Όσιος Παλλάδιος ο Ερημίτης της Αντιόχειας

Ένας νεκρός σηκώθηκε μπροστά σε εξαγριωμένο πλήθος και έδειξε με το δάχτυλο τον αληθινό φονιά του, που στεκόταν ανάμεσα στους κατηγόρους ενός αθώου ασκητή. Ο φονιάς αυτός είχε αφήσει το πτώμα του εμπόρου που μόλις είχε σκοτώσει μπροστά στην πόρτα ενός ταπεινού ερημίτη, για να μετατοπίσει την ενοχή του σε άλλον. Ο ταπεινός εκείνος ερημίτης ήταν ο όσιος Παλλάδιος, που ασκήτευε σε ένα βουνό κοντά στο χωριό Ίμμαι, περίπου είκοσι πέντε χιλιόμετρα ανατολικά της Αντιοχείας της Συρίας.

Υπήρξε φίλος και συνασκητής του γέροντος Συμεών του Παλαιού, και είχε επιλέξει τη μοναχική ζωή του απόλυτου εγκλεισμού. Είχε χτίσει μόνος του ένα μικρό κελί στην κορυφή του βουνού και είχε κλειστεί μέσα σε αυτό για χάρη του Χριστού. Εκεί πέρασε χρόνια ολόκληρα με αδιάκοπη αγρυπνία, αυστηρή νηστεία και ασταμάτητη προσευχή προς τον Κύριο.

Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αγώνας ενάντια στα πάθη και ένας διαρκής διάλογος με τον ουρανό. Ο Θεός βλέποντας την υπομονή και την καθαρότητα της καρδιάς του, του χάρισε πλούσια το χάρισμα της θαυματουργίας. Έτσι το όνομά του άρχισε σιγά σιγά να ακούγεται στα γύρω χωριά της περιοχής.

Μια μέρα έγινε στο χωριό κοντά στο κελί του ένα μεγάλο εμπορικό πανηγύρι, όπου μαζεύτηκαν άνθρωποι από όλα τα γύρω μέρη. Ένας έμπορος που κουβαλούσε μαζί του μεγάλο ποσό χρυσαφιού πήρε τον δρόμο της επιστροφής μέσα από έρημες περιοχές. Στη διαδρομή τον παραμόνεψε ένας κακοποιός, του επιτέθηκε με δόλο και τον σκότωσε άγρια για να αρπάξει τα χρήματα.

Όμως ο εγκληματίας δεν αρκέστηκε στον φόνο και στη ληστεία, αλλά σχεδίασε κάτι ακόμη χειρότερο μέσα στο μυαλό του. Μέσα στη νύχτα μετέφερε το πτώμα του δυστυχισμένου εμπόρου και το άφησε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του κελιού του οσίου. Σκοπός του ήταν να ρίξει την ευθύνη του εγκλήματος στον αθώο ασκητή και να γλιτώσει ο ίδιος από την τιμωρία.

Όταν ξημέρωσε και κάποιοι περαστικοί είδαν το αιματωμένο σώμα έξω από το ταπεινό καταφύγιο, η είδηση διαδόθηκε αστραπιαία παντού. Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν με οργή και έτρεξαν προς το βουνό για να αποδώσουν δικαιοσύνη στον υποτιθέμενο φονιά. Έσπασαν με βία την πόρτα του κελιού και άρπαξαν τον γέροντα για να τον τιμωρήσουν σκληρά.

Η φωνή τους ήταν απειλητική και κανείς δεν ήθελε να ακούσει καμιά εξήγηση από εκείνον. Ο όσιος Παλλάδιος αντίκρυσε με πραότητα το οργισμένο πλήθος και δεν προσπάθησε καθόλου να υπερασπιστεί τον εαυτό του με λόγια. Ύψωσε ήσυχα τα χέρια του στον ουρανό και παρακάλεσε τον Κύριο να φανερώσει την αλήθεια ενώπιον όλων.

Παρακάλεσε τον Θεό να μην επιτρέψει να καταδικαστεί αθώος άνθρωπος για ένα έγκλημα που ποτέ δεν διέπραξε. Καθώς συνέχιζε την προσευχή του με δάκρυα και απόλυτη εμπιστοσύνη, συνέβη κάτι που πάγωσε τους παρευρισκόμενους. Ο σφαγμένος έμπορος άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του και σηκώθηκε όρθιος μπροστά στα έκπληκτα βλέμματα του πλήθους.

Το πτώμα ζωντάνεψε με τη δύναμη της προσευχής του ταπεινού ασκητή και η σιωπή έπεσε βαριά σε όλους τους ανθρώπους. Ο αναστημένος έμπορος έστρεψε τότε το βλέμμα του προς τους συγκεντρωμένους κατηγόρους και άρχισε να ψάχνει με προσοχή. Σήκωσε αργά το χέρι του και έδειξε με σιγουριά κάποιον που βρισκόταν ανάμεσα στους πιο φωνακλάδες της ομάδας.

Εκείνος ήταν ο πραγματικός δολοφόνος, που είχε ανακατευτεί με τους άλλους για να αποφύγει κάθε υποψία εις βάρος του. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε με τρόπο που κανείς δεν μπορούσε πια να αμφισβητήσει ή να αρνηθεί δημόσια. Το οργισμένο πλήθος μεταστράφηκε ολόκληρο και όρμησε αμέσως πάνω στον αληθινό εγκληματία για να τον πιάσει.

Όταν τον ψάξανε προσεκτικά, βρήκαν επάνω του το σπαθί ακόμη βουτηγμένο στο φρέσκο αίμα του εμπόρου. Βρήκαν επίσης τα κλεμμένα χρήματα κρυμμένα στα ρούχα του και κάθε αμφιβολία διαλύθηκε οριστικά μπροστά στα μάτια όλων. Οι κάτοικοι του χωριού γονάτισαν τότε ντροπιασμένοι μπροστά στον όσιο και ζήτησαν συγχώρεση για τη βιαιότητα και την αδικία τους.

Ο γέροντας τους συγχώρεσε με αγάπη και χωρίς καμιά πικρία, ακριβώς όπως είχε διδαχθεί από το Ευαγγέλιο του Χριστού. Από εκείνη την ημέρα και ύστερα όλοι οι κάτοικοι των γύρω περιοχών τον τιμούσαν ως άγιο άνθρωπο του Θεού. Ο όσιος συνέχισε την ασκητική ζωή του στο μικρό κελί του και έκανε πολλά ακόμη θαύματα προς δόξαν Κυρίου.

Παρηγορούσε όσους τον πλησίαζαν με πίστη και θεράπευε τις ψυχικές και σωματικές ασθένειες πολλών ανθρώπων που τον αναζητούσαν. Άφησε ακόμη πίσω του ψυχωφελή συγγράμματα για οικοδομή της Εκκλησίας και των μελλοντικών γενεών των πιστών. Στο τέλος του τέταρτου αιώνα μετά Χριστόν εκοιμήθη ειρηνικά και παρέδωσε την αγία ψυχή του στον αγαπημένο του Κύριο.

Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία στις είκοσι οκτώ Ιανουαρίου κάθε χρόνο με ευλάβεια. Filename: `01_28_Όσιος_Παλλάδιος_Ερημίτης_Αντιοχείας.