Η Παναγία η Ζωοδόχος Πηγή στους Αμπελόκηπους της Λάρισας

Μέσα σε ένα παλιό μαγγανοπήγαδο της συνοικίας Ταμπάκικα κρυβόταν για χρόνια θαμμένη μια ιερή εικόνα της Παναγίας στον βυθό. Μια απλή μοναχή, η Θεοφανία, είδε σε όνειρο την Υπεραγία Θεοτόκο απαστράπτουσα να της δείχνει τον τόπο όπου ανέβλυζε το νερό. Ως το τέλος της Τουρκοκρατίας, οι κάτοικοι της συνοικίας Ταμπάκικα εκκλησιάζονταν στον γειτονικό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου της Λάρισας.

Το χίλια οκτακόσια εβδομήντα επτά οικοδομήθηκε σε κεντρικό σημείο της συνοικίας ένα παρεκκλήσι της Παναγίας Φανερωμένης, γύρω από το οποίο υπήρχε και μικρό κοιμητήριο. Λίγο αργότερα, την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε μία μοναχή με το όνομα Θεοφανία, η οποία ζήτησε να εργάζεται αμισθί στο παρεκκλήσι και στα μνήματα του κοιμητηρίου. Θεωρούσε άσκηση πνευματική το να ατενίζει καθημερινά τους τάφους, κρατώντας στον νου της τον λόγο του Σοφού Σειράχ για τα έσχατα του ανθρώπου.

Εγκαταστάθηκε κοντά στον μικρό ναΐσκο, μέσα σε ένα ταπεινό κελάκι, όπου εκπλήρωνε και τον μοναχικό της κανόνα με προσευχή και νηστεία. Ο παντογνώστης Κύριος, βλέποντας τα βάθη της ψυχής της, της αποκάλυψε με όνειρα ότι μέσα στο μαγγανοπήγαδο της αυλής βρισκόταν κρυμμένη από πολλά χρόνια μια ιερή εικόνα της Θεομήτορος. Η Θεοφανία ξαναείδε σε όνειρο την Υπεραγία Θεοτόκο ως γυναίκα απαστράπτουσα, η οποία την οδήγησε ως το πηγάδι.

Της έδειξε ότι στον βυθό, από όπου ανέβλυζε το νερό, βρισκόταν η εικόνα της και της ζήτησε να την ανασύρει από εκεί. Η μοναχή φανέρωσε τα όνειρά της πρώτα στον νεωκόρο, έπειτα στον εφημέριο του ναΐσκου και τέλος στον Επίσκοπο Λαρίσης Νεόφυτο. Εκείνος την κάλεσε στην επισκοπή και άκουσε από τα χείλη της, με δάκρυα στα μάτια, ολόκληρη τη διήγηση των ουρανίων αποκαλύψεων.

Ο επίσκοπος έδωσε αμέσως εντολή στους ιερείς να αναζητήσουν συνεργείο, ώστε να αντλήσει κανείς το νερό από τον βυθό του πηγαδιού. Με εγκύκλιο γνωστοποίησε το θαυμαστό γεγονός σε όλους τους ιερείς της Μητροπόλεως Λαρίσης και κάλεσε τον πιστό λαό να παρευρεθεί στην ιερά τελετή της ανασύρσεως. Μία ευλογημένη ημέρα σχηματίστηκε επίσημη πομπή γύρω από το πηγάδι με τους ιερείς ενδεδυμένους τα ιερά τους άμφια.

Ο επίσκοπος προπορευόταν επικεφαλής, παρουσία των αρχών και πλήθους κόσμου που γέμισε όλη τη συνοικία των Ταμπάκικων. Προηγήθηκε θερμή παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο και κατόπιν άρχισε η άντληση του νερού από τα βάθη του παλαιού πηγαδιού. Σε λίγη ώρα φάνηκε στον βυθό η ιερή εικόνα λασπωμένη, μέσα σε ατμόσφαιρα μεγάλης συγκινήσεως και ιερής χαράς.

