Oshënar Gjergji Josevit

Kur plaku i tij e goditi pa të drejtë para gjithë vëllazërisë, dora e tij u tha në vend dhe u shërua vetëm kur vetë nxënësi u gjunjëzua në lutje pranë varreve të shenjtorëve të manastirit. Një herë tjetër, lutja e tij bëri që një hurmë e tharë të jepte përsëri fryt dhe solli në jetë një fëmijë të vdekur që babai i tij e solli të fshehur në një shportë. Gjergji lindi në Qipro, në mesin e shekullit të gjashtë, në një familje thellësisht të devotshme dhe të përkushtuar ndaj Krishtit. Kur prindërit i vdiqën, një xhaxha mori kujdestarinë e tij dhe u përpoq ta martonte me vajzën e tij të vetme, për ta mbajtur afër. Por jetën asketike e ka dëshiruar që në moshë të vogël dhe nuk mund ta pranonte një martesë të tillë. Kështu ai u arratis fshehurazi dhe udhëtoi për në Jerusalem për të takuar vëllain e tij të madh, Heraklidin. Ai jetoi për vite si vetmitar në Lavrën e Kalamonos, pranë brigjeve të lumit Jordan. Por duke e parë atë shumë të ri për një luftë kaq të vështirë, ai e çoi në manastirin e Hyjlindëses së Joseve. Manastiri i Josevos ndodhej në rrugën që të çon nga Jeruzalemi në Jeriko dhe u themelua në shekullin e pestë nga Shën Joanii, peshkopi i Cezaresë. Atje Gjergji i ri u bë murg dhe iu dorëzua një plaku të rreptë dhe të padrejtë nga Mesopotamia. Me gjithë ashpërsinë e tij, murgu i ri iu bind me ëmbëlsi, durim dhe përulësi, sikur të ishte përpara vetë Zotit. Një ditë ai u vonua duke sjellë ujë nga përroi dhe plaku e goditi me shpullë të fortë para komunitetit. Menjëherë dora e ndëshkuesit u tha dhe u paralizua, derisa vetë dishepulli u lut për të në varret e shenjtorëve. Për t'i shpëtuar admirimit të njerëzve, Gjergji u largua sërish dhe u kthye në Kalamonas, pranë vëllait të tij. Ai jetoi për shumë vite në të njëjtën qeli me Heraklidin dhe iu bind atij në çdo gjë. Ai e konsideroi atë më shumë si një atë shpirtëror përpara Perëndisë sesa si një vëlla në mish. Dy vëllezërit nuk shkëmbyen kurrë fjalë të panevojshme dhe këmbëngulën pa pushim në lutje dhe në studimin e fjalës hyjnore. Ata ushqeheshin me mbetjet e bankës së përbashkët, të cilat i mbanin për vete nga një javë në tjetrën. Në një kohë të shkurtër, lutja e Gjergjit fitoi aq shumë fuqi para Zotit, sa bëri mrekulli të dukshme. Ai bëri që një pemë e thatë të jepte përsëri fryt dhe iu afrua pa frikë luanëve më të egër të shkretëtirës. Kur Heraklidi fjeti i qetë në moshën shtatëdhjetë vjeçare, ai la pas vetes një reputacion të poshtërimit të përsosur. Gjergji vazhdoi i vetëm në të njëjtën qeli sundimin e rreptë asketik të paraardhësit të tij. Por ai mbeti gjithmonë i gatshëm për t'u shërbyer në çdo mënyrë vëllezërve të të gjithë laurës. Pasi igumeni e zuri gjumi, në vëllazëri shpërthyen trazira dhe mosmarrëveshje për zgjedhjen e pasardhësit. Gjergji, duke mos e duruar grindjen, mori një shenjë të qartë nga Zoti dhe vendosi të largohej. Ai u kthye në manastirin e Josevos, ku fillimisht kishte qenë murg. Abati Leontius e priti me gëzim dhe i dha një qeli të veçantë. Ai i tha të ndiqte mënyrën e jetesës që i