Οι τέσσερις μάρτυρες της Θιβιούκας και το ταξίδι του μαρτυρίου

Τέσσερις πιστοί δέθηκαν πάνω σε πλοίο, πίσω από τα πόδια αλόγων που τους κλωτσούσαν άγρια στη διάρκεια του ταξιδιού. Λίγο πριν, ο επίσκοπος Φήλιξ είχε τολμήσει να πει στον διοικητή πως δεν δίνει κανείς τα άγια στους σκύλους. Ζούσαν στα χρόνια του μεγάλου διωγμού του Διοκλητιανού, όταν κάθε χριστιανικό βιβλίο γινόταν στόχος της εξουσίας.

Ο διοικητής Μανιανός έφτασε στη μικρή πόλη Θιβιούκα της Λυκαονίας με ξεκάθαρη εντολή των αυτοκρατόρων. Έπρεπε να εκτελέσει το διάταγμα που όριζε να καίγονται παντού τα ιερά κείμενα των χριστιανών. Κάλεσε σε δίκη τον επίσκοπο Φήλικα, τον πρεσβύτερο Ιανουάριο και δύο θερμούς πιστούς, τον Φορτουνάτο και τον Σεπτεμίνο.

Τους διάβασε δημόσια το διάταγμα και τους ζήτησε να παραδώσουν αμέσως τα βιβλία της εκκλησίας τους. Ο επίσκοπος όμως απάντησε με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, χωρίς να δείξει κανέναν φόβο μπροστά στην εξουσία. Του υπενθύμισε τον λόγο του Κυρίου ότι δεν προσφέρει κανείς τα άγια στους σκύλους, ούτε ρίχνει τα μαργαριτάρια στα γουρούνια.

Έτσι του δήλωσε πως μάταια κοπιάζει, παρουσιάζοντας ακόμη και τα αυτοκρατορικά διατάγματα μπροστά στα μάτια τους. Ο διοικητής τότε τους απείλησε ευθέως πως θα τους έστελνε στον ανθύπατο, για να επιβάλει εκείνος βαριά τιμωρία. Ο Φήλιξ όμως απάντησε με ήρεμη παρρησία πως όπως στέκεται μπροστά του, έτσι θα σταθεί και ενώπιον του βασιλιά.

Μετά τη γενναία ομολογία τους, οι στρατιώτες τους έκλεισαν στη φυλακή για τρεις ημέρες χωρίς ψωμί και νερό. Όταν τους έφεραν ξανά μπροστά στον άρχοντα, έδειξαν την ίδια ακριβώς αποφασιστικότητα και την ίδια καθαρή πίστη. Έτσι ο διοικητής τους παρέδωσε όλους μαζί στον ανθύπατο, για να συνεχιστεί η σκληρή διαδικασία της δίκης.

Πέρασαν έντεκα ημέρες στη φυλακή και κατόπιν τους οδήγησαν στον έπαρχο του πραιτωρίου για νέα ανάκριση. Εκείνος τους ρώτησε με αυστηρότητα και έπειτα διέταξε να τους ρίξουν σε ένα σκοτεινό κελί. Έμειναν εκεί δεκατέσσερις ολόκληρες ημέρες, βυθισμένοι στο σκοτάδι και στην έλλειψη κάθε ανθρώπινης παρηγοριάς.

Στη συνέχεια τους ανάγκασαν να ανέβουν σε ένα πλοίο, δεμένους πίσω από τα πόδια αλόγων. Καθόλη τη διαδρομή τους χτυπούσαν σκληρά με κλωτσιές, χωρίς να σεβαστούν ούτε την ηλικία ούτε το αξίωμα του επισκόπου. Ύστερα από τέσσερις ημέρες ταλαιπωρίας στη θάλασσα, κατάφεραν να αποβιβαστούν σε ένα λιμάνι της ασιατικής ακτής.

Εκεί κάποιοι χριστιανοί τους υποδέχτηκαν στα κρυφά και τους πρόσφεραν λίγη φιλοξενία και ανθρώπινη φροντίδα. Από το λιμάνι ξεκίνησαν πάλι το οδοιπορικό τους και επέστρεψαν στην ευρύτερη περιοχή της Λυκαονίας. Έφτασαν σε μια πόλη που ονομαζόταν Ελούρη ή Ρούλη, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής.

Εκεί όμως ο τοπικός διοικητής μπόρεσε να τους εντοπίσει και να τους συλλάβει για δεύτερη φορά. Διέταξε αρχικά να τους βγάλουν τα δεσμά και προσπάθησε να τους πλησιάσει με φαινομενική καλοσύνη και ηρεμία. Τους παρακάλεσε λοιπόν να παραδώσουν τις άγιες Γραφές και να προσφέρουν θυσία στα είδωλα της πόλης.

Οι μάρτυρες όμως έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους, χωρίς ίχνος δισταγμού ή υποχώρησης μπροστά στις απειλές. Δεν δέχτηκαν ούτε να αρνηθούν τον Χριστό ούτε να προδώσουν τα ιερά κείμενα της εκκλησίας τους. Έτσι ο διοικητής έδωσε αμέσως την οριστική εντολή να τους αποκεφαλίσουν όλους μαζί.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους και τους κατατάσσει ανάμεσα στους πιστούς μάρτυρες του διωγμού επί Διοκλητιανού. *[Σημείωση: Το κείμενο παραδίδεται ως πρόχειρο. Απαιτείται εκτέλεση του μηχανικού επικυρωτή και παράδοση από τον Optiko Text Validator 2 Auto Sections ως αρχείο `04_16_Άγιοι_Φήλιξ_Ιανουάριος_Φορτουνάτος_Σεπτεμίνος.

txt` πριν την τελική παράδοση.