Αμέσως άρχισε πανηγυρικά να ηχεί η καμπάνα του μικρού ξύλινου κωδωνοστασίου του ναΐσκου σε όλη τη γειτονιά. Ο Μητροπολίτης Νεόφυτος πήρε στα χέρια του την ιερά εικόνα και την καθάρισε με ευλάβεια από τις λάσπες του βυθού. Σχηματίστηκε νέα πομπή προς τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου, όπου η εικόνα εναποτέθηκε προς προσκύνηση για σαράντα ημέρες.

Η εικόνα απεικονίζει την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Κύριο ως Ρόδον το Αμάραντον, σύμβολο χάριτος και ευλογίας ακαταπαύστου. Ο επίσκοπος την ονόμασε Ζωοδόχο Πηγή και έδωσε εντολή να φιλοξενηθεί στον Μητροπολιτικό Ναό μέχρι την ανέγερση του δικού της ιερού ναού. Αργότερα φιλοτεχνήθηκε ένα ασημένιο πουκάμισο, το οποίο τοποθετήθηκε επάνω της και φέρει την επιγραφή Ζωοδόχος Πηγή.

Η ιερή αυτή εικόνα παραμένει μέχρι σήμερα στον ομώνυμο ναό της συνοικίας Αμπελοκήπων της πόλεως της Λάρισας. Από τη δευτέρα Μαΐου του δύο χιλιάδες οκτώ, με την ευλογία του Ποιμενάρχου της Λάρισας κυρίου Ιγνατίου, η εικόνα τοποθετήθηκε σε καλαίσθητο και επιβλητικό θρόνο. Από τότε χαρίζει χάρη, ευλογία, παρηγοριά και αναρίθμητα θαύματα σε κάθε άνθρωπο που την προσκυνεί με πίστη.

Μετά την κατάρτιση ερανικής επιτροπής, ο Μητροπολίτης Νεόφυτος διόρισε με εγκύκλιο τον ιερέα παπά Δημήτρη Σακελλαρίου να διενεργήσει έρανο σε όλη τη Θεσσαλία. Έτσι ανεγέρθηκε ο πρώτος ναός βασιλικού ρυθμού, ο οποίος διατηρήθηκε ως τη χρονιά χίλια εννιακόσια ενενήντα. Τότε, με ενέργειες του προϊσταμένου πατρός Νικολάου Μαυρογιάννη, ξεκίνησε η μεγάλη πορεία για την ανέγερση του νέου μεγαλοπρεπούς ναού.

Την πρώτη Ιουνίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα κατεδαφίστηκε ο παλαιός ναός και στις είκοσι οκτώ Ιουνίου της ίδιας χρονιάς τελέστηκε ο Αγιασμός των θεμελίων. Την τελετή προέστη ο τότε Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κύριος Δημήτριος ο Τέταρτος, με παρουσία πλήθους πιστών της ενορίας. Ο υπόγειος ναός αποπερατώθηκε σε διάστημα μόλις οκτώ μηνών και τα θυρανοίξιά του έγιναν την Κυριακή των Βαΐων του χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα.

Οι εργασίες του επάνω ναού ξεκίνησαν στις είκοσι εννέα Οκτωβρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα δύο και ολοκληρώθηκαν με τα θυρανοίξια του Αυγούστου του δύο χιλιάδες ένα. Ο νέος ιερός ναός αποτελεί ένα μεγαλοπρεπές κομψοτέχνημα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής της σύγχρονης Λάρισας. Έχει επιφάνεια οκτακόσια πενήντα τετραγωνικά μέτρα στον επάνω ναό και εννιακόσια πενήντα τετραγωνικά στον κάτω, με ύψος τριάντα οκτώ μέτρα.

Είναι σταυροειδής μετά τρούλου, με δύο κωδωνοστάσια και άλλους τέσσερις μικρότερους τρούλους που στολίζουν την κορυφή του. Ο υπόγειος ναός εγκαινιάστηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ιγνάτιο τη δευτέρα Μαΐου του χίλια εννιακόσια ενενήντα επτά. Ο επάνω ναός εγκαινιάστηκε το Σάββατο του Ακαθίστου, στις είκοσι Απριλίου του δύο χιλιάδες δύο, μέσα σε ατμόσφαιρα πανηγυρική.