Η Αγία Περπέτουα και οι συμμάρτυρές της στην Καρχηδόνα

Η νεαρή χήρα της Καρχηδόνας πάτησε το κεφάλι του φοβερού δράκοντα σαν να ήταν το πρώτο σκαλοπάτι μιας χρυσής σκάλας. Λίγες ημέρες αργότερα, με το βρέφος της στην αγκαλιά, οδηγήθηκε στη φυλακή για το όνομα του Χριστού. Η Αγία Περπέτουα καταγόταν από επιφανή οικογένεια της Καρχηδόνας και έζησε στους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας.

Δέχτηκε το άγιο βάπτισμα κρυφά από τον πατέρα της, που ήταν ειδωλολάτρης και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την αποτρέψει. Στα είκοσι δύο της χρόνια έμεινε χήρα και είχε στα χέρια της ένα μωρό, το οποίο θήλαζε η ίδια με μεγάλη τρυφερότητα. Μαζί της ετοιμάζονταν για το βάπτισμα ο αδελφός της ο Σάτυρος, η υπηρέτρια Φιλικητάτη και οι νέοι Ρευκάτος, Σατουρνίλος και Σεκούνδος, από αρχοντικά σπίτια.

Οι ειδωλολάτρες δικαστές τους συνέλαβαν όλους μαζί και τους έκλεισαν σε στενή και σκοτεινή φυλακή. Ο πατέρας της τρέχει στη φυλακή και με δάκρυα στα μάτια προσπαθεί να την κάμψει, θυμίζοντάς της το μωρό που θα μείνει ορφανό. Όμως η αγάπη της προς τον Χριστό στεκόταν πιο ψηλά από κάθε γήινο δεσμό της καρδιάς της.

Μέσα στη φυλακή η Περπέτουα αξιώθηκε ένα συγκλονιστικό όραμα, το οποίο η ίδια κατέγραψε για να μείνει στους αδελφούς της. Είδε μια χρυσή σκάλα, εξαιρετικά υψηλή, που ξεκινούσε από τη γη και έφτανε ως τον ίδιο τον ουρανό. Ήταν τόσο στενή, ώστε μόνο ένας άνθρωπος μπορούσε να ανέβει κάθε φορά πάνω της.

Στα πλαϊνά της κρέμονταν αιχμηρά σπαθιά, μαχαίρια, δόρατα, εγχειρίδια, καρφιά και άγκιστρα, όλα έτοιμα να τραυματίσουν. Στη βάση της σκάλας φώλιαζε ένας τρομερός δράκοντας, που παραμόνευε να καταπιεί όποιον τολμούσε να ανεβεί. Ο Σάτυρος όμως, χωρίς δισταγμό, ανέβηκε πρώτος και έφτασε με ασφάλεια στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Στράφηκε τότε προς την αδελφή του και της φώναξε να ανεβεί, αλλά να προσέχει τον δράκοντα που παραμόνευε από κάτω. Η μάρτυς απάντησε αμέσως ότι δεν τον φοβάται καθόλου, στηριγμένη στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Πάτησε το κεφάλι του φιδιού σαν να ήταν απλό σκαλοπάτι και ανέβηκε με θάρρος προς τα πάνω.

Όταν έφτασε στην κορυφή, αντίκρισε υπέροχα ουράνια λιβάδια και πλήθος μακαρίων κατοίκων μέσα τους. Όταν η Περπέτουα διηγήθηκε το όραμα στους συγκρατούμενούς της, όλοι κατάλαβαν πως ήταν προφητεία του μαρτυρικού τους τέλους. Από εκείνη τη στιγμή αποσπάστηκαν εντελώς από τα γήινα και έστρεψαν τις σκέψεις τους ολόκληρες στην αιωνιότητα.

Η Φιλικητάτη, που βρισκόταν στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης, γέννησε μέσα στη φυλακή ένα κοριτσάκι λίγο πριν τον αγώνα. Χαιρόταν πολύ, διότι έτσι θα μπορούσε να μαρτυρήσει μαζί με τους συντρόφους της κατά τη συμφωνημένη ώρα. Υπήρχε νόμος που απαγόρευε την εκτέλεση γυναικών οι οποίες περίμεναν παιδί.

Μετά από πολλά βάσανα στη φυλακή τους καταδίκασαν τελικά σε θάνατο μπροστά στο πλήθος της αρένας. Τους νέους τους έριξαν στα άγρια θηρία μέσα στον ιππόδρομο, σε λεοπάρδαλη και αρκούδα, για να τους κατασπαράξουν. Για τις δύο γυναίκες απελευθέρωσαν μια αγρία δάμαλη, ώστε να τις χτυπήσει βίαια με τα κέρατά της.

Η δάμαλη τις έριξε στο χώμα, μα δεν τις σκότωσε, και έτσι τις απομάκρυναν για λίγο από την αρένα. Επειδή τα θηρία δεν κατάφεραν να θανατώσουν τους μάρτυρες, οι δήμιοι αποφάσισαν να τους τελειώσουν με τα ξίφη τους. Τους οδήγησαν όλους μαζί σε ορισμένο σημείο για να δεχτούν το τελικό χτύπημα του σιδήρου.

Ο νεαρός μονομάχος που ανέλαβε να εκτελέσει την Περπέτουα ήταν άπειρος και το χέρι του έτρεμε φανερά. Για πολλή ώρα δεν μπορούσε να βρει σωστά τον λαιμό της, αλλά η αγία δεν έδειξε ούτε φόβο ούτε ταραχή. Πήρε μόνη της το χέρι του εκτελεστή και οδήγησε με σταθερότητα το ξίφος προς τον λαιμό της.

Έτσι παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό, ολοκληρώνοντας ανδρείως τον αγώνα της μαρτυρίας. Όλα αυτά συνέβησαν περίπου το διακόσια τρία μετά τη Γέννηση του Κυρίου, στα χρόνια των μεγάλων διωγμών. Το αμφιθέατρο όπου τελειώθηκαν οι άγιοι βρίσκεται λίγα μίλια έξω από τη σημερινή πόλη της Τύνιδας.

Σε ανασκαφές αργότερα ανακαλύφθηκε ένας χώρος απέναντι από τη σύγχρονη είσοδο της αρένας. Ορισμένοι πιστεύουν ότι εκεί κρατούσαν τα θύματα πριν τα οδηγήσουν στον τελικό αγώνα μπροστά στο πλήθος.