Ο Άραβας μυροποιός που έγινε μάρτυρας στην Τιφλίδα

Ένας νεαρός αραβομουσουλμάνος από τη Βαγδάτη, με τέχνη τα αρώματα και τα αραβικά γράμματα, έφτασε στη μακρινή Γεωργία και βαπτίστηκε κρυφά Χριστιανός. Λίγα χρόνια αργότερα, στην Τιφλίδα, στάθηκε γυμνός μπροστά στους δημίους, ζήτησε μόνος του να του κόψουν το κεφάλι και μια στήλη φωτιάς εμφανίστηκε πάνω από τον ποταμό. Το όνομά του ήταν Αβώ, και η λέξη αυτή στα αραβικά σημαίνει πατέρας.

Γεννήθηκε και ανατράφηκε στη Βαγδάτη, την πρωτεύουσα του Χαλιφάτου, που τότε απλωνόταν ως τα παλιά περσικά εδάφη. Έμαθε από νωρίς την τέχνη των μύρων και έγινε ικανός γνώστης της αραβικής γραφής, πράγμα σπάνιο για την ηλικία του. Σε εκείνη την πόλη γνώρισε τον Γεωργιανό πρίγκιπα Νερσή, που κρατούνταν αιχμάλωτος από τον χαλίφη επί τρία ολόκληρα χρόνια.

Ο νεαρός μυροποιός μπήκε στην υπηρεσία του πρίγκιπα και κέρδισε γρήγορα την εμπιστοσύνη του με την εργατικότητα και τη σύνεσή του. Όταν ο νέος χαλίφης απελευθέρωσε τον Νερσή το επτακόσια εβδομήντα έξι, ο Αβώ τον ακολούθησε πιστά στην πατρίδα του. Φτάνοντας στη Γεωργία, ο νεαρός Άραβας έμεινε άναυδος από την ευσέβεια του χριστιανικού λαού και από τη ζεστασιά των τοπικών παραδόσεων.

Έμαθε με ζήλο τη γεωργιανή γλώσσα και άρχισε να συναναστρέφεται ιερείς, ώστε να καταλάβει σε βάθος τη νέα πίστη. Μελετούσε με προσοχή την Αγία Γραφή και τα δόγματα της Εκκλησίας, και πείστηκε ότι μόνο εκεί υπήρχε η αλήθεια. Δεν τολμούσε όμως να βαπτιστεί ανοιχτά, επειδή φοβόταν την οργή των σαρακηνών συμπατριωτών του.

Έτσι ζούσε ως κρυφός χριστιανός, παρακολουθώντας τις ακολουθίες και προσευχόμενος μαζί με τους πιστούς. Όταν ύστερα από τρία χρόνια ο Νερσής έχασε την εύνοια του χαλίφη, ο Αβώ τον συνόδευσε στη φυγή του προς τη χώρα των Χαζάρων, βόρεια του Καυκάσου. Ο λαός εκείνος ήταν σκληρός και πολεμικός, γνώριζε όμως τον Θεό ως δημιουργό και τους φιλοξένησε με γενναιοδωρία.

Εκεί επιτέλους ο Αβώ βαπτίστηκε στο όνομα της Αγίας Τριάδας και άρχισε να προσεύχεται και να νηστεύει ελεύθερα. Ακολουθούσε τον κύριό του σε κάθε δοκιμασία και στις μεγάλες νηστείες ασκούνταν σαν τους πατέρες της ερήμου. Όταν δόθηκε στον Νερσή η άδεια να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Αβώ επέμεινε με όλη του την ψυχή να τον συνοδεύσει για άλλη μια φορά.

Ήθελε να φανερώσει δημόσια στους παλιούς του φίλους τη μεταστροφή του στη χριστιανική πίστη. Έλεγε με παρρησία ότι δεν είχε κανένα όφελος να μένει σε τόπο όπου δεν υπήρχε ούτε κίνδυνος ούτε ευκαιρία να πεθάνει για τον Χριστό. Μόλις έφτασαν στην Τιφλίδα, ομολόγησε με θάρρος την πίστη του, παρά τις βρισιές και τις απειλές που δεχόταν καθημερινά.

