Ο Άγιος Συμεών της Περσίας και οι χίλιοι εκατόν πενήντα μάρτυρες

Ένας επίσκοπος στάθηκε μπροστά στον βασιλιά της Περσίας και αρνήθηκε να υποκλιθεί, λέγοντας πως ο Ιησούς είναι ο Βασιλιάς των βασιλέων. Μέσα σε λίγες ημέρες, χίλιοι εκατόν πενήντα χριστιανοί έδωσαν τη ζωή τους, χωρίς κανείς να λυγίσει μπροστά στο ξίφος του δημίου. Στα χρόνια της βασιλείας του Σαπώρ του Δευτέρου, οι χριστιανοί της Περσίας πλήθαιναν και η παρουσία τους γινόταν αισθητή.

Οι μάγοι της μαζδεϊκής θρησκείας φοβήθηκαν για τα προνόμιά τους και ζήλεψαν την επιτυχία της νέας πίστης. Συκοφάντησαν λοιπόν τους χριστιανούς στον βασιλιά, λέγοντας πως δήθεν συνωμοτούσαν με τον αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Το τριακόσια σαράντα μετά Χριστόν, ο Σαπώρ χρειαζόταν χρήματα για μια εκστρατεία εναντίον των Ρωμαίων.

Επέβαλε τότε διπλό φόρο στους χριστιανούς, ώστε η αδυναμία πληρωμής να φανεί ως αρνητικό μέσο πίεσης για την πίστη τους. Ο μακάριος Συμεών, επίσκοπος Σελευκείας και Κτησιφώντος και μητροπολίτης όλης της Περσικής Εκκλησίας, αρνήθηκε με παρρησία να υπακούσει στη βασιλική απόφαση. Έγραψε στον μονάρχη πως οι χριστιανοί είναι ελεύθεροι άνθρωποι και δεν μπορούν να γίνουν σκλάβοι κανενός.

Όταν διάβασε την επιστολή, ο Σαπώρ εξοργίστηκε και ωθήθηκε από τους αυλικούς του σε σκληρά μέτρα. Διέταξε να εξοντωθούν όλοι οι ιερείς και οι υπηρέτες του Θεού σε όλο το βασίλειο. Οι ναοί έπρεπε να γκρεμιστούν και τα ιερά σκεύη να χρησιμοποιηθούν για άλλους σκοπούς.

Τον Συμεών έπρεπε να τον παραδώσουν για να δικαστεί ως προδότης που διατηρεί σχέσεις με τους Ρωμαίους. Οι μάγοι, με τη βοήθεια των Ιουδαίων, κατέστρεφαν τις εκκλησίες ολόκληρες ημέρες χωρίς να σταματούν πουθενά. Ο άγιος Συμεών συνελήφθη μαζί με τους δύο ιερείς του, τον Αβδελά και τον Ανανία, και τους πέρασαν αλυσίδες.

Τους έφεραν δεμένους ενώπιον του Σαπώρ, στη βασιλική κατοικία στην Κάρκα ντε Λεντάν, για να δικαστούν. Ο επίσκοπος δεν έκανε την καθιερωμένη πράξη προσκύνησης του αυτοκράτορα, όπως απαιτούσε το έθιμο. Ο βασιλιάς θύμωσε και τον ρώτησε γιατί, αφού άλλοτε τον είχε τιμήσει με σεβασμό.

Ο Συμεών απάντησε πως άλλοτε ακολουθούσε τα έθιμα που αρμόζουν στη μεγαλειότητά του, χωρίς να είναι αναγκασμένος να αρνηθεί τον αληθινό Θεό του. Για μια στιγμή ο βασιλιάς άφησε τις κατηγορίες των μάγων και πρότεινε στον επίσκοπο πλούσιες εύνοιες αν προσκυνούσε τον ήλιο. Ο Συμεών αποκρίθηκε πως δεν προσκύνησε ούτε εκείνον, αν και είναι πιο λαμπρός από τον ήλιο, επειδή έχει ψυχή και νου.

Ρώτησε πώς να προσκυνήσει τον ήλιο, που είναι άψυχος, αφού υπάρχει μόνο ένας Κύριος, ο Ιησούς Χριστός. Είπε πως ο Χριστός είναι ο Κύριος του ηλίου και ο Δημιουργός των ανθρώπων, που πέθανε στον Σταυρό για χάρη όλων. Πρόσθεσε πως όταν υπέφερε στα χέρια των εχθρών Του, ο ήλιος πένθησε σαν υπηρέτης που χάνει τον κύριό του.

Όμως την τρίτη ημέρα ο Κύριος αναστήθηκε μέσα στη δόξα του ουρανού, νικώντας τον θάνατο για πάντα. Ο μονάρχης τον απείλησε πως θα θανατώσει χιλιάδες χριστιανούς εξαιτίας της επιμονής του επισκόπου. Ο Συμεών απάντησε πως αν χυθεί αθώο αίμα, ο ίδιος ο βασιλιάς θα δώσει λόγο κατά την ημέρα της φοβερής κρίσεως.

