Όσιος Βαραδάτος, ο ασκητής που πάλεψε με τη σάρκα του

Έχτισε με τα ίδια του τα χέρια ένα κελί τόσο στενό και χαμηλό, που δεν μπορούσε ποτέ να σταθεί όρθιος μέσα του. Αργότερα ντύθηκε ολόκληρος με δερμάτινο ένδυμα, αφήνοντας μόνο μια μικρή σχισμή για τη μύτη και το στόμα, και προσευχόταν όρθιος με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. Καταγόταν από την πόλη της Αντιόχειας και από νεαρή ηλικία διάλεξε τον δρόμο της ησυχαστικής και θεωρητικής ζωής μέσα στην έρημο.

Στην αρχή κλείστηκε σε μια απλή καλύβα και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην προσευχή και στη μελέτη των θείων πραγμάτων. Έπειτα ανέβηκε σε ένα ψηλό βουνό, όπου σήκωσε μόνος του ένα μικρό πέτρινο κελί για την ασκητική του πάλη. Το έφτιαξε επίτηδες με διαστάσεις πιο μικρές από το ύψος του σώματός του.

Έτσι ο Όσιος έστεκε πάντοτε σκυφτός και ξάπλωνε διπλωμένος, χωρίς να μπορεί ποτέ να αναπαυθεί φυσιολογικά. Το κελί δεν είχε ούτε παράθυρα ούτε άνετη πόρτα, παρά μόνο μία στενή είσοδο. Τη διατηρούσε πάντα κλειστή, για να μένει μακριά από τα μάτια των επισκεπτών και την περιέργεια του κόσμου.

Αντί για παράθυρα είχε ανοίξει στους τοίχους κάποιες πλατιές χαραμάδες, ώστε να μπαίνει το φως της ημέρας μέσα στη μοναχική του κατοικία. Από τις ίδιες όμως αυτές χαραμάδες έμπαινε ελεύθερα και η βροχή και ο αέρας και ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού. Έτσι ο Όσιος Βαραδάτος δεν είχε καμία προστασία από τις δυσκολίες της φύσης μέσα στο φτωχικό του ασκητήριο.

Σε αυτό το ασφυκτικό και βασανιστικό κατάλυμα έμεινε κλεισμένος για πάρα πολλά χρόνια, υπομένοντας με γενναιότητα κάθε ταλαιπωρία. Η φήμη του όμως έφτασε γρήγορα στα αυτιά του επισκόπου της Αντιόχειας Θεοδωρήτου, ο οποίος ανησύχησε για την υγεία του ασκητή. Ο επίσκοπος τον επισκέφθηκε προσωπικά και τον παρακάλεσε θερμά να εγκαταλείψει εκείνο το επικίνδυνο και ανθυγιεινό κελί.

Ο Όσιος υποχώρησε τελικά στις πατρικές παρακλήσεις του ιεράρχη και βγήκε από τη στενή του φυλακή με υπακοή. Από εκείνη όμως τη στιγμή και έπειτα φόρεσε ένα βαρύ ένδυμα φτιαγμένο από ραμμένα δέρματα ζώων. Το ένδυμα αυτό κάλυπτε ολόκληρο το σώμα του από τα πόδια μέχρι το κεφάλι, χωρίς να αφήνει τίποτα ακάλυπτο.

Μόνο γύρω από τη μύτη και το στόμα υπήρχαν δύο μικρές σχισμές, ώστε να μπορεί ελεύθερα να αναπνέει μέσα στο δερμάτινο αυτό περίβλημα. Με ένα τέτοιο ένδυμα δεν είχε καμία δυνατότητα να περπατήσει ή να μετακινηθεί από τον τόπο της άσκησής του. Έτσι ο μακάριος ασκητής έμενε διαρκώς ορθός στα πόδια του, με τα χέρια του υψωμένα προς τα ουράνια.

Δοξολογούσε ακατάπαυστα τον Θεό και προσευχόταν για τη σωτηρία ολόκληρου του κόσμου με πύρινη καρδιά. Ο Όσιος Βαραδάτος παρέμενε πάντοτε κλεισμένος μέσα σε αυτή την παράδοξη και σκληρότατη μορφή εγκλεισμού. Δεν ανέλαβε όμως αυτόν τον αγώνα για να ευχαριστήσει με κανέναν τρόπο τη σάρκα του ή να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του.

Τον σήκωσε επειδή ήθελε να εξαναγκάσει το σώμα να υπομένει σωματικούς πόνους και να ταπεινώσει έτσι τα πάθη του. Πολεμούσε δηλαδή με τα δυνατά πάθη που τον κατέκαιαν εσωτερικά και με τις φλογερές επιθυμίες της νεανικής φύσης. Η χάρη του Θεού τον ενίσχυσε θαυμαστά μέσα στους κόπους του και καθάρισε σιγά σιγά την καρδιά του από κάθε εμπαθή λογισμό.

Καθώς οι αρετές του Οσίου γίνονταν γνωστές, άρχισαν να συρρέουν κοντά του πλήθη ανθρώπων από κάθε κοινωνική τάξη και ηλικία. Όλοι ζητούσαν από αυτόν πνευματική συμβουλή, παρηγοριά στις θλίψεις τους και φωτισμό για τα προβλήματα της ζωής τους. Ο Όσιος Βαραδάτος τους δεχόταν με βαθύτατη ταπείνωση και τους καθοδηγούσε με σοφία και αγάπη στον δρόμο του Χριστού.

Με τα λόγια του ενέπνεε σεβασμό προς τον δημιουργό Θεό και υπακοή στις θείες εντολές του Ευαγγελίου. Στους ανθρώπους που δοκιμάζονταν από βαριές περιστάσεις χάριζε υπομονή, ελπίδα και θάρρος για να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Απέκτησε μάλιστα από τον Θεό πολλά και σπάνια πνευματικά χαρίσματα, τα οποία διακονούσε πάντοτε με ταπεινή καρδιά.

Όταν λοιπόν ο μακάριος ασκητής έφτασε τη σάρκα του σε πλήρη εξάντληση μέσα από τους ακατάπαυστους κόπους του, ήρθε και η ώρα της αναπαύσεώς του. Είχε αγωνιστεί με όλη του την ψυχή για να λάβει την αιώνια αμοιβή που υπόσχεται ο Κύριος στους πιστούς αθλητές του. Αναχώρησε λοιπόν με ειρήνη από αυτή την πρόσκαιρη ζωή και πορεύτηκε προς τις αγκάλες του Νυμφίου Χριστού.

Έλαβε από τον Θεό την αιώνια ανάπαυση και τη δόξα των αγίων μέσα στη βασιλεία των ουρανών.