Οι Εννέα Παιδομάρτυρες της Κολά

Παγωμένο ποτάμι έγινε ξαφνικά ζεστό τη νύχτα που εννιά μικρά παιδιά βαπτίζονταν κρυφά από τους ειδωλολάτρες γονείς τους. Λίγες ώρες αργότερα, οι ίδιοι οι πατέρες τους σήκωναν πέτρες για να τα θανατώσουν μέσα σε έναν λάκκο. Η σκηνή αυτή συνέβη στο χωριό Κολά, στις πηγές του ποταμού Κύρου, στη νοτιοδυτική Γεωργία, τον έκτο αιώνα μετά Χριστόν.

Εκεί ζούσαν μαζί λίγοι Χριστιανοί και πολλοί ειδωλολάτρες, ως γείτονες και συγχωριανοί, χωρίς ανοιχτές διαμάχες. Τα παιδιά των δύο κοινοτήτων έπαιζαν αδιακρίτως μαζί στους δρόμους και στα χωράφια. Όταν όμως ο ιερέας χτυπούσε την καμπάνα για τον Εσπερινό, τα χριστιανόπουλα άφηναν αμέσως τα παιχνίδια τους.

Έτρεχαν χαρούμενα προς τον ναό, και πίσω τους έτρεχαν εννιά μικρά αγόρια από οικογένειες ειδωλολατρών. Τα ονόματά τους ήταν Γουαράμ, Αταρνέρσε, Μπακάρ, Βάτσε, Μπατζίμι, Τάτσι, Τζουανσέρι, Ραμάζι και Παρσμάν. Στην πύλη του ναού, οι Χριστιανοί τα σταματούσαν με αυστηρότητα και τους έλεγαν ότι ως παιδιά ειδωλολατρών δεν επιτρεπόταν να μπουν.

Τα μικρά γύριζαν σπίτι λυπημένα, μα η επιθυμία τους για τον αληθινό Θεό μεγάλωνε κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Μια μέρα τα εννιά αγόρια προσπάθησαν να μπουν με τη βία στον ναό, μα οι πιστοί τα έδιωξαν ξανά με αυστηρά λόγια. Τους εξήγησαν πως, για να εισέλθουν στον οίκο του Θεού, έπρεπε πρώτα να πιστέψουν στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Έπρεπε να βαπτιστούν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και να ενταχθούν στην κοινότητα των πιστών. Τα παιδιά δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και υποσχέθηκαν πως θα λάβουν το άγιο Βάπτισμα χωρίς δισταγμό. Όταν οι Χριστιανοί της Κολά μετέφεραν την είδηση στον ιερέα του χωριού, εκείνος θυμήθηκε τα λόγια του Ευαγγελίου.

Όποιος αγαπά τον πατέρα ή τη μητέρα του περισσότερο από τον Χριστό δεν είναι άξιος Αυτού, λέει ο Κύριος. Ο σεβάσμιος λευίτης δεν φοβήθηκε την οργή που θα ξεσπούσε από την κοινότητα των ειδωλολατρών. Κατήχησε προσεκτικά τα παιδιά και τους δίδαξε τις εντολές του Ευαγγελίου με πατρική φροντίδα.

Δεν τολμούσε όμως να τα βαπτίσει την ημέρα, για να μην προκαλέσει ταραχές μέσα στο χωριό. Αποφάσισε λοιπόν να τελέσει το μυστήριο μέσα στην ησυχία και στη σκέπη της νύχτας, με συνοδεία πιστών. Μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, ο ιερέας πήρε τα παιδιά μαζί του και τα οδήγησε στις όχθες του παγωμένου ποταμού.

Πολλοί Χριστιανοί του χωριού τους ακολούθησαν σιωπηλοί, για να γίνουν μάρτυρες αυτού του ιερού γεγονότος. Μόλις τα παιδιά μπήκαν στα παγωμένα νερά, ένα θαύμα εκπληκτικό φανερώθηκε μπροστά στα μάτια όλων. Το νερό έγινε ξαφνικά ζεστό με τη δύναμη του Θεού, και αγγελικές δυνάμεις κατέβηκαν από τον ουρανό.

Οι άγγελοι παρουσιάστηκαν στους νεοφώτιστους και τους έντυσαν με κατάλευκους χιτώνες, σύμβολο της καθαρότητάς τους. Τα παιδιά γέμισαν με χαρά ουράνια και στερεώθηκαν θαυμαστά στην πίστη τους στον Χριστό. Αποφάσισαν να μείνουν στην κοινότητα των Χριστιανών και να μην επιστρέψουν στα ειδωλολατρικά τους σπίτια.

