Ο Ιερομάρτυρας Βαβύλας και οι δύο μαθητές του

Μοίρασε όλη την πατρική περιουσία σε φτωχούς, ορφανά και χήρες, και ανέβηκε στην κορυφή ενός βουνού για να ζήσει με σιωπή και προσευχή. Όταν τον συνέλαβαν στη Σικελία, οι φλόγες αρνήθηκαν να αγγίξουν το σώμα του, κι έτσι οι πιστοί μπόρεσαν να το παραλάβουν ακέραιο. Ο Άγιος Βαβύλας καταγόταν από την ξακουστή Αντιόχεια της Ανατολής, από οικογένεια ευγενική, πλούσια και βαθιά ριζωμένη στην ορθόδοξη πίστη.

Οι ενάρετοι γονείς του φρόντισαν να λάβει σπουδαία μόρφωση και να μελετήσει με ζήλο την Αγία Γραφή, που οδηγεί πάντοτε την ψυχή στον Θεό. Από τα νεανικά του χρόνια αγάπησε ολόψυχα τον Χριστό και αποστράφηκε τη ματαιότητα του κόσμου χωρίς δισταγμό. Μετά τον θάνατο των γονιών του, χάρισε αμέσως τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και στα ορφανά της πόλης.

Ελεύθερος πια από κάθε βιοτική μέριμνα, αποσύρθηκε σε ένα ήσυχο βουνό μαζί με δύο πιστούς μαθητές, τον Αγάπιο και τον Τιμόθεο. Εκεί πέρασαν χρόνια ολόκληρα σε νηστεία, σε αδιάλειπτη προσευχή και σε αυστηρή ασκητική σιωπή. Ύστερα από επίμονη πίεση των αδελφών δέχτηκε με συντριβή να χειροτονηθεί πρεσβύτερος και τίμησε τη χάρη της ιερωσύνης.

Όταν φανατικοί ειδωλολάτρες ζήτησαν να τον παραδώσουν στις αρχές, εκείνος εγκατέλειψε τη Ρώμη μαζί με τους πιστούς του μαθητές. Κατέφυγε στη Σικελία, όπου έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο και κήρυξε το Ευαγγέλιο με ζήλο. Με τη χάρη του Θεού, με την έμπνευσή του λόγου και με το ακτινοβόλο παράδειγμα της ζωής του φώτισε πλήθος ψυχών.

Πολλοί ειδωλολάτρες άφησαν τα είδωλα και ασπάστηκαν με χαρά την αλήθεια του Χριστού. Η φήμη της ιεραποστολικής του δράσης δεν άργησε να φτάσει στα αυτιά του διοικητή του νησιού. Εκείνος, οργισμένος για το πλήθος των μεταστροφών, διέταξε αμέσως να συλλάβουν τον Άγιο μαζί με τους δύο μαθητές του.

Τους ανέκρινε με σκληρότητα και προσπάθησε με κάθε τρόπο να τους αποσπάσει από την ομολογία του Χριστού. Τα λόγια του όμως έπεσαν στο κενό, καθώς οι τρεις αθλητές της πίστης παρέμειναν ακλόνητοι μπροστά στις απειλές του τυράννου. Ο διοικητής, μη υποφέροντας την τόλμη τους, τους υπέβαλε σε δημόσιους μαστιγωμούς και σε φρικτά βασανιστήρια στην πλατεία.

Διέταξε μάλιστα να τους περιφέρουν αιμόφυρτους από πόλη σε πόλη της Σικελίας, για να τρομοκρατήσει τους ντόπιους. Ήθελε έτσι να αποτρέψει όσους είχαν αρχίσει να ελκύονται από το κήρυγμα και τη ζωή των τριών αγίων. Όμως το σχέδιό του ναυάγησε μέσα στην ίδια του τη σκληρότητα και ντροπή.

Ο λαός, αντί να μισήσει τους μάρτυρες, άρχισε να τους θαυμάζει για την υπομονή και την ευγένειά τους. Οι Άγιοι, στραμμένοι ολόκληροι προς τα αιώνια αγαθά της Βασιλείας, αντιστέκονταν με θαυμαστή ανδρεία σε όλα τα μαρτύρια. Στο τέλος ο διοικητής διέταξε να τους αποκεφαλίσουν με μαχαίρια στην άκρη της πόλης.

Ύστερα έριξε τα τίμια σώματά τους μέσα σε αναμμένη φωτιά, για να αφανιστούν εντελώς. Η φλόγα όμως δεν άγγιξε τα ιερά λείψανα, που έμειναν θαυμαστά ακέραια και ολόλαμπρα. Ευσεβείς χριστιανοί τα παρέλαβαν κρυφά μέσα στη νύχτα και τα έθαψαν με τιμές στο ίδιο νησί της Σικελίας.