Ο Σαπώρ διέταξε να τον κρατήσουν στη φυλακή μέχρι την επόμενη ημέρα, ελπίζοντας πως ίσως αλλάξει γνώμη. Στην πόρτα του παλατιού στεκόταν ένας ηλικιωμένος ευνούχος, ο Ουσταζάδης, που υπήρξε δάσκαλος του βασιλιά και άρχοντας του παλατιού. Ήταν χριστιανός, αλλά κατά τον διωγμό υποτάχθηκε στις διαταγές του βασιλιά και προσκύνησε τον ήλιο από φόβο.

Όταν είδε τον επίσκοπο να περνά, τον τίμησε με σεβασμό, αλλά ο Συμεών έστρεψε αλλού το πρόσωπο με αυστηρότητα. Η αντίδραση αυτή συγκλόνισε τον γέροντα, που γύρισε στα δωμάτιά του κλαίγοντας πικρά για την πτώση του. Έβγαλε τα ρούχα του αυλικού και ντύθηκε ρούχα πένθους, για να δείξει τη βαθιά μετάνοιά του.

Όταν το έμαθε ο Σαπώρ, κάλεσε τον ευνούχο και ζήτησε την αιτία της θλίψης του. Ο Ουσταζάδης ομολόγησε πως πενθεί επειδή πρόδωσε τον Χριστό και εξαπάτησε και τον βασιλιά με ψεύτικη πίστη. Δήλωσε πως είναι χριστιανός και δεν θα αρνηθεί ξανά τον αληθινό Θεό για χάρη κανενός.

Ο μονάρχης διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό του, οργισμένος με την απρόσμενη ομολογία. Στον δρόμο προς τον τόπο της εκτέλεσης, ο γέροντας ζήτησε μία τελευταία χάρη από τον βασιλιά. Ένας κήρυκας ανήγγειλε ότι πεθαίνει μόνο επειδή είναι χριστιανός, την Μεγάλη Πέμπτη του τριακόσιου σαράντα ένα.

Όταν έμαθε το νέο στη φυλακή, ο Συμεών χάρηκε και δόξασε τον Χριστό, που επιστρέφει τους αμαρτωλούς. Παρακάλεσε τον Θεό να τον αξιώσει να φύγει σύντομα από αυτόν τον κόσμο και να πιει το Ποτήρι του Κυρίου. Τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης προσευχόταν με υψωμένα τα χέρια και με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό του.

Την επόμενη ημέρα, την Μεγάλη Παρασκευή, τον έβγαλαν από το κελί και τον οδήγησαν για τελευταία φορά μπροστά στον βασιλιά. Εκείνος τον διέταξε να προσκυνήσει τον ήλιο, αλλά η προσπάθεια απέτυχε, αφού ο άγιος έμενε σταθερός στην ομολογία. Ο Συμεών είπε με ευγένεια πως είναι ώρα να συμμετάσχει στο τραπέζι, όπου η θέση του είναι ορισμένη.

Όταν πρόφερε αυτά τα λόγια, η όψη του έλαμπε τόσο πολύ που ο μονάρχης δυσκολεύτηκε να κρύψει τον θαυμασμό του. Στη φυλακή κρατούνταν περίπου εκατό επίσκοποι, ιερείς και διάκονοι, που οδηγήθηκαν μαζί στον τόπο της εκτελέσεως. Ο αρχιμάγος τους πρότεινε ελευθερία αν προσκυνούσαν τον ήλιο, αλλά εκείνοι απάντησαν με μία φωνή.

Είπαν πως ο θάνατος δεν έχει σημασία μπροστά στην αγάπη του Χριστού, τον μόνο αληθινό Νυμφίο. Δόθηκε η εντολή να εκτελεστούν όλοι μπροστά στα μάτια του Συμεών, για να καμφθεί η σταθερότητά του. Όμως ο ιεράρχης δεν ταράχθηκε ούτε άλλαξε γνώμη, αλλά τους ενθάρρυνε όπως η μητέρα των αδελφών Μακκαβαίων στην Παλαιά Διαθήκη.

Τους έλεγε να έχουν θάρρος και πίστη στον Θεό, αφού ο θάνατός τους θα μεταμορφωθεί σε αιώνια ζωή και ουράνια ευφροσύνη. Όταν έμειναν μόνο ο Συμεών και οι δύο ιερείς, ο Ανανίας τρόμαξε λίγο μόλις είδε από κοντά το ξίφος. Τότε ο Φουσίκ, επιστάτης όλων των τεχνιτών του βασιλείου και άνδρας ισχυρός, που στεκόταν εκεί κοντά, του φώναξε με δύναμη.

Τον προέτρεψε να μη φοβηθεί, αλλά να υψώσει τα μάτια του και να αντικρίσει το άκτιστο φως του Χριστού. Τον έπιασαν αμέσως και τον έφεραν μπροστά στον βασιλιά, που μαύρισε όταν είδε τον αγαπημένο αξιωματούχο του. Ο Φουσίκ ομολόγησε με παρρησία πως είναι χριστιανός και προτιμά τον θάνατο από τις πρόσκαιρες τιμές.

Ο Σαπώρ διέταξε να τον σκοτώσουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο και να θανατώσουν επίσης την κόρη του. Την ίδια ώρα ο Συμεών δέχθηκε το ξίφος, ενώ σκοτάδι σκέπασε τη γη, μαρτυρώντας στους Πέρσες τη δόξα των αγίων.