Ο Άγιος Δονάτος και τα θαύματα της πίστης

Με ένα χτύπημα του ραβδιού του νέκρωσε έναν τεράστιο δράκοντα που δηλητηρίαζε τα νερά μιας ολόκληρης περιοχής της Ηπείρου. Λίγο αργότερα, μέσα στην Κωνσταντινούπολη, σήκωσε έναν νεκρό από το φέρετρο για να ξεσκεπάσει την απάτη ενός άπληστου δανειστή. Ο Άγιος Δονάτος έζησε στα χρόνια του ευσεβούς αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου και ποίμανε με αγιότητα την επισκοπή της Ευροίας στην αρχαία Ήπειρο.

Κοντά στην πόλη αυτή υπήρχε ένας τόπος που τον έλεγαν Σόρια και είχε μια πηγή με δηλητηριασμένο νερό. Όποιος έπινε από εκείνη την πηγή πέθαινε αμέσως μέσα σε φοβερά μαρτύρια και αγωνία. Όταν ο άγιος επίσκοπος έμαθε το κακό που γινόταν εκεί, ξεκίνησε για την πηγή μαζί με τους κληρικούς του.

Μόλις πλησίασαν στον τόπο, ακούστηκε δυνατή βροντή και μέσα από τα νερά ξεπρόβαλε ένας τεράστιος και τρομερός δράκοντας. Το θηρίο όρμησε καταπάνω στον άνθρωπο του Θεού και προσπάθησε να χτυπήσει με την ουρά του το μουλάρι του αγίου. Τότε ο Δονάτος ύψωσε το ραβδί με το οποίο οδηγούσε το ζώο του και χτύπησε δυνατά τη ράχη του δράκοντα.

Το θηρίο ξεψύχησε αμέσως μπροστά στα μάτια όλων όσοι συνόδευαν τον επίσκοπο εκείνη την ώρα. Οι κληρικοί και ο λαός μάζεψαν ξύλα, άναψαν μεγάλη φωτιά και έκαψαν τον τεράστιο όγκο του φιδιού, για να μη μολύνει με τη σήψη του τον αέρα. Όμως κανείς δεν τολμούσε ακόμη να δοκιμάσει νερό από εκείνη την ύποπτη και φοβερή πηγή.

Ο άγιος προσευχήθηκε με θέρμη, ευλόγησε τα νερά και πρώτος αυτός έσκυψε, γέμισε τις παλάμες του και ήπιε χωρίς δισταγμό. Έπειτα παρακίνησε όλο τον λαό να πιει με εμπιστοσύνη και χωρίς κανέναν δισταγμό. Όλοι ήπιαν άφοβα, δοξάζοντας τον Θεό, και γύρισαν στα σπίτια τους χαρούμενοι και υγιείς.

Σε άλλη περίσταση, καθώς βάδιζε σε έναν τόπο πετρώδη και άνυδρο, είδε τους συνοδούς του να λιώνουν από τη δίψα. Έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ένα μικρό όρυγμα στη γη και ζήτησε από τον Κύριο να αναβλύσει νερό. Αμέσως ξεπήδησε μια πηγή που έτρεχε άφθονη και ποτίζει τη γη εκείνη μέχρι σήμερα.

Σε καιρό μεγάλης ανομβρίας και ξηρασίας ο άγιος προσευχήθηκε ξανά με δάκρυα. Τότε ο ουρανός σκοτείνιασε και έπεσε ραγδαία βροχή που χόρτασε διψασμένη τη γη. Ο καρπός εκείνης της χρονιάς υπήρξε πλούσιος και ευλογημένος χάρη στις πρεσβείες του οσίου ποιμένα.

Στο μεταξύ η μονάκριβη κόρη του αυτοκράτορα Θεοδοσίου αρρώστησε βαριά, καθώς την βασάνιζε ένα πονηρό πνεύμα. Ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα βυθίστηκαν σε βαθύτατη θλίψη, γιατί ήταν το μοναδικό τους παιδί. Όταν έφτασε στα αυτιά τους η φήμη για τα θαύματα του επισκόπου Δονάτου, έστειλαν αμέσως διαταγή στην Ήπειρο.

Όλοι οι επίσκοποι της περιοχής έπρεπε να ανέβουν στην Κωνσταντινούπολη και να δώσουν την ευλογία τους στον βασιλιά. Όταν έφτασαν στην Πόλη, ο αυτοκράτορας τους υποδέχτηκε με τιμή και ρώτησε ποιος από αυτούς ήταν ο Δονάτος, ο θαυματουργός της Ευροίας. Του έδειξαν τον άγιο και εκείνος έπεσε στα πόδια του μαζί με τη βασίλισσα.

