Ο Όσιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης

Όταν ο γέροντάς του τον χαστούκισε άδικα μπροστά σε όλη την αδελφότητα, το χέρι του ξεράθηκε επί τόπου και θεραπεύτηκε μόνο όταν ο ίδιος ο μαθητής γονάτισε ικετευτικά στους τάφους των αγίων της μονής. Αλλη φορά, η προσευχή του έκανε μια ξερή χουρμαδιά να ξαναβγάλει καρπούς και έδωσε πίσω τη ζωή σε ένα νεκρό παιδί που ο πατέρας του έφερε κρυμμένο μέσα σε καλάθι. Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην Κύπρο, στα μέσα του έκτου αιώνα, μέσα σε μια οικογένεια βαθιά ευσεβή και αφοσιωμένη στον Χριστό.

Όταν πέθαναν οι γονείς του, ένας θείος ανέλαβε την κηδεμονία του και προσπάθησε να τον παντρέψει με τη μοναχοκόρη του, για να τον κρατήσει κοντά. Εκείνος όμως ποθούσε από μικρός την ασκητική ζωή και δεν μπορούσε να δεχτεί τέτοιο γάμο. Ξέφυγε λοιπόν κρυφά και ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα για να συναντήσει τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ηρακλείδη.

Εκείνος ζούσε χρόνια ως ερημίτης στη Λαύρα του Καλαμώνος, κοντά στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη. Βλέποντάς τον όμως πολύ νέο για τέτοια σκληρή πάλη, τον οδήγησε στη μονή της Παναγίας των Χοζεβών. Η μονή των Χοζεβών βρισκόταν στον δρόμο που οδηγεί από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ και είχε ιδρυθεί τον πέμπτο αιώνα από τον άγιο Ιωάννη, επίσκοπο Καισαρείας.

Εκεί ο νεαρός Γεώργιος εκάρη μοναχός και παραδόθηκε σε έναν αυστηρό και άδικο γέροντα από τη Μεσοποταμία. Παρά τη σκληρότητά του, ο νέος μοναχός υπάκουε με γλυκύτητα, υπομονή και ταπείνωση, σαν να βρισκόταν μπροστά στον ίδιο τον Κύριο. Μια ημέρα άργησε να φέρει νερό από τον χείμαρρο και ο γέροντας του έδωσε ένα δυνατό χαστούκι μπροστά στην κοινότητα.

Αμέσως το χέρι του τιμωρού ξεράθηκε και έμεινε παράλυτο, μέχρι που ο ίδιος ο μαθητής προσευχήθηκε για χάρη του στους τάφους των αγίων. Για να γλιτώσει από τον θαυμασμό των ανθρώπων, ο Γεώργιος έφυγε ξανά και επέστρεψε στον Καλαμώνα, κοντά στον αδελφό του. Έζησε για πολλά χρόνια στο ίδιο κελί με τον Ηρακλείδη και του υπάκουε σε όλα.

Τον αντιμετώπιζε περισσότερο ως πνευματικό πατέρα μπροστά στον Θεό παρά ως αδελφό κατά σάρκα. Οι δύο αδελφοί ποτέ δεν αντάλλασσαν περιττή κουβέντα και επέμεναν αδιάκοπα στην προσευχή και στη μελέτη του θείου λόγου. Τρέφονταν με υπολείμματα της κοινής τράπεζας, τα οποία φύλαγαν για τον εαυτό τους από τη μία εβδομάδα στην άλλη.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα η προσευχή του Γεωργίου απέκτησε τόση δύναμη μπροστά στον Θεό, ώστε επιτελούσε φανερά θαύματα. Έκανε ξερό δέντρο να καρπίζει ξανά και πλησίαζε χωρίς φόβο τα πιο άγρια λιοντάρια της ερήμου. Όταν ο Ηρακλείδης κοιμήθηκε ειρηνικά σε ηλικία εβδομήντα ετών, άφησε πίσω του φήμη τέλειας ταπεινώσεως.

Ο Γεώργιος συνέχισε μόνος στο ίδιο κελί τον αυστηρό ασκητικό κανόνα του προηγουμένου του. Παρέμενε όμως πάντοτε πρόθυμος να εξυπηρετήσει με κάθε τρόπο τους αδελφούς ολόκληρης της λαύρας. Μετά την κοίμηση του ηγουμένου, ξέσπασαν στην αδελφότητα ταραχές και διαφωνίες σχετικά με την εκλογή του διαδόχου.

Ο Γεώργιος, μη ανεχόμενος τη φιλονικία, πήρε φανερό σημάδι από τον Θεό και αποφάσισε να φύγει. Επέστρεψε στη μονή των Χοζεβών, όπου είχε αρχικά καρεί μοναχός. Ο ηγούμενος Λεόντιος τον υποδέχτηκε με χαρά και του παραχώρησε ένα ξεχωριστό κελί.

