Οι Άγιοι Μάρτυρες Χριστοφόρος, Θεωνάς και Αντωνίνος

Τρεις επίλεκτοι δορυφόροι του αυτοκράτορα Διοκλητιανού πέταξαν τις χρυσές στρατιωτικές τους ζώνες μπροστά στα μάτια του ίδιου του ηγεμόνα. Είχαν μόλις δει τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου και η καρδιά τους είχε αλλάξει για πάντα μέσα σε μία στιγμή. Ο Χριστοφόρος, ο Θεωνάς και ο Αντωνίνος υπηρετούσαν ως λογχοφόροι στην προσωπική φρουρά του Διοκλητιανού, στα τέλη του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν.

Ήταν παρόντες όταν ο Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος βασανιζόταν για την πίστη του και έγιναν αυτόπτες μάρτυρες των θαυμάτων που τελούσε ο Άγιος με τη δύναμη του Θεού. Είδαν την ακλόνητη ανδρεία του, άκουσαν την ομολογία του και ένιωσαν μέσα τους να γεννιέται μια νέα, ζωντανή πίστη. Χωρίς δισταγμό, παράτησαν τα όπλα τους και έλυσαν τις χρυσές ζώνες της αυτοκρατορικής τιμής.

Στάθηκαν μπροστά στον Διοκλητιανό και ομολόγησαν ανοιχτά πως πιστεύουν στον Χριστό ως αληθινό Θεό και Σωτήρα. Ο αυτοκράτορας έμεινε άναυδος μπροστά σε αυτή την απροσδόκητη μεταστροφή των πιστών του στρατιωτών. Η οργή του ξέσπασε αμέσως και διέταξε να τους αλυσοδέσουν και να τους ρίξουν στη φυλακή.

Εκείνη τη νύχτα, οι τρεις γενναίοι ομολογητές προσευχήθηκαν στον Χριστό και ζήτησαν δύναμη για όσα θα ακολουθούσαν. Την επομένη ημέρα, οι τρεις μάρτυρες οδηγήθηκαν αλυσοδεμένοι ενώπιον του δικαστηρίου του ασεβούς αυτοκράτορα. Ο Διοκλητιανός προσπάθησε με κάθε τρόπο να τους κάνει να αρνηθούν τον Χριστό και να επιστρέψουν στα είδωλα.

Τους υποσχέθηκε τιμές, αξιώματα και την προηγούμενη θέση τους στη βασιλική φρουρά, αν δέχονταν να αρνηθούν την καινούργια τους πίστη. Όμως οι άγιοι στάθηκαν ακλόνητοι και απάντησαν με παρρησία, δοξάζοντας ανοιχτά τον αληθινό Θεό μπροστά στους αυλικούς. Όταν ο τύραννος είδε πως δεν λύγιζαν με τα λόγια, διέταξε να κρεμάσουν τα σώματά τους και να τα ξεσχίσουν με σιδερένια εργαλεία.

Στη συνέχεια έδωσε εντολή να καίνε τις πληγές τους με αναμμένες λαμπάδες, για να σπάσει το φρόνημά τους. Οι τρεις στρατιώτες του Χριστού υπέμειναν τα βασανιστήρια με θαυμαστή υπομονή και χαρά. Οι ψυχές τους δοξολογούσαν τον Κύριο, ενώ τα σώματά τους πλήρωναν το τίμημα της ομολογίας.

Καμία απειλή και κανένα μαρτύριο δεν μπόρεσε να κάμψει την απόφασή τους να μείνουν πιστοί μέχρι τέλους. Βλέποντας πως καμία βάσανος δεν μπορούσε να λυγίσει τους τρεις γενναίους στρατιώτες, ο Διοκλητιανός εξέδωσε την τελευταία και πιο σκληρή του διαταγή. Πρόσταξε να ανάψουν μεγάλη φωτιά και να ρίξουν μέσα τους μάρτυρες, για να τελειώσει μια και καλή το μαρτύριό τους.

Οι άγιοι δέχτηκαν την απόφαση με γαλήνη και βάδισαν προς τις φλόγες σαν να πορεύονταν σε γιορτή. Παρέδωσαν τις ψυχές τους στον Κύριο μέσα στη φωτιά, κερδίζοντας τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Το μαρτυρικό τους τέλος συντελέστηκε στη Ρώμη, κατά το έτος τριακόσια τρία μετά Χριστόν, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας.

Έτσι, οι τρεις πρώην δορυφόροι του αυτοκράτορα έγιναν δορυφόροι του Χριστού και στρατιώτες της Ουράνιας Βασιλείας. Από επίλεκτοι φρουροί ενός φθαρτού θρόνου, αναδείχθηκαν σε πολίτες της άφθαρτης δόξας του Θεού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους στις δεκαεννέα Απριλίου κάθε χρόνο.

Οι Άγιοι Χριστοφόρος, Θεωνάς και Αντωνίνος μένουν στη μνήμη των πιστών ως φωτεινό παράδειγμα μεταστροφής, αφού η συνάντηση με τον Άγιο Γεώργιο μεταμόρφωσε ολόκληρη τη ζωή τους και τους οδήγησε στην αιωνιότητα.