Παρακαλούσαν με δάκρυα να λυτρώσει το παιδί τους από το πονηρό πνεύμα που το βασάνιζε. Ο άγιος ζήτησε να τον οδηγήσουν κοντά στην άρρωστη κόρη χωρίς καθυστέρηση. Μόλις βρέθηκε μπροστά της, ο δαίμονας δεν άντεξε την παρουσία του ανθρώπου του Θεού.

Έβγαλε δυνατή κραυγή, έριξε την κόρη στο έδαφος και έφυγε αμέσως από μέσα της. Από εκείνη τη στιγμή η κόρη του αυτοκράτορα συνήλθε εντελώς και βρήκε ξανά την υγεία της. Οι γονείς γέμισαν χαρά και θέλησαν να φορτώσουν τον άγιο με πλούσια δώρα και μεγάλα ποσά.

Εκείνος όμως δεν δέχτηκε τίποτε από όσα του προσέφεραν με τόση γενναιοδωρία οι βασιλείς. Ζήτησε μόνο μια περιοχή κοντά στο χωριό Ομφάλια, για να μπορέσει να χτίσει εκεί έναν ναό προς δόξαν Θεού. Ο αυτοκράτορας του παραχώρησε αμέσως τον τόπο και επικύρωσε τη δωρεά με επίσημο βασιλικό έγγραφο.

Στις ίδιες εκείνες ημέρες πέθανε στην Κωνσταντινούπολη ένας άνθρωπος που χρωστούσε σε κάποιον δανειστή διακόσια χρυσά νομίσματα. Καθώς οδηγούσαν τη σορό στον τάφο, ο δανειστής εμφανίστηκε με την παλιά απόδειξη και εμπόδιζε την ταφή. Ο Δονάτος άκουσε τις κραυγές και τον θόρυβο του πλήθους κοντά στο σπίτι του νεκρού.

Πήγε μόνος του, αφού οι άλλοι επίσκοποι αρνήθηκαν να τον ακολουθήσουν σε αυτή την υπόθεση. Η χήρα έπεσε στα πόδια του και του εξήγησε ότι ο άνδρας της είχε ήδη πληρώσει το χρέος του. Ο άγιος παρακάλεσε τον δανειστή να επιτρέψει την ταφή, αλλά εκείνος αρνήθηκε με βρισιές και θρασύτητα.

Τότε ο επίσκοπος πλησίασε το νεκροκρέβατο, ακούμπησε με το χέρι του τον κεκοιμημένο και τον κάλεσε με δυνατή φωνή. Ο νεκρός άνοιξε τα μάτια του και ανακάθισε, σπέρνοντας τρόμο και δέος σε όλους τους παρευρισκόμενους. Έστρεψε αυστηρό βλέμμα στον δανειστή και αποκάλυψε με ακρίβεια πότε και πού του είχε επιστρέψει τα διακόσια χρυσά νομίσματα.

Ο δανειστής έμεινε άφωνος και τρέμοντας, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει την παραμικρή λέξη ή δικαιολογία. Ο αναστημένος ζήτησε την απόδειξη του χρέους, την έσχισε με τα ίδια του τα χέρια και ευχαρίστησε τον άγιο. Έπειτα ζήτησε να επιστρέψει στον ύπνο του θανάτου, αφού πια η αλήθεια είχε φανερωθεί ολοκάθαρα.

Ο Δονάτος τον ευλόγησε με αγάπη και ο άνθρωπος κοιμήθηκε ειρηνικά για δεύτερη φορά. Σε νέα ξηρασία της Κωνσταντινούπολης ο άγιος βγήκε έξω από την πόλη και τέλεσε λιτή, παρακαλώντας τον Θεό για βροχή. Έπεσε τόσο πολύ νερό από τον ουρανό, ώστε ο λαός μιλούσε για δεύτερο κατακλυσμό μέσα στον τρόμο και τον θαυμασμό του.

Όταν επέστρεψε ο άγιος στο παλάτι, όλοι είδαν τα ράσα του τελείως στεγνά, χωρίς ούτε μια σταγόνα νερό. Ο αυτοκράτορας δόξασε τον Θεό για τον λαμπρό αυτό φωστήρα της εποχής του και τον ευεργέτησε πλούσια. Γυρίζοντας στην επισκοπή του, ο μακάριος έχτισε τον ναό και κοιμήθηκε εν Κυρίω σε βαθύ γήρας.