Η σοφή παρθένος της Νικομήδειας

Μια νεαρή κοπέλα από αρχοντική γενιά της Νικομήδειας έβαλε το κεφάλι της κάτω από το σπαθί ενός βάρβαρου στρατιώτη με δική της θέληση. Η Αγία Ευφρασία προτίμησε να πεθάνει με ένα έξυπνο τέχνασμα παρά να χάσει την παρθενία της στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Καταγόταν από επίσημη οικογένεια της Νικομήδειας και ξεχώριζε για την ομορφιά, τη σωφροσύνη και το χρηστό της ήθος.

Από μικρή είχε αφιερώσει τη ζωή της στον Χριστό και τον υπηρετούσε ως πιστή δούλη του με όλη της την ψυχή. Όταν ξέσπασε ο μεγάλος διωγμός εναντίον των χριστιανών, κάποιοι την κατήγγειλαν στις αρχές για την πίστη της. Οι ειδωλολάτρες την συνέλαβαν και της ζήτησαν να αρνηθεί τον Χριστό και να προσφέρει θυσία στα είδωλα.

Εκείνη όμως στάθηκε ακλόνητη στην ομολογία της και δεν δέχτηκε με κανέναν τρόπο να προδώσει την πίστη της. Τότε άρχισαν να την χτυπούν με μεγάλη σκληρότητα, εκείνη όμως υπέμεινε με ανδρεία όλα τα βασανιστήρια. Όταν είδαν ότι δεν λύγιζε με τίποτα, οι διώκτες σκέφτηκαν έναν άλλο τρόπο για να τσακίσουν το φρόνημά της.

Αποφάσισαν να την παραδώσουν σε έναν άξεστο βάρβαρο στρατιώτη, για να την ατιμάσει και να την εξευτελίσει. Εκείνος την πήρε αμέσως και την οδήγησε στο σπίτι του, με τις χειρότερες προθέσεις απέναντί της. Η Αγία όμως δεν σταματούσε στιγμή να προσεύχεται στον Πάναγνο Νυμφίο της Χριστό με δάκρυα και πόνο.

Τον παρακαλούσε θερμά να την προστατεύσει και να διαφυλάξει την παρθενία της από κάθε μολυσμό. Όταν ο βάρβαρος την οδήγησε στο δωμάτιο, η Ευφρασία βρήκε τη δύναμη να μιλήσει με σύνεση και ηρεμία. Του ζήτησε να περιμένει λίγο, γιατί ήθελε τάχα να του χαρίσει ένα θαυματουργό βότανο με μεγάλη δύναμη.

Του εξήγησε πως, αν το έχει πάντοτε επάνω του, κανένα εχθρικό όπλο δεν θα μπορούσε να τον αγγίξει στις μάχες. Έπαιξε δηλαδή τον ρόλο της μάγισσας, για να κερδίσει χρόνο και να σώσει την αγνότητά της. Ο βάρβαρος της είπε να του δώσει το βότανο αργότερα, όμως η σοφή παρθένος του απάντησε αλλιώς.

Του τόνισε πως μόνο μια αμόλυντη παρθένος μπορούσε να κόψει το φυτό, αλλιώς θα έχανε εντελώς τη δύναμή του. Ο βάρβαρος πείστηκε από τα λόγια της και δέχτηκε να μην την αγγίξει, μέχρι να του φέρει εκείνο το πολυπόθητο βότανο. Βγήκαν λοιπόν μαζί στον κήπο και η Αγία έκοψε ένα φυτό που βρήκε εκεί κοντά.

Το πήρε στα χέρια της και το έδειξε στον στρατιώτη με ήρεμο και βέβαιο ύφος. Εκείνος τότε τη ρώτησε με δυσπιστία πώς θα μπορούσε να βεβαιωθεί για την αλήθεια των λόγων της. Η Ευφρασία έβαλε αμέσως το κομμένο βότανο επάνω στον λαιμό της και του μίλησε με σταθερή φωνή.

Του ζήτησε να πάρει το κοφτερό σπαθί του και να την χτυπήσει με όλη του τη δύναμη στον αυχένα. Τον διαβεβαίωσε πως το σπαθί δεν θα κατάφερνε να της κάνει το παραμικρό κακό. Ο βάρβαρος πίστεψε τα λόγια της και ύψωσε το ξίφος του με τα δύο του χέρια.

Κατέβασε το χτύπημα με τέτοια ορμή, ώστε έκοψε αμέσως την τίμια κεφαλή της Αγίας Ευφρασίας. Η μάρτυρας έπεσε στο χώμα νεκρή, παραδίδοντας την ψυχή της στον ουράνιο Νυμφίο της Χριστό. Το έτος εκείνο ήταν τριακόσια τρία μετά τη γέννηση του Σωτήρα μας Ιησού.

Όταν ο βάρβαρος κατάλαβε πως τον είχε ξεγελάσει με τη σοφία της, άρχισε να τρίζει τα δόντια του από οργή. Είχε χάσει το θύμα του και είχε γίνει ο ίδιος όργανο μιας θείας οικονομίας που δεν μπορούσε να συλλάβει. Η συνετή παρθένος όμως πέρασε αμόλυντη και ολόλαμπρη στους ουρανούς, για να συναντήσει τον αγαπημένο της Χριστό.

Έλαβε από τα χέρια του τον διπλό στέφανο της παρθενίας και του μαρτυρίου, ως αμοιβή για την πίστη της. Άφησε σε όλους τους χριστιανούς ένα ολοζώντανο παράδειγμα για τη φύλαξη της σωφροσύνης και της αγνότητας. Προτίμησε χίλιες φορές να χάσει τη ζωή της, παρά να καταστρέψει το πολύτιμο στολίδι της παρθενίας της.

Η μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Ευφρασίας τιμάται από την Εκκλησία μας στις δεκαεννιά Ιανουαρίου κάθε χρόνο. Η ζωή της δείχνει πόσο μεγάλη δύναμη μπορεί να δώσει η προσευχή σε μια ψυχή που εμπιστεύεται ολόκληρη τον Θεό. Δείχνει επίσης πως η σοφία και η σύνεση είναι πολύτιμα δώρα στους δύσκολους καιρούς του διωγμού.

Η Αγία Ευφρασία στέκεται αιώνιο πρότυπο γενναιότητας, καθαρότητας και πιστής αφοσίωσης στον Νυμφίο Χριστό μέχρι την τελευταία στιγμή.