përshtatej nevojave të tij shpirtërore. Ai qëndroi i mbyllur gjatë gjithë javës dhe i mbajti në fshehtësi të plotë përpjekjet e tij shpirtërore dhe përvojat hyjnore. Ai u bashkua me vëllazërinë vetëm të dielën, për të dëgjuar rrëfime dhe për të dhënë këshilla shpëtimtare. Mblidhte mbetjet nga banka e zakonshme, i thante në diell dhe ditët e mbetura i spërkate me ujë. Me gjithë sulmet e shpeshta të të ligut, i cili donte t'ia prishte lutjen, ai nuk e ndërpreu kurrë sundimin shpirtëror. Kështu ai mori nga Zoti autoritet mbi shpirtrat e papastër dhe forcat e errëta. Ndonëse jetonte i izoluar, ai u shërbeu gjithnjë me dëshirë vëllezërve të manastirit. Ditën që po fermentonin, ai mori vetë përgjegjësinë e furrës, e cila digjej edhe më shumë nga vapa e padurueshme e zonës. Pasi kishte dëbuar të gjitha kritikat, ai shpesh ankohej për vaktin dhe pak frikën ndaj Zotit që shihte te murgjit e kohës së tij. Ai i mësoi vëllezërit të çliroheshin nga pasionet përmes frikës ndaj Zotit, lotëve të pendimit dhe lutjes së vazhdueshme. Ai u tha atyre ashpër se nëse dikush do të ripërtërijë të gjithë qiellin dhe tokën dhe në të njëjtën kohë përçmon të afërmin e tij, mundi i tij do të ishte krejtësisht i kotë. Ai theksoi se vetëm kur jemi në paqe me vëllanë tonë, mund t'i afrohemi vërtet Perëndisë dhe të marrim hirin e tij. Në prag të pushtimit Persian të vitit gjashtëqind e katërmbëdhjetë, shenjtori parashikoi në një vegim rënien e Jerikos dhe të gjithë fronit patriarkal të Jeruzalemit. Abati dhe vëllezërit arritën të strehoheshin, disa në Arabi dhe të tjerë në shpellat e shkretëtirës. Por ai nuk pranoi të largohej nga vendi ku e kishte vendosur Zoti dhe kujdesi i tij. Më në fund, me kërkesën e vazhdueshme të nxënësit të tij, ai pranoi përkohësisht të gjente strehim në Kalamanas. Shumica e murgjve u kapën nga pushtuesit, u masakruan ose u çuan me zinxhirë në robëri. Por ai vetë frymëzoi një respekt të tillë te barbarët, saqë ata e lanë të lirë. Ai u kthye sërish në manastirin e Josevos, ku qëndroi i mbyllur derisa i dha fund jetës së tij tokësore. Aty i shërbeu nxënësi dhe biografi besnik Antonios, me respekt dhe dashuri të përzemërt. Falë lutjeve të zjarrta të plakut, manastirit nuk iu privua asnjëherë buka dhe vaji për pelegrinët e shumtë që mbërritën. Dhe kjo ndodhi pavarësisht krizës dhe varfërisë së madhe që pasoi kapjen e Shëns Polios nga armiqtë. Në moshë të shtyrë, shenjtori u sëmur rëndë dhe e kuptoi menjëherë se koha e largimit të tij po afrohej. Më pas ai telefonoi Antonion, por ai ishte i zënë duke pritur shumë të ftuar në atë kohë. Plaku i tha me qetësi të mos shqetësohej për vonesën. Ai i premtoi se do të priste me durim derisa të përfundonte shërbimin e mikpritjes. Rreth mesnatës, kur dishepulli më në fund arriti në qeli, shenjtori e përqafoi me butësi dhe emocion të thellë. Më pas u kthye me gjithë zemër drejt lindjes dhe i tha fjalët e fundit me zë të ulët. Ai i tha shpirtit të tij të dilte dhe të ecte me gëzim te Zoti. Kështu ai e dorëzoi në mënyrë paqësore shpirtin e tij në duart e Perëndisë.