Ο Όσιος Νικήτας ο Ομολογητής της Απολλωνιάδος

Όταν η αυτοκρατορική διαταγή έφτασε στην Απολλωνιάδα της Βιθυνίας, ο επίσκοπος Νικήτας στάθηκε όρθιος μπροστά στους απεσταλμένους και αρνήθηκε να παραδώσει τις άγιες εικόνες. Η άρνηση αυτή τον οδήγησε στην εξορία, στα βασανιστήρια και τελικά στον θάνατο μέσα στη φυλακή, ως ομολογητής της πίστης. Η Απολλωνιάδα ήταν μια πόλη της Βιθυνίας που υπαγόταν εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη της Νικομήδειας.

Εκεί ο Νικήτας ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο όχι για κοσμικές φιλοδοξίες, αλλά εξαιτίας της βαθιάς ευσέβειας και των αρετών του. Η μελέτη των Αγίων Γραφών και των έργων των θεοφόρων Πατέρων τον είχε στερεώσει στον βράχο της αληθινής πίστης από τα νεανικά του χρόνια. Έγινε διδάσκαλος εύγλωττος και κήρυκας πρακτικότατος, που μιλούσε στην καρδιά του λαού με απλότητα και ζεστασιά.

Διακρινόταν επίσης για την άκρα αφιλοκέρδειά του και για τα πλούσια φιλανθρωπικά έργα του προς τους φτωχούς. Όσοι βρίσκονταν σε δυσκολία και πόνο εύρισκαν κοντά του παρηγοριά, στήριγμα και υλική βοήθεια. Η αλήθεια των λόγων του φαινόταν καθαρά στην αγάπη που έδειχνε προς κάθε άνθρωπο που υπέφερε.

Έτσι το ποίμνιό του τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν απόλυτα ως πατέρα και ποιμένα ψυχών. Τα χρόνια όμως ήταν δύσκολα για την Εκκλησία, καθώς η θύελλα της εικονομαχίας σάρωνε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι αυτοκράτορες ζητούσαν με βία την κατάργηση της τιμής προς τις άγιες εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων.

Ο Νικήτας δεν δίστασε ούτε στιγμή να αντισταθεί στο ρεύμα αυτό της πλάνης και της παρανομίας. Συνέχισε να τιμά την ιερή εικόνα του Σωτήρος Χριστού, της Θεοτόκου και όλων των αγίων της Εκκλησίας μας. Δίδασκε τους πιστούς να μένουν σταθεροί στην παράδοση των Πατέρων και να μη φοβούνται τις απειλές των αιρετικών.

Οι εικονομάχοι προσπάθησαν αρχικά να τον πείσουν με υποσχέσεις, με κολακείες και με φοβέρες να συνταχθεί μαζί τους. Εκείνος όμως απάντησε με σταθερότητα ότι η τιμή των εικόνων ανεβαίνει στο πρωτότυπο και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ορθόδοξης πίστης. Μπροστά στην ακλόνητη ομολογία του, οι διώκτες κατέφυγαν στη βία και στα σκληρά μέτρα της εξουσίας.

Τον συνέλαβαν, τον απομάκρυναν βίαια από το ποίμνιό του και τον οδήγησαν στην εξορία μακριά από την πόλη του. Εκεί άρχισαν για τον γέροντα επίσκοπο μέρες πολλών δοκιμασιών, στερήσεων και σωματικών κακοπαθειών. Μέσα στον τόπο της εξορίας ο Νικήτας υπέμεινε φυλακίσεις, βασανιστήρια και κάθε λογής ταλαιπωρίες με θαυμαστή υπομονή και πραότητα.

Οι κακουχίες υπονόμευσαν σιγά σιγά την υγεία του, αλλά δεν λύγισαν ποτέ το φρόνημα και την πίστη του. Από τα πολλά παθήματα έπεσε σε βαριά αρρώστια, η οποία τον κράτησε καθηλωμένο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρά τους πόνους, δεν σταμάτησε να προσεύχεται και να ενισχύει όσους έρχονταν κοντά του ζητώντας λόγο παρηγοριάς.

Με τη γαλήνια ομολογία του γινόταν στήριγμα για άλλους ορθοδόξους που υπέφεραν την ίδια εποχή για την τιμή των εικόνων. Τελικά, εξαντλημένος από την ασθένεια και τις κακοπάθειες, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Έφυγε από αυτόν τον κόσμο ως αληθινός μάρτυρας της συνείδησης και ως γνήσιος ομολογητής της ορθόδοξης πίστης.

Η αγία μας Εκκλησία τον αξίωσε να λάβει το τίμιο στεφάνι του ομολογητή και την παντοτινή μνήμη ανάμεσα στους αγίους. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι Μαρτίου με κατάνυξη και ευλάβεια από τους πιστούς. Ο βίος του μένει φωτεινό παράδειγμα σταθερότητας, ποιμαντικής αγάπης και ανδρείας μέσα στις δοκιμασίες της Εκκλησίας.