Ο Ιερομάρτυς Ισίδωρος και οι εβδομήντα δύο Μάρτυρες του Γιούριεβ

Μέσα στα παγωμένα νερά ενός ποταμού της Εσθονίας, την ημέρα των Θεοφανείων, εβδομήντα τρεις Ορθόδοξοι Χριστιανοί ρίχτηκαν στην τρύπα του πάγου που οι ίδιοι είχαν ανοίξει για τον αγιασμό. Επικεφαλής τους στεκόταν ο πρεσβύτερος Ισίδωρος, ο οποίος λίγο πριν τους είχε κοινωνήσει όλους με τα Άχραντα Μυστήρια μέσα στη φυλακή. Ο Άγιος Ισίδωρος υπηρετούσε ως ιερέας στον ναό του Αγίου Νικολάου, στην πόλη Γιούριεβ, που σήμερα ονομάζεται Τάρτου και βρίσκεται στην Εσθονία.

Σύμφωνα με τη συνθήκη που υπογράφηκε ανάμεσα στον Μέγα Πρίγκιπα της Μόσχας Ιωάννη τον Τρίτο και στους Λιβονούς ιππότες, οι τελευταίοι όφειλαν να προστατεύουν με κάθε τρόπο τους Ορθοδόξους της περιοχής. Οι Λιβονοί όμως ιππότες, οι οποίοι ανήκαν στους Γερμανούς Καθολικούς, αθέτησαν τους όρους της συμφωνίας και άρχισαν να πιέζουν βίαια τους Ορθοδόξους να ασπαστούν τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Ο πρεσβύτερος Ισίδωρος στάθηκε με γενναιότητα στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας και προτίμησε το στεφάνι του μαρτυρίου από την υποταγή στους Λατίνους.

Στον Λατίνο επίσκοπο και στους Καθολικούς άρχοντες της πόλης μεταφέρθηκε η κατηγορία ότι ο Άγιος και το ποίμνιό του μιλούσαν εναντίον της πίστης και των συνηθειών των Γερμανών κατακτητών. Την ημέρα της εορτής των Θεοφανείων, ο Άγιος Ισίδωρος μαζί με εβδομήντα δύο ενορίτες του κατέβηκαν στον ποταμό Ομόβζα, ο οποίος σήμερα φέρει το όνομα Εμαγιόγκι, για να τελέσουν τον Μεγάλο Αγιασμό. Εκεί όμως οι αρχές της πόλης τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν μπροστά στον Λατίνο επίσκοπο Ανδρέα και στους πολιτικούς δικαστές του Γιούριεβ.

Οι Καθολικοί άρχοντες άσκησαν πάνω τους έντονη πίεση να ασπαστούν τον Ρωμαιοκαθολικισμό και να εγκαταλείψουν την πατρώα πίστη τους. Ο Άγιος όμως και το ποίμνιό του αρνήθηκαν με σταθερότητα να απαρνηθούν τον Χριστό και την Ορθόδοξη Ομολογία. Εξοργισμένοι από τη γενναία αυτή στάση, οι δικαστές διέταξαν να τους ρίξουν όλους μαζί στη φυλακή της πόλης.

Μέσα στο σκοτεινό κελί ο πρεσβύτερος Ισίδωρος ενθάρρυνε το ποίμνιό του να προετοιμαστεί ψυχικά για τον θάνατο, χωρίς να φοβηθεί τα μελλοντικά βασανιστήρια. Ο ίδιος μετέλαβε από τα προηγιασμένα Δώρα που είχε μαζί του και στη συνέχεια κοινώνησε όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα μικρά παιδιά με τα Άχραντα και Ζωοποιά Μυστήρια του Χριστού. Έτσι ολόκληρο το ποίμνιο ετοιμάστηκε πνευματικά για την κορυφαία στιγμή της ομολογίας και της τελευταίας μαρτυρίας ενώπιον των διωκτών του.

Λίγες ώρες αργότερα, ο επίσκοπος και οι δικαστές κάλεσαν ξανά τους Ορθοδόξους ενώπιόν τους και απαίτησαν για μία ακόμη φορά να ασπαστούν τον Καθολικισμό. Όταν εκείνοι αρνήθηκαν με την ίδια σταθερότητα, οι αρχές διέταξαν να τους σύρουν πίσω στον παγωμένο ποταμό Ομόβζα. Εκεί τους έσπρωξαν όλους μέσα από την ίδια τρύπα του πάγου, την οποία οι ίδιοι οι μάρτυρες είχαν ανοίξει νωρίτερα για τον αγιασμό των υδάτων.

Με τον τρόπο αυτό όλοι μαζί υπέμειναν το μαρτύριο και παρέδωσαν την ψυχή τους στον Χριστό, ο οποίος τους χάρισε στεφάνια αμάραντης δόξας στους ουρανούς. Όταν ήρθε η άνοιξη και τα νερά του ποταμού φούσκωσαν από το λιώσιμο των πάγων, τα άφθαρτα σώματα των αγίων μαρτύρων ξεβράστηκαν στις όχθες. Ανάμεσά τους βρισκόταν και το σώμα του ιερομάρτυρος Ισιδώρου, ο οποίος ήταν ακόμη πλήρως ενδεδυμένος με τα ιερατικά του άμφια.

Ρώσοι έμποροι που ταξίδευαν εκείνη την εποχή κατά μήκος του ποταμού ανακάλυψαν τα τίμια λείψανα και φρόντισαν να τα ενταφιάσουν με σεβασμό γύρω από τον ναό του Αγίου Νικολάου. Αν και ο πιστός λαός τους τιμούσε από τον πρώτο καιρό, η επίσημη αγιοκατάταξή τους από την Εκκλησία έγινε μόλις το χίλια οκτακόσια ενενήντα επτά.