Οι Μάρτυρες της Κορίνθου και το θαύμα της θάλασσας

Όταν τους έριξαν δεμένους στη θάλασσα της Κορίνθου, εκείνοι δεν βυθίστηκαν, αλλά περπάτησαν πάνω στα κύματα ψάλλοντας ύμνους. Τότε οι δήμιοι τους κυνήγησαν με πλοίο, έδεσαν βαριές πέτρες στον λαιμό τους και τους έπνιξαν στο πέλαγος. Πρόκειται για τον Άγιο Λεωνίδη και τις Αγίες Χάρισσα, Νίκη, Γαλήνη, Καλλίδα, Νουνεχία, Βασίλισσα, Ειρήνη και Θεοδώρα, που μαρτύρησαν στην Κόρινθο το έτος διακόσια πενήντα οκτώ μετά Χριστόν.

Ο Άγιος Λεωνίδης, που η Εκκλησία τον τιμά ως μέγα πρόμαχο της Επιδαύρου, καταγόταν μαζί με τις συναθλήτριές του από την Πελοπόννησο. Έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Δεκίου και δοκιμάστηκαν σκληρά για την ομολογία του Χριστού. Οι στρατιώτες τους συνέλαβαν στην Τροιζηνία της Πελοποννήσου, ακριβώς τις άγιες ημέρες γύρω από την Ανάσταση του Κυρίου.

Έπειτα τους οδήγησαν δεμένους στον ηγεμόνα της Κορίνθου, που ονομαζόταν Βενούστος, ώστε να τους ανακρίνει δημόσια. Οι Μάρτυρες στάθηκαν ατρόμητοι μπροστά του και δεν δέχτηκαν με κανέναν τρόπο να αρνηθούν την πίστη τους. Ο σκληρός ηγεμόνας θύμωσε και πρόσταξε να ξεσχίσουν πρώτα τις σάρκες του Λεωνίδη με φρικτά βασανιστήρια.

Στη συνέχεια ο ηγεμόνας αποφάσισε να ρίξει τον Λεωνίδη μαζί με όλες τις γυναίκες στο πέλαγος της Κορίνθου. Καθώς τους οδηγούσαν προς τον τόπο του μαρτυρίου, εκείνοι βάδιζαν με γαλήνη και έψαλλαν μαζί ιερούς ψαλμούς από την Παλαιά Διαθήκη. Δεν φοβήθηκαν ούτε τις απειλές των στρατιωτών ούτε το πλήθος που τους ακολουθούσε στη διαδρομή.

Στην ακτή οι δήμιοι έδεσαν πάνω τους βαριές πέτρες, για να βυθιστούν αμέσως μόλις τους πετάξουν στα νερά. Όμως ο Κύριος έδειξε εκεί το θαύμα του και κράτησε τα σώματά τους πάνω στο πέλαγος. Οι Άγιοι περπάτησαν επάνω στη θάλασσα σαν να βάδιζαν σε στεριά και συνέχιζαν να υμνούν τον Θεό.

Οι ειδωλολάτρες έμειναν έκπληκτοι, αλλά δεν θέλησαν να αλλάξουν τη σκληρή απόφαση που είχαν πάρει. Έτρεξαν τότε με ένα μικρό πλοίο και προσπέρασαν τους Μάρτυρες μέσα στο ανοιχτό πέλαγος. Έδεσαν ξανά μεγαλύτερες πέτρες γύρω από τους λαιμούς τους και τους έριξαν αυτή τη φορά στον βυθό.

Με αυτόν τον τρόπο έλαβαν τα αμάραντα στεφάνια του μαρτυρίου μια ημέρα πριν από το Άγιο Πάσχα. Πέρασαν πολλοί αιώνες και η μνήμη αυτών των Μαρτύρων παρέμεινε ζωντανή στην Πελοπόννησο μέσα από την παράδοση της Εκκλησίας. Στα χίλια οκτακόσια τριάντα τρία μετά Χριστόν ο ευλαβής ιερέας Νικόλαος Νάτσουλης έχτισε ναό προς τιμή και δόξα του Αγίου Λεωνίδη.

Πολλά χρόνια αργότερα, στα χίλια εννιακόσια δεκαέξι, ευσεβείς κάτοικοι της Επιδαύρου άρχισαν να βλέπουν συνεχώς το ίδιο όνειρο. Ένας μυστηριώδης άνθρωπος τους καλούσε να βρουν κρυμμένο θησαυρό κάτω από τα ερείπια του παλιού ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όταν τελικά αποφάσισαν να σκάψουν στο σημείο που τους είχε υποδείξει η θεϊκή αποκάλυψη, βρήκαν πρώτα μία ιερή εικόνα της Παναγίας.

Σε βάθος εβδομήντα εκατοστών παρουσιάστηκαν επτά σκελετοί, οι οποίοι ανήκαν, όπως αποδείχτηκε, σε γυναίκες. Δίπλα τους εμφανίστηκε επίσης μια μεγάλη πέτρινη πλάκα, που έκρυβε από κάτω της κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Μόλις οι πιστοί τη μετακίνησαν προσεκτικά, αποκαλύφθηκε ανδρικός σκελετός με σαφή σημάδια στραγγαλισμού στον λαιμό.

Από τον τάφο αναδυόταν μια θαυμαστή ευωδία και επιβεβαίωνε ότι ήταν τα ιερά λείψανα των Μαρτύρων της Κορίνθου.