Όσιος Ανίνας ο Θαυματουργός

Σαράντα ολόκληρες ημέρες περνούσαν συχνά χωρίς ο Όσιος Ανίνας να βάλει τροφή στο στόμα του, μέσα στην έρημο της Μεσοποταμίας. Και τα άγρια θηρία τον υπάκουαν, σαν να ένιωθαν μπροστά τους έναν άνθρωπο που είχε νικήσει τη φύση του. Από πολύ μικρός αγάπησε την ησυχία και τη σκληρή άσκηση, μακριά από τους θορύβους του κόσμου.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών έχασε και τους δύο γονείς του και έμεινε ολομόναχος στη ζωή. Τότε πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τα πάντα και να βγει στην έρημο για τον Χριστό. Εκεί συνάντησε έναν ενάρετο μοναχό, τον Μαϊουμά, που ξεχώριζε για την αγιότητα του βίου του.

Κοντά του έμεινε ο νεαρός Ανίνας και διδάχθηκε τους τρόπους της πνευματικής παλαίστρας. Η άσκηση των δύο ανδρών ήταν τόσο αυστηρή, ώστε ξεπερνούσε τα μέτρα των κοινών ασκητών. Όταν αργότερα ο γέροντας Μαϊουμάς αναχώρησε από εκείνον τον τόπο, ο Ανίνας έμεινε εκεί ως ερημίτης.

Συνέχισε μόνος τον αγώνα του, ζώντας με νηστεία, αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Με τον σκληρό αυτόν τρόπο ζωής υπέταξε τα πάθη της σάρκας και καθάρισε την καρδιά του. Η χάρη του Θεού άρχισε να φανερώνεται πλούσια στον ταπεινό ασκητή της ερήμου.

Έλαβε από τον Κύριο το χάρισμα να υποτάσσει τα άγρια θηρία, που έρχονταν κοντά του ήσυχα και ήμερα. Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του ασκητηρίου του και απλώθηκε σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Πλήθος πιστών έπαιρναν τον δρόμο της ερήμου για να φτάσουν ως το ταπεινό του κελί.

Άλλοι ζητούσαν την ευχή του, άλλοι ποθούσαν να ακούσουν τις πνευματικές του συμβουλές για τη ζωή τους. Πολλοί έφταναν εκεί βαριά άρρωστοι και έπεφταν στα πόδια του με δάκρυα και βαθιά πίστη. Ο Όσιος προσευχόταν με θέρμη και ο Θεός τους χάριζε την υγεία μέσω του δούλου Του.

Το νερό που χρειαζόταν για τις ανάγκες του το μετέφερε ο ίδιος από τον ποταμό Ευφράτη. Επειδή όμως οι προσκυνητές πλήθαιναν συνεχώς, έκτισε μια μικρή δεξαμενή κοντά στο κελί του. Έτσι μπορούσαν οι κουρασμένοι ταξιδιώτες να ξεδιψούν, αφού διέσχιζαν τον δύσκολο δρόμο της ερήμου.

Η αγάπη του προς τον άνθρωπο φαινόταν σε κάθε λεπτομέρεια της καθημερινής του διακονίας. Κάποια μέρα έφτασαν στο ασκητήριο πολλοί προσκυνητές, διψασμένοι από τον μακρύ δρόμο μέσα στον καύσωνα. Ο Όσιος ζήτησε από τον υποτακτικό του να φέρει νερό, για να αναπαυθούν οι κουρασμένοι άνθρωποι.

Εκείνος του είπε ότι το νερό της δεξαμενής ήταν ελάχιστο και δεν θα έφτανε για όλους. Ο Άγιος ύψωσε τότε τους οφθαλμούς του στον ουρανό και προσευχήθηκε με βαθιά πίστη στον Θεό. Έπειτα έδωσε εντολή στον διακονητή να πάει και να αντλήσει νερό για τους διψασμένους προσκυνητές.

Όταν εκείνος πλησίασε, βρήκε τη δεξαμενή κατάμεστη με νερό δροσερό, καθαρό και κρυστάλλινο. Όλοι έμειναν έκπληκτοι μπροστά στο θαύμα και δόξαζαν τον Θεό για τις άπειρες ευεργεσίες Του. Ο Επίσκοπος Καισαρείας Πατρίκιος έμαθε ότι ο Όσιος κουβαλούσε μόνος του το νερό από τον ποταμό.

Λυπήθηκε τον κόπο του γέροντα και του χάρισε ένα αχθοφόρο ζώο, για ανακούφιση στη διακονία. Έτσι ο Όσιος Ανίνας θα μπορούσε να ξεκουραστεί από τη μεγάλη και καθημερινή ταλαιπωρία του νερού. Όμως ο ταπεινός ασκητής δεν θεωρούσε ποτέ τα δώρα του Επισκόπου προσωπική του ιδιοκτησία.

Όλα τα έβλεπε ως ευκαιρία να υπηρετήσει με μεγαλύτερη ελευθερία τον συνάνθρωπό του. Λίγο καιρό αργότερα έφτασε στο κελί του Οσίου ένας φτωχός άνθρωπος, βαθιά συντετριμμένος από τα προβλήματά του. Του διηγήθηκε με δάκρυα πως ο δανειστής του τον πίεζε σκληρά και απειλούσε ολόκληρη την οικογένειά του.

Ο Όσιος δεν θέλησε να τον αφήσει να γυρίσει στο σπίτι του με άδεια τα χέρια. Του χάρισε τότε το αχθοφόρο ζώο, ώστε να το πουλήσει και να εξοφλήσει τον σκληρό δανειστή του. Έτσι έδειξε ότι αγαπούσε τους πτωχούς περισσότερο από κάθε άνεση και διευκόλυνση της ζωής του.

Συνέχισε όλα τα χρόνια της ζωής του να ευεργετεί τους ανθρώπους, ιδιαίτερα τους πάσχοντες και τους πεινασμένους. Έκανε πολλά ακόμη θαύματα με τη χάρη του Θεού, που ενεργούσε πλούσια μέσα από τη ζωή του. Παρέμεινε στο ασκητήριό του ενενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια, χωρίς ποτέ να μετακινηθεί από τον τόπο εκείνον.

Με τον καιρό συγκέντρωσε γύρω του πολλούς ασκητές και ίδρυσε μια ευλογημένη μοναστική Αδελφότητα. Λίγο πριν την κοίμησή του, κάλεσε όλα τα μέλη της Αδελφότητας κοντά του και τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες. Όρισε με σύνεση τον διάδοχό του και ευλόγησε με στοργή πατρική τους αγαπημένους μοναχούς.

Λίγες ημέρες αργότερα ο Όσιος Ανίνας κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία εκατόν δέκα ετών.