Ο Όσιος Νικηφόρος ο Ηγούμενος

Μοίρασε όλη την πατρική του περιουσία στους φτωχούς της Κωνσταντινούπολης και έφυγε για τη Χαλκηδόνα, αναζητώντας τον Χριστό μέσα στη σιωπή της ασκήσεως. Στο νησί της Φοινίκης, με θαύματα και κήρυγμα, γκρέμισε τα ειδωλολατρικά ιερά και έχτισε στη θέση τους ναούς του αληθινού Θεού. Ο μεγάλος αυτός πατέρας γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευγενείς και πολύ πλούσιους, τον Ανδρέα και τη Θεοδώρα.

Εκείνοι ανέθρεψαν τον γιο τους με φόβο Θεού και τον γαλούχησαν με την πίστη της Εκκλησίας από τα πρώτα του χρόνια. Όταν οι γονείς του κοιμήθηκαν, ο νεαρός Νικηφόρος ένιωσε βαθιά τη ματαιότητα του κόσμου και άκουσε μέσα του την κλήση να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο. Έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει την άνεση και το αξίωμα που του εξασφάλιζε η καταγωγή του.

Διαμοίρασε τα αγαθά του στους ενδεείς και αναχώρησε από τη βασιλεύουσα, ζητώντας τόπο ησυχίας και προσευχής. Έφτασε στη Χαλκηδόνα και επισκέφθηκε τη μονή του Αγίου Ανδρέα, όπου είδε από κοντά τους κόπους των ασκητών. Η αυστηρή ζωή των πατέρων τον συγκίνησε τόσο πολύ, ώστε ζήτησε να παραμείνει μαζί τους ως αδελφός και μαθητής.

Από την πρώτη στιγμή ο νέος μοναχός φανέρωσε ασυνήθιστο ζήλο, τόσο στην προσευχή όσο και στα διακονήματα της αδελφότητας. Η εγκράτεια, η υπακοή και η αντοχή του στους πνευματικούς αγώνες ξεπερνούσαν πολλούς από τους παλαιότερους πατέρες της μονής. Ο ηγούμενος διέκρινε γρήγορα τα χαρίσματα του Νικηφόρου και θεώρησε χρέος του να τον αξιοποιήσει για το καλό της Εκκλησίας.

Τον έστειλε λοιπόν σε ένα νησί κοντά στη Φοινίκη, όπου υπήρχε μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία μας. Εκεί τον τοποθέτησε ηγούμενο, για να ποιμάνει το λογικό ποίμνιο του Χριστού και να στηρίξει τους αδελφούς. Όταν έφτασε στο νησί, ο όσιος αντίκρισε πληθυσμό ακόμη βυθισμένο στην ειδωλολατρία και στις προλήψεις.

Με την προσευχή, τη γλυκύτητα του λόγου και πλήθος θαυμάτων οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στην πίστη του Χριστού. Γκρέμισε τους βωμούς των ψεύτικων θεών και ανήγειρε στη θέση τους όμορφες εκκλησίες προς δόξαν του αληθινού Θεού. Παράλληλα συνέχιζε αδιάκοπα τους ασκητικούς του αγώνες, με νηστείες, αγρυπνίες και δάκρυα κατανύξεως.

Οι μοναχοί έβλεπαν τον ηγούμενό τους να ξεπερνά όλους σε υπομονή και ταπείνωση και έπαιρναν δύναμη από το παράδειγμά του. Έτσι το νησί μεταμορφώθηκε σιγά σιγά σε τόπο αγιασμού και ζωντανής χριστιανικής μαρτυρίας. Στη μονή της Παναγίας έζησε ο όσιος τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, αφιερωμένος στην ποιμαντική φροντίδα και στην προσωπική του άσκηση.

Όταν ένιωσε μέσα του ότι πλησίαζε η ώρα της αναχώρησής του προς τον Κύριο, ειδοποίησε με αγάπη τους αδελφούς της μονής. Συγκέντρωσε τους μοναχούς και τους ανήγγειλε την επικείμενη κοίμησή του, παρηγορώντας τους με λόγια πίστεως και ελπίδας. Έπειτα όρισε στη θέση του τον ευλαβή μοναχό Ιωσήφ, άνθρωπο δοκιμασμένο στην αρετή και πιστό στην παράδοση των πατέρων.

Με γαλήνη στην ψυχή ξεκίνησε το τελευταίο του ταξίδι προς τη Χαλκηδόνα, για να αναπαυθεί κοντά στους πρώτους του αδελφούς. Μόλις επιβιβάστηκε στο πλοίο, η υγεία του κλονίστηκε και κατάλαβε πως ήρθε η ώρα της εξόδου του. Στράφηκε τότε στους ναύτες με ηρεμία και τους είπε να μη φοβούνται, γιατί ο ίδιος αναχωρούσε προς τον Κύριο.

Τους παρακάλεσε μόνο να μεταφέρουν το σώμα του στη μονή του Αγίου Ανδρέα και να το παραδώσουν στους πατέρες. Με αυτά τα λόγια στα χείλη, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στα χέρια του Χριστού. Ο άνεμος φύσηξε ευνοϊκά, το πλοίο έφτασε γρήγορα στη Χαλκηδόνα και οι μοναχοί τον έθαψαν με τιμές.