Ο Όσιος Ιωάννης ο Παλαιολαυρίτης

Μέσα σε μια σπηλιά ληστών, όπου κάποτε φυλάκισαν τον όσιο Χαρίτωνα, υψώθηκε αργότερα ένας από τους αρχαιότερους ναούς της παλαιστινιακής ερήμου. Σε αυτόν ακριβώς τον τόπο, τον όγδοο αιώνα, λειτουργούσε καθημερινά ένας ιερομόναχος που ολόκληρη η Εκκλησία γνώρισε ως Ιωάννη τον Παλαιολαυρίτη. Η Παλαιά Λαύρα του οσίου Χαρίτωνος βρισκόταν κοντά στη Βηθλεέμ, όχι μακριά από τη Νεκρά Θάλασσα, και θεωρούνταν η πιο αρχαία μοναστική κοιτίδα όλης της περιοχής.

Πήρε αυτό το όνομα επειδή ο όσιος Χαρίτων την είχε ιδρύσει πρωτύτερα από τις άλλες λαύρες της Παλαιστίνης. Σε τούτη λοιπόν την ξακουστή Παλαιά Λαύρα ασκήθηκε με μεγάλη αυστηρότητα ο όσιος Ιωάννης, αφιερώνοντας όλη του την ύπαρξη στον Χριστό. Από τα νεανικά του χρόνια φλεγόταν από αγάπη για τον Κύριο και προσκολλήθηκε σε Αυτόν με ολόκληρη την ψυχή του.

Καταφρόνησε τη μάταιη κοσμική ζωή, εγκατέλειψε την πατρίδα και την οικογένεια και πήρε επάνω του τον σταυρό του μοναχικού βίου. Περιπλανήθηκε σε διάφορους τόπους στο όνομα του Κυρίου, μιμούμενος Εκείνον που δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι Του. Όταν έφτασε στους ιερούς τόπους της Ιερουσαλήμ, ο Ιωάννης προσκύνησε πρώτα τον ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου με βαθιά κατάνυξη.

Έπειτα κατευθύνθηκε προς την Παλαιά Λαύρα του οσίου Χαρίτωνος, όπου εγκαταστάθηκε οριστικά για να ζήσει τη μοναχική του πορεία. Εκεί η ενάρετη ζωή του έγινε γρήγορα γνωστή στους πατέρες, οι οποίοι τον τίμησαν με το ιερό αξίωμα του πρεσβυτέρου. Από τη στιγμή εκείνη λειτουργούσε στο σπηλαιώδες ναΰδριο της Λαύρας, εκεί όπου παλιότερα είχαν φωλιάσει ληστές.

Με μεγάλη εγκράτεια χαλιναγωγούσε τα σαρκικά πάθη και φάνηκε άξιος μιμητής των μεγάλων αρχαίων ασκητών της ερήμου. Οι ολονύκτιες αγρυπνίες, η αδιάλειπτη προσευχή και η συνεχής μνήμη του θανάτου σημάδεψαν κάθε μέρα της ζωής του στην έρημο. Έφτασε σε τέτοιο μέτρο πνευματικής τελειότητας, ώστε νέκρωσε εντελώς τα κινήματα της σάρκας του.

Οι σύγχρονοί του τον θεωρούσαν άγγελο μέσα σε ανθρώπινο σώμα, γιατί η βιοτή του ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια. Η νηστεία, η σιωπή και η ταπείνωση έγιναν για εκείνον δεύτερη φύση μέσα στο ησυχαστικό περιβάλλον της Λαύρας. Πέρασε αρκετά χρόνια μέσα σε αυτή τη σκληρή άσκηση, ευαρεστώντας τον Θεό με κάθε λεπτομέρεια της καθημερινής του ζωής.

Όταν τελικά ήρθε η ώρα της εκδημίας του, παρέδωσε με γαλήνη την ψυχή του στον Κύριο που τόσο είχε αγαπήσει. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, άγιοι άγγελοι παρέλαβαν την ψυχή του και την οδήγησαν στις αιώνιες ουράνιες κατοικίες. Ο όσιος ονομάστηκε Παλαιολαυρίτης ή Παλαιοσπηλαιώτης εξαιτίας του τόπου της ασκήσεώς του, που κρατούσε μια θαυμαστή ιστορία.

Η ίδια η Λαύρα του οσίου Χαρίτωνος είχε ξεκινήσει μέσα σε σπηλιά ληστών, εκεί όπου είχαν φυλακίσει τον ιδρυτή της. Όταν οι ληστές ήπιαν κρασί δηλητηριασμένο από φίδι και πέθαναν, ο όσιος Χαρίτων ελευθερώθηκε με θαυμαστό τρόπο. Βρήκε μέσα στο σπήλαιο πλήθος χρυσού που είχαν αρπάξει οι ληστές και τον αφιέρωσε σε ιερό σκοπό.

Έχτισε εκκλησία μέσα στο σπήλαιο και έπειτα, όταν συγκεντρώθηκαν αδελφοί κοντά του, ίδρυσε και ολόκληρο μοναστήρι από πάνω. Σε αυτή λοιπόν την αρχαία σπηλιά κατοίκησε και λειτουργούσε ο όσιος Ιωάννης, παίρνοντας από εκεί το χαρακτηριστικό προσωνύμιό του. txt –output 04_19_Όσιος_Ιωάννης_Παλαιολαυρίτης.

Final delivery file: **`04_19_Όσιος_Ιωάννης_Παλαιολαυρίτης.