Η Αγία Θωμαΐς της Αλεξανδρείας

Δεκαπέντε μόλις χρονών παντρεύτηκε έναν νεαρό ψαρά στην Αλεξάνδρεια και έζησε με σεμνότητα μέσα στο σπίτι του άντρα της. Όμως ο ίδιος ο πεθερός της, παρακινημένος από τον σατανά, άναψε από αμαρτωλό πάθος για την ομορφιά της νύφης του. Η Αγία Θωμαΐς γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια από ευσεβείς γονείς, που της έδωσαν αληθινή χριστιανική ανατροφή και τη δίδαξαν την ανάγνωση των ιερών βιβλίων.

Στο σπίτι του συζύγου της ζούσε τιμημένη από όλους για τη σωφροσύνη, την πραότητα και την αγαθή της καρδιά. Κάτω από την ίδια στέγη έμενε και ο πατέρας του άντρα της, ο οποίος κρυφά μηχανευόταν κακό σχέδιο εναντίον της. Με προσποιητή πατρική στοργή την αγκάλιαζε και τη φιλούσε καθημερινά, αναζητώντας ευκαιρία για την αμαρτία.

Εκείνη, μέσα στην καθαρότητά της, δεν υποπτευόταν τίποτε και τον τιμούσε σαν αληθινό της πατέρα. Φερόταν απέναντί του με ιδιαίτερη συστολή και σεβασμό, πιστεύοντας πως όλα γίνονταν από αγνή πατρική αγάπη προς το πρόσωπό της. Έτσι περνούσαν οι μέρες μέσα στο σπίτι, ώσπου η σκοτεινή επιθυμία του γέροντα βρήκε τη στιγμή που από καιρό ζητούσε να εκδηλωθεί ανοιχτά.

Μια νύχτα ήρθαν οι σύντροφοι του άντρα της και τον πήραν μαζί τους στο ψάρεμα μέσα στη θάλασσα. Εκμεταλλευόμενος την απουσία του γιου του, ο πεθερός πλησίασε την Αγία Θωμαΐδα και άρχισε να την παρακινεί προς την αμαρτία. Εκείνη τρόμαξε από τον ξαφνικό κίνδυνο και άρχισε να αντιστέκεται στον παράφρονα γέροντα με σταθερή φωνή.

Του είπε να κάνει τον σταυρό του και να φύγει, γιατί η σκέψη του ήταν εμπνευσμένη από τον ίδιο τον σατανά. Του θύμισε την ώρα της κρίσεως και τη φοβερή τιμωρία που περιμένει όσους ατιμάζουν τον γάμο. Όμως ο γέροντας δεν άκουγε τίποτε και την πίεζε με αναιδείς λόγους και βίαιες κινήσεις.

Πάνω από το κρεβάτι κρεμόταν στον τοίχο ένα σπαθί, το οποίο άρπαξε και τράβηξε από τη θήκη του. Άρχισε να την απειλεί φανερά πως, αν δεν υπακούσει στις επιθυμίες του, θα της κόψει με αυτό το κεφάλι. Η μάρτυρας απάντησε ατάραχη ότι, ακόμη και αν την κομματιάσει ολόκληρη, ποτέ δεν θα παραβεί την εντολή του Κυρίου.

Η σταθερότητά της εξόργισε ακόμη περισσότερο τον γέροντα και τον έσπρωξε προς τη φοβερή πράξη. Τυφλωμένος από το πάθος και την οργή, ο γέροντας κατέβασε το σπαθί με τέτοια δύναμη που έκοψε στα δύο την αγία νύφη του μέσα στο σπίτι. Έτσι η μακαρία Θωμαΐς παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού και έλαβε τον λαμπρό στέφανο του μαρτυρίου για την καθαρότητά της.

Αγωνίστηκε εναντίον της αμαρτίας μέχρι το χύσιμο του ίδιου της του αίματος και προτίμησε τον θάνατο παρά να μολύνει την κοίτη του άντρα της. Αμέσως όμως κατέφθασε και η τιμωρία του Θεού πάνω στον αιμοσταγή γέροντα μέσα στο ίδιο το σπίτι. Τυφλώθηκε ξαφνικά, έχασε το φως του, πέταξε το σπαθί και προσπαθούσε να βρει την πόρτα για να ξεφύγει.

Ψηλάφιζε τους τοίχους, μα δεν έβρισκε την έξοδο και αναγκάστηκε να μείνει εκεί. Σε λίγο έφτασαν άλλοι ψαράδες, χτύπησαν την πόρτα και φώναζαν τον γιο του για το ψάρεμα. Όταν άνοιξαν, αντίκρισαν τον γέροντα γεμάτο αίματα και τη γυναίκα νεκρή χάμω.

Εκείνος ομολόγησε φανερά το έγκλημά του και ζήτησε ο ίδιος να οδηγηθεί στον δικαστή. Καταδικάστηκε και αποκεφαλίστηκε με το σπαθί. Όταν επέστρεψε ο σύζυγος από τη θάλασσα και πληροφορήθηκε το συμβάν, βυθίστηκε σε απαρηγόρητο πένθος για τη σώφρονα γυναίκα του.

