Ο ιατρός που πλήρωσε με καρφιά τον ασπασμό της αγάπης

Ένας νεαρός γιατρός από την Έμεσα της Κοίλης Συρίας έτρεξε με δάκρυα στα μάτια να προλάβει τρεις δεσμώτες στον δρόμο για τα θηρία του αμφιθεάτρου. Ο ασπασμός που τους έδωσε εκείνη τη στιγμή θεωρήθηκε από τους ειδωλολάτρες έγκλημα άξιο θανάτου με μακριά καρφιά στο κεφάλι και στα μέλη του. Ο Άγιος Ιουλιανός καταγόταν από τη φοινικική πόλη της Έμεσας και έζησε προς το τέλος του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν.

Από νεαρή ηλικία σπούδασε με ζήλο και επιμέλεια την ιατρική τέχνη και ασκούσε με αγάπη το επάγγελμα του γιατρού. Φρόντιζε για την αποκατάσταση της σωματικής και της ψυχικής υγείας όλων των συνανθρώπων του χωρίς διάκριση πίστης ή καταγωγής. Πρόσφερε τις υπηρεσίες του τόσο στους χριστιανούς όσο και στους ειδωλολάτρες, με την ίδια θερμή φιλανθρωπία και αφοσίωση.

Δεν περιοριζόταν όμως στη θεραπεία των ασθενειών του σώματος, αλλά φρόντιζε και για την αληθινή σωτηρία των ψυχών. Καθώς θεράπευε τις σωματικές παθήσεις, δίδασκε ταυτόχρονα την πίστη στον Χριστό και οδηγούσε πολλούς ειδωλολάτρες στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Η διακριτική και ταπεινή του μαρτυρία μετέτρεψε την ιατρική του πράξη σε αληθινό ιεραποστολικό έργο μέσα στην πόλη.

Στα χρόνια του βασιλέως Νουμεριανού οι ειδωλολάτρες συνέλαβαν τρεις γνωστούς και αγαπητούς ποιμένες της τοπικής Εκκλησίας της Έμεσας. Επρόκειτο για τον Επίσκοπο Σιλουανό, τον διάκονο Λουκά και τον αναγνώστη Μώκιο, η μνήμη των οποίων τιμάται στις είκοσι εννέα Ιανουαρίου. Οι τρεις αυτοί άνδρες ομολόγησαν με θαυμαστό θάρρος και ανδρεία την πίστη τους στον Χριστό ενώπιον του ηγεμόνα.

Ο άρχοντας οργίστηκε από την παρρησία τους και διέταξε να ριχθούν στο αμφιθέατρο για να κατασπαραχθούν από τα άγρια θηρία. Ο Άγιος Ιουλιανός δεν είχε παρασταθεί στην ώρα της καταδίκης τους, άκουσε όμως αμέσως μετά τη φοβερή απόφαση. Έτρεξε λοιπόν με όλες του τις δυνάμεις προς το κριτήριο για να συναντήσει τους μάρτυρες πριν από το τέλος τους.

Όταν έφτασε εκεί, πληροφορήθηκε ότι οι στρατιώτες τους είχαν ήδη μεταφέρει στον τόπο του μαρτυρίου. Στη θέα των αγίων ανδρών τα μάτια του γέμισαν δάκρυα, ενώ η ψυχή του φλογίστηκε από αγάπη και θαυμασμό. Έβλεπε μπροστά του τρεις γνήσιους αθλητές του Χριστού, καυχήματα ζωντανά της Εκκλησίας και στηρίγματα των πιστών ψυχών.

Χωρίς να υπολογίσει τον κίνδυνο, όρμησε κοντά τους πριν προλάβουν οι στρατιώτες να τον εμποδίσουν από την πράξη του. Τους ασπάστηκε αδελφικά και τους παρακάλεσε με δάκρυα να μη φοβηθούν τον θάνατο για χάρη του Κυρίου. Η αγία αυτή τόλμη του θεωρήθηκε από τους διώκτες έγκλημα ασυγχώρητο εναντίον της εξουσίας και των ειδώλων.

Έκριναν αμέσως ότι οι αδελφικοί εκείνοι ασπασμοί έπρεπε να επισύρουν τον θάνατο του νεαρού ιατρού. Τον συνέλαβαν λοιπόν επιτόπου και τον οδήγησαν σε σκοτεινό σπήλαιο, για να τον βασανίσουν μακριά από τα μάτια του λαού. Ο Άγιος Ιουλιανός δεν φοβήθηκε καθόλου από την απειλητική κρίση και τις φοβερές διαθέσεις των διωκτών του.

Έμεινε έως τέλους απτόητος και ακλόνητος στην ομολογία του προς τον Σωτήρα Χριστό. Οι δήμιοι κάρφωσαν μακριά καρφιά στα χέρια και στα πόδια του και κατόπιν στο ίδιο το κεφάλι. Με τον φρικτό αυτόν τρόπο παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό και ακολούθησε τους τρεις μάρτυρες αδελφούς του.

Έλαβε έτσι ο γενναίος ιατρός το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου από τα χέρια του Κυρίου. **Numbers/dates:** All written in Greek words (τρίτου αιώνα, είκοσι εννέα Ιανουαρίου, προ/μετά Χριστόν used correctly). **Filename:** `02_06_Άγιος_Ιουλιανός_ο_εν_Εμέση_Ελληνικά_Καθαρά.