinë, duke i thënë se Krishti nuk do domosdoshmërisht skllevër, por dishepuj me vullnetin e tyre të lirë. Hermogjeni kishte frikë nga zemërimi i demonëve dhe Apostulli i dha atij shkopin e tij si hajmali për kthim. Pasi përjetoi drejtpërdrejt fuqinë e Krishtit dhe dobësinë e demonëve, Hermogjeni mblodhi të gjithë librat e tij magjikë dhe ia solli Jakobit. I ra në këmbë dhe iu lut që ta pranonte si dishepull, edhe pse ai kishte qenë armiku i tij. Më pas ai u indoktrinua në të vërtetën e ungjillit, u pagëzua dhe dogji të gjithë librat e magjisë para besimtarëve. Ai u bë një shërbëtor kaq besnik i Krishtit, saqë më pas kreu mrekulli në emër të Jisuit. Judenjtë panë me zemërim sukseset e Apostullit dhe e bindën mbretin Herod Agripa që të ngrejë një persekutim kundër Kishës. Herodi shtriu duart drejt besimtarëve dhe urdhëroi që Jakobi, vëllai i Joaniit, të vritej me thika. Eusebius, peshkopi i Cezaresë në Palestinë, ruajti detajet e martirizimit të Apostullit. Kur po e çonin në vendin e ekzekutimit, një nga pseudo-martirët, i quajtur Josias, vëzhgoi guximin dhe guximin e Jakobit. I tronditur nga pafajësia dhe qëndrueshmëria e Apostullit, ai e kuptoi se ajo që predikoi për Mesian ishte e vërteta e Perëndisë. Ai rrëfeu publikisht besimin e tij në Krishtin dhe u dënua menjëherë me vdekje së bashku me Apostullin. Ndërsa marshuan për në vendin e ekzekutimit, takuan një të paralizuar në rrugë, të cilin Apostulli e shëroi me hirin e Krishtit. Kur arritën në vendin e flijimit, Josia kërkoi falje nga Apostulli për tradhtinë që kishte bërë ndaj tij. Jakobi e përqafoi, e përqafoi dhe i tha fjalët e paqes, pastaj ia dorëzoi kokën me vete xhelatit. Kështu Shën Jakobi u bë i pari ndër dymbëdhjetë Apostujt që derdhi gjakun e tij për Krishtin. Martirizimi i tij ndodhi në Jeruzalem, në kohën e Herod Agripës, vetëm pak vite pas Ngjitjes së Zotit. Pas prerjes së kokës së tij të nderuar, dishepujt morën trupin e tij të shenjtë dhe me frymëzim hyjnor e transportuan në Spanjë, ku ai vetë kishte predikuar ungjillin. Që atëherë varri i tij në atë vend të largët u bë një burim shërimi për të sëmurët dhe një vend mrekullish të mëdha për lavdinë e Krishtit. Një mori pelegrinësh mbërritën atje gjatë shekujve, duke kërkuar ngushëllimin dhe ndihmën e protomartirit Apostolos. Kujtimi i tij nderohet nga Kisha në 30 Prill me nderim të madh nga e gjithë bota orthodhokse. Në figurën e Jakobit shohim dishepullin e vërtetë që la gjithçka nga dashuria për Mësuesin. Nga brigjet e Galilesë ai erdhi në skajet e perëndimit, duke predikuar emrin e Krishtit. Nga Tabori i lavdisë ai u çua në shpatën e martirizimit, duke ndjekur Zotin e tij me gjithë zemër deri në fund.