Πλήθος κόσμου από την Αλεξάνδρεια συνέρρεε στο σώμα της μάρτυρος και θαύμαζε την καθαρότητα της νεαρής γυναίκας. Εκείνες ακριβώς τις μέρες βρισκόταν στην πόλη ο όσιος Δανιήλ ο Σκητιώτης μαζί με τον μαθητή του και θέλησε να δει την αγία κόρη. Ξεκίνησαν και πήγαν στο Οκτωδέκατο μοναστήρι, που βρισκόταν στο δέκατο όγδοο μίλι της δυτικής οδού από την Αλεξάνδρεια.

Οι μοναχοί υποδέχτηκαν τον όσιο πατέρα με μεγάλη τιμή και αγάπη μέσα στη μονή. Εκείνος τους διηγήθηκε όλα τα όσα είχε υπομείνει η αγία μάρτυς για τη σωφροσύνη της. Τους πρόσταξε να πάνε και να φέρουν το τίμιο σώμα της εκεί.

Τόνισε πως δεν έπρεπε να μείνει το λείψανό της ανάμεσα σε κοσμικούς, αλλά να αναπαυθεί μαζί με τους τίμιους πατέρες. Μερικοί από τους αδελφούς ταράχτηκαν με την εντολή να ταφεί γυναίκα μέσα στο κοιμητήριο των μοναχών. Ο όσιος όμως τους είπε πως η κόρη αυτή είναι μητέρα τους, γιατί πέθανε για την αγνότητά της.

Τότε οι μοναχοί δεν τόλμησαν να εναντιωθούν πλέον στον άγιο πατέρα και υπάκουσαν στην εντολή του. Πήραν το σώμα της Αγίας Θωμαΐδος και το έθαψαν με τιμή στο κοιμητήριο της μονής, ανάμεσα στους οσίους πατέρες. Ο όσιος Δανιήλ αποχαιρέτησε όλους τους πατέρες και επέστρεψε με τον μαθητή του στη σκήτη.

Λίγο καιρό αργότερα, ένας αδελφός της μονής δοκίμαζε σφοδρό πόλεμο από σαρκικούς πειρασμούς και έτρεξε στον γέροντα. Του φανέρωσε με ειλικρίνεια την επώδυνη πάλη του εναντίον των αισχρών λογισμών. Ο όσιος τον συμβούλεψε να πάει στο Οκτωδέκατο μοναστήρι και να προσευχηθεί μέσα στο κοιμητήριο της μονής.

Του υπέδειξε να ζητήσει με πίστη τη βοήθεια του Θεού διά των πρεσβειών της μάρτυρος Θωμαΐδος. Ο αδελφός υπάκουσε και εκτέλεσε με ακρίβεια όσα του είπε ο όσιος πατέρας. Έκανε δώδεκα προσευχές, χρίστηκε με το λάδι από το καντήλι της αγίας και ακούμπησε το κεφάλι του στον τάφο.

Στον ύπνο του εμφανίστηκε η αγία ως φωτεινή κόρη και του είπε να λάβει την ευλογία της και να πάει με ειρήνη στο κελί του. Ο μοναχός ξύπνησε αισθανόμενος ολοκληρωτική απαλλαγή. Όταν επέστρεψε στη σκήτη, έπεσε στα πόδια του οσίου Δανιήλ και δόξασε τον Θεό για την ελευθερία του.

Του ομολόγησε ότι, διά των πρεσβειών της αγίας μάρτυρος και του ίδιου του γέροντα, λυτρώθηκε από τους ακάθαρτους λογισμούς. Ο όσιος Δανιήλ άκουσε ολόκληρη τη διήγηση του αδελφού με προσοχή και πνευματική χαρά. Στο τέλος αναφώνησε πως μεγάλη παρρησία ενώπιον του Θεού έχουν όσοι αγωνίστηκαν με όλη τους τη δύναμη για την αγνότητα.

Ο αδελφός εκείνος δεν δοκίμασε ποτέ ξανά παρόμοιους πειρασμούς της σάρκας μέχρι το τέλος της ζωής του. Δόξαζε αδιάκοπα τον Θεό και την αγία μάρτυρα Θωμαΐδα, που στάθηκε ιάτρειρα της ψυχής του στον αγώνα. Με τον ίδιο τρόπο και άλλοι αδελφοί, ταραγμένοι από όμοια σαρκικά πάθη, έτρεχαν στον τάφο της.

Έβρισκαν εκεί αληθινή ανακούφιση και απαλλαγή με τις πρεσβείες της μάρτυρος προς τον Κύριο. Τα τίμια λείψανά της μεταφέρθηκαν αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, σε μία από τις γυναικείες μονές της Βασιλεύουσας. Ο Ρώσος προσκυνητής αρχιδιάκονος Ζωσιμάς προσκύνησε τα λείψανά της κατά το έτος χίλια τετρακόσια είκοσι.

Τμήμα της τιμίας κάρας της φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.