Την επόμενη ημέρα, όμως, οι γονείς τους έμαθαν τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της νύχτας. Έτρεξαν με οργή στα σπίτια των πιστών, άρπαξαν τα παιδιά τους και τα έσυραν μακριά από τον ναό. Σε όλον τον δρόμο για το σπίτι τα χτυπούσαν και τα κακοποιούσαν, για να τα αναγκάσουν να αρνηθούν την καινούργια τους πίστη.

Τα μικρά όμως υπέμεναν τα βασανιστήρια με γενναιότητα ασυνήθιστη για την ηλικία τους. Για επτά ολόκληρες ημέρες οι μικροί ομολογητές έμειναν νηστικοί και διψασμένοι μέσα στα σπίτια των γονιών τους. Επαναλάμβαναν συνεχώς πως είναι Χριστιανοί και πως δεν θα έτρωγαν τίποτε από όσα είχαν προσφερθεί στα είδωλα.

Ούτε τα γλυκά λόγια, ούτε τα ακριβά ρούχα, ούτε οι υποσχέσεις για μελλοντικά αγαθά μπόρεσαν να τα δελεάσουν. Με σταθερότητα ζητούσαν μόνο ένα πράγμα, να τα αφήσουν ήσυχα να ενωθούν με την κοινότητα των πιστών. Οι εξοργισμένοι γονείς έτρεξαν τότε στον ηγεμόνα της περιοχής και του ανέφεραν όλα όσα είχαν συμβεί στο χωριό τους.

Ο άρχοντας όμως δεν θέλησε να βοηθήσει και τους είπε ψυχρά πως τα παιδιά τους ήταν δικά τους. Μπορούσαν, είπε, να κάνουν με αυτά ό,τι ήθελαν, χωρίς καμία παρέμβαση από την εξουσία του. Οι πεισματάρηδες ειδωλολάτρες ζήτησαν τότε άδεια να λιθοβολήσουν τα ίδια τα παιδιά τους.

Πήγαν στον τόπο όπου είχε γίνει το άγιο Βάπτισμα, κοντά στο ποτάμι, και έσκαψαν εκεί έναν μεγάλο και βαθύ λάκκο. Έριξαν μέσα τα εννιά μικρά αγόρια, που ήταν όλα μεταξύ επτά και εννέα ετών, και ετοίμασαν τις πέτρες τους. Μέσα από τον λάκκο ακούστηκαν καθαρά οι φωνές των αγίων παιδιών, που ομολογούσαν με θάρρος μπροστά σε όλους.

Διακήρυξαν πως είναι Χριστιανοί και πως θα πέθαιναν πρόθυμα για Εκείνον στον οποίο είχαν βαπτιστεί λίγες μέρες πριν. Οι ασεβείς γονείς σήκωσαν τότε τις πρώτες πέτρες και τις έριξαν με μανία πάνω στα ίδια τους τα παιδιά. Σύντομα ενώθηκαν μαζί τους και άλλοι ειδωλολάτρες του χωριού, μέχρι που ο λάκκος γέμισε εντελώς από πέτρες.

Έτσι παρέδωσαν τις αγνές ψυχές τους στον Θεό οι Εννέα Παιδομάρτυρες της Κολά. Ο μαρτυρικός αγώνας τους έγινε στα μέρη του Τάο, στην ιστορική περιοχή της νότιας Γεωργίας. Οι ίδιοι οι διώκτες δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά στράφηκαν αμέσως και κατά του σεβάσμιου ιερέα του χωριού.

Τον χτύπησαν με αγριότητα μέχρι θανάτου, τον λήστεψαν και μοιράστηκαν μεταξύ τους τα λάφυρα από τα ρούχα του. Έτσι προστέθηκε στον χορό των μαρτύρων και ο καλός λευίτης που τους χάρισε το άγιο Βάπτισμα. Η μνήμη των Εννέα Παίδων τιμάται από την Εκκλησία στις είκοσι δύο Φεβρουαρίου κάθε χρόνου.

Τα ονόματά τους, Γουαράμ, Αταρνέρσε, Μπακάρ, Βάτσε, Μπατζίμι, Τάτσι, Τζουανσέρι, Ραμάζι και Παρσμάν, λάμπουν αιώνια στον ουρανό της Ορθοδοξίας.