Επί τρία χρόνια κήρυττε με ζήλο το Ευαγγέλιο στους κατοίκους της πόλης. Κάποιοι παλιοί συμπατριώτες του τον πρόδωσαν και τον συνέλαβαν, αλλά γρήγορα ελευθερώθηκε χάρη στην παρέμβαση του δούκα Στεφάνου. Όταν διορίστηκε νέος εμίρης στην Τιφλίδα, οι Χριστιανοί άκουσαν ότι σχεδιάζει τη σύλληψή του και τον παρακαλούσαν να κρυφτεί.

Εκείνος όμως χαιρόταν και τους απαντούσε ότι ήταν έτοιμος όχι μόνο να βασανιστεί, αλλά και να πεθάνει για τον Χριστό. Στα τέλη του επτακόσια ογδόντα πέντε συνελήφθη και οδηγήθηκε στο δικαστήριο του εμίρη. Ο δικαστής προσπάθησε μάταια να τον πείσει να επιστρέψει στην πίστη των προγόνων του και τελικά διέταξε να τον ρίξουν δεμένο με βαριές αλυσίδες στη φυλακή.

Εκεί ο Αβώ έμεινε δέκα ολόκληρες μέρες με νηστεία, προσευχή και λατρεία, ενώ η αγάπη του για τον Χριστό φούντωνε ακόμη περισσότερο. Λίγο πριν από το τέλος, ανακοίνωσε στους συντρόφους του ότι η ένωση με τον Κύριο πλησίαζε και ζήτησε να πουλήσουν τα ρούχα του. Με τα χρήματα παρακάλεσε να αγοραστούν κεριά και θυμίαμα και να καούν σε όλες τις εκκλησίες της πόλης.

Το βράδυ της εορτής των Θεοφανείων το πέρασε όρθιος, κρατώντας στα χέρια του δύο αναμμένα κεριά. Έλεγε ότι, όπως ο Κύριος Ιησούς Χριστός κατέβηκε γυμνός στα νερά του Ιορδάνη για να βαπτιστεί, έτσι ερχόταν τώρα η σειρά του να βαπτιστεί με φωτιά και Πνεύμα μέσα στο αίμα του. Έπλυνε το πρόσωπό του, αλείφθηκε με μύρα και έψαλε τα λόγια του Άσματος: ας τρέξουμε πίσω σου στη μυρωδιά των αρωμάτων σου.

Αφού κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, παρηγορούσε τους Χριστιανούς που έκλαιγαν γύρω του και πλησίασε με γαλήνη τους δημίους που τον περίμεναν. Τους έλεγε με χαμόγελο να μη θρηνούν για εκείνον, αλλά να χαίρονται που πορευόταν προς τον Κύριό του. Όταν του αφαίρεσαν τις βαριές αλυσίδες, έβγαλε μόνος του τον χιτώνα και προχώρησε γυμνός προς το βάπτισμα του μαρτυρίου με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.

Έσκυψε ο ίδιος το κεφάλι του και ζήτησε από τους δημίους να τον αποκεφαλίσουν χωρίς κανέναν δισταγμό. Εκείνοι ταλάντευσαν τρεις φορές τα σπαθιά τους, ελπίζοντας ότι θα τον φόβιζαν και θα τον έκαναν να αρνηθεί τον Χριστό. Όμως ο μακάριος Αβώ έμεινε ακλόνητος μέχρι την τελευταία στιγμή, οπότε ένα σύνθημα έδωσε το τέλος.

Από φόβο μήπως οι πιστοί τιμήσουν το λείψανό του, οι Σαρακηνοί έκαψαν το σώμα μαζί με το χώμα που είχε ποτιστεί από το αίμα. Στον τόπο εκείνον και πάνω από το ποτάμι εμφανίστηκε φωτεινή στήλη, ώστε οι Χριστιανοί τίμησαν επάξια τα ιερά λείψανα του μυροποιού μάρτυρα.