Του είπε να ακολουθήσει τον τρόπο ζωής που ταίριαζε στις δικές του πνευματικές ανάγκες. Παρέμενε κλεισμένος όλη την εβδομάδα και κρατούσε σε απόλυτη μυστικότητα τους πνευματικούς του αγώνες και τις θείες εμπειρίες του. Ενωνόταν με την αδελφότητα μόνο την Κυριακή, για να ακούσει εξομολογήσεις και να δώσει σωστικές νουθεσίες.

Μάζευε τα περισσεύματα της κοινής τράπεζας, τα στέγνωνε στον ήλιο και τα έβρεχε με νερό τις υπόλοιπες ημέρες. Παρά τις συχνές επιθέσεις του πονηρού, που ήθελε να διαταράξει την προσευχή του, ποτέ δεν διέκοψε τον πνευματικό κανόνα. Έτσι έλαβε από τον Κύριο εξουσία πάνω στα ακάθαρτα πνεύματα και στις σκοτεινές δυνάμεις.

Παρότι ζούσε κλεισμένος, υπηρετούσε πάντοτε με προθυμία τους αδελφούς της μονής. Την ημέρα που ζύμωναν, αναλάμβανε ο ίδιος τον φούρνο, ο οποίος έκαιγε ακόμη πιο πολύ από την αφόρητη ζέστη της περιοχής. Έχοντας αποβάλει κάθε διάθεση κατακρίσεως, θρηνούσε συχνά για τη χλιαρότητα και τη μικρή φοβία προς τον Θεό που έβλεπε στους μοναχούς της εποχής του.

Δίδασκε τους αδελφούς να απελευθερώνονται από τα πάθη μέσα από τον φόβο του Θεού, τα δάκρυα της μετανοίας και τη συνεχή προσευχή. Τους έλεγε με αυστηρότητα ότι, αν κάποιος ανακαίνιζε ολόκληρο τον ουρανό και τη γη και ταυτόχρονα περιφρονούσε τον πλησίον του, ο κόπος του θα ήταν εντελώς μάταιος. Τόνιζε ότι μόνο όταν βρισκόμαστε σε ειρήνη με τον αδελφό μας μπορούμε να πλησιάσουμε αληθινά τον Θεό και να δεχθούμε τη χάρη του.

Στα πρόθυρα της περσικής επιδρομής του έτους εξακόσια δεκατέσσερα, ο όσιος προείδε από όραμα την άλωση της Ιεριχούς και ολόκληρου του πατριαρχικού θρόνου της Ιερουσαλήμ. Ο ηγούμενος και οι αδελφοί πρόλαβαν να καταφύγουν άλλοι στην Αραβία και άλλοι σε σπηλιές της ερήμου. Εκείνος όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον τόπο όπου τον είχε τοποθετήσει ο Κύριος και η πρόνοιά του.

Τελικά, με την επίμονη παράκληση του μαθητή του, δέχτηκε προσωρινά να βρει καταφύγιο στον Καλαμώνα. Οι περισσότεροι μοναχοί συνελήφθησαν από τους κατακτητές, σφαγιάστηκαν ή οδηγήθηκαν αλυσοδεμένοι στην αιχμαλωσία. Ο ίδιος όμως ενέπνευσε τέτοιο σεβασμό στους βαρβάρους, ώστε εκείνοι τον άφησαν ελεύθερο.

Επέστρεψε ξανά στη μονή των Χοζεβών, όπου έμεινε κλεισμένος ώσπου να τελειώσει την επίγεια ζωή του. Εκεί τον υπηρετούσε ο πιστός μαθητής και βιογράφος του Αντώνιος, με σεβασμό και ολόψυχη αγάπη. Χάρη στις θερμές προσευχές του γέροντα, η μονή δεν στερήθηκε ποτέ ψωμί και λάδι για τους πολυάριθμους προσκυνητές που κατέφθαναν.

Και αυτό συνέβαινε παρά την κρίση και τη μεγάλη φτώχεια που ακολούθησαν την άλωση της Αγίας Πόλεως από τους εχθρούς. Σε προχωρημένη ηλικία ο όσιος αρρώστησε βαριά και κατάλαβε αμέσως ότι πλησίαζε η ώρα της αναχωρήσεώς του. Φώναξε τότε τον Αντώνιο, ο οποίος όμως ήταν απασχολημένος με τη φιλοξενία πολλών επισκεπτών εκείνη τη στιγμή.

Ο γέροντας τού μήνυσε με γαλήνη να μην ταραχθεί καθόλου για την καθυστέρηση. Του υποσχέθηκε ότι θα περίμενε υπομονετικά μέχρις ότου ολοκληρώσει τη διακονία της φιλοξενίας. Γύρω στα μεσάνυχτα, όταν ο μαθητής έφτασε επιτέλους στο κελί, ο όσιος τον αγκάλιασε με τρυφερότητα και βαθιά συγκίνηση.

Στράφηκε τότε ολόψυχα προς την ανατολή και είπε με χαμηλή φωνή τα τελευταία του λόγια. Είπε στην ψυχή του να εξέλθει και να βαδίσει με χαρά προς τον Κύριο. Έτσι παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στα χέρια του Θεού.