Hieromartir Vavylas dhe dy dishepujt e tij

Ai ua shpërndau gjithë pasurinë e të atit të varfërve, jetimëve dhe të vejave dhe u ngjit në majë të një mali për të jetuar në heshtje dhe lutje. Kur ai u arrestua në Siçili, flakët nuk pranuan ta preknin trupin e tij, kështu që besimtarët mundën ta merrnin atë të paprekur. Shën Vavylas vinte nga Antiokia e famshme e Lindjes, nga një familje fisnike, e pasur, e rrënjosur thellë në besimin ortodoks. Prindërit e tij të virtytshëm u kujdesën që ai të merrte një arsimim të shkëlqyer dhe studionin me zell Shkrimet e Shenjta, të cilat gjithmonë e çojnë shpirtin te Zoti. Që në rininë e tij ai e deshi Krishtin me gjithë zemër dhe u largua nga kotësia e botës pa hezitim. Pas vdekjes së prindërve, ai ua dha menjëherë pasurinë e tij të varfërve dhe jetimëve të qytetit. Tani i lirë nga çdo kujdes për jetën, ai u tërhoq në një mal të qetë së bashku me dy dishepuj besnikë, Agapius dhe Timotheus. Aty kaluan vite të tëra në agjërim, në lutje të pandërprerë dhe në heshtje të rreptë asketike. Pas presionit të vazhdueshëm nga vëllezërit, ai me ngurrim pranoi të shugurohej plak dhe nderoi hirin e priftërisë. Kur paganët fanatikë kërkuan që ai t'u dorëzohej autoriteteve, ai u largua nga Roma me dishepujt e tij besnikë. Ai iku në Siçili, ku qëndroi një vit të tërë dhe predikoi me zell Ungjillin. Me hirin e Zotit, me frymëzimin e fjalës dhe me shembullin rrezatues të jetës së tij, ndriçoi një mori shpirtrash. Shumë paganë lanë idhujt dhe përqafuan me gëzim të vërtetën e Krishtit. Fama e veprimtarisë së tij misionare arriti shpejt në veshët e komandantit të ishullit. Ai, i tërbuar nga moria e konvertimeve, urdhëroi menjëherë arrestimin e shenjtorit bashkë me dy dishepujt e tij. Ai i mori në pyetje me mizori dhe u përpoq në çdo mënyrë t'i bindte nga rrëfimi i Krishtit. Por fjalët e tij ranë në vesh të shurdhër, pasi tre sportistët e besimit qëndruan të palëkundur përballë kërcënimeve të tiranit. Komandanti, duke mos vuajtur guximin e tyre, i nënshtroi me fshikullime publike dhe tortura të tmerrshme në shesh. Madje ai urdhëroi që të parakaloheshin nga qyteti në qytet në Siçili, të mbuluar me gjak, për të terrorizuar vendasit. Kështu ai donte të pengonte ata që kishin filluar të tërhiqeshin nga predikimi dhe jeta e tre shenjtorëve. Por plani i tij u shkatërrua nga mizoria dhe turpi i tij. Populli, në vend që ta urrente martirën, filloi t'i admironte për durimin dhe mirësinë e tyre. Shenjtoret, te perkulur teresisht mbi te mirat e perjetshme te Mbreterise, i perballuan te gjitha sprovat me trimeri te mrekullueshme. Në fund komandanti urdhëroi t'i prisnin kokën me thika në buzë të qytetit. Pastaj i hodhi trupat e tyre të ndershëm në një zjarr përvëlues, në mënyrë që ata të zhdukeshin plotësisht. Flaka, megjithatë, nuk preku lipsanin e shenjtë, i cili për mrekulli mbeti i paprekur dhe i ndritshëm. Të krishterët e devotshëm i morën fshehurazi gjatë natës dhe i varrosën me nderime në të njëjtin ishull të Siçilisë.