Η Οσία Απολλιναρία η Συγκλητική

Κόρη ενός από τους πιο ισχυρούς άρχοντες της Ρώμης, η Απολλιναρία απαρνήθηκε τα πλούτη και έζησε κρυμμένη στην έρημο της Αιγύπτου με ανδρικό όνομα. Η ευαίσθητη επιδερμίδα της σκλήρυνε σαν καύκαλο χελώνας από τα ασταμάτητα τσιμπήματα των κουνουπιών, καθώς υπέμενε με γενναιότητα την άσκηση. Έζησε τον πέμπτο αιώνα μετά Χριστόν, στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Πρώτου, και ήταν θυγατέρα του Ανθεμίου, ανώτατου διοικητικού άρχοντα της παλαιάς Ρώμης.

Ξεπερνούσε σε ομορφιά και σε σύνεση τις περισσότερες κοπέλες της εποχής της, όμως η καρδιά της ανήκε ολόκληρη στον Κύριο Ιησού Χριστό. Από μικρή ένιωθε μέσα της μια φλογερή αγάπη για τον Νυμφίο των ψυχών και ποθούσε να του αφιερώσει την παρθενία της. Με επίμονες παρακλήσεις κατάφερε να πάρει την ευλογία των γονιών της, ώστε να ξεκινήσει ένα μακρινό προσκύνημα στους τόπους όπου έπαθε ο Σωτήρας.

Οι γονείς της, αν και δύσκολα αποχωρίστηκαν τη μοναδική τους χαρά, δεν τόλμησαν να σταθούν εμπόδιο στον ιερό της πόθο. Έτσι ξεκίνησε για τα Ιεροσόλυμα, συνοδευόμενη από πολλούς δούλους, υπηρέτριες και άφθονα χρήματα, με μοναδικό σκοπό να γνωρίσει από κοντά τα πανάγια σκηνώματα της θείας οικονομίας. Όταν έφτασε στην Αγία Πόλη και προσκύνησε με δάκρυα τους τόπους του Πάθους, ένιωσε ότι όλος ο επίγειος πλούτος ήταν βάρος για την ψυχή της.

Χάρισε αμέσως την ελευθερία σε όλους τους δούλους και τις υπηρέτριες της συνοδείας της και μοίρασε στους φτωχούς χρήματα, ρούχα και πολύτιμα κοσμήματα. Έπειτα κατευθύνθηκε προς την Αίγυπτο, τον επίγειο παράδεισο των ασκητών, έχοντας μαζί της μόνο έναν ευνούχο και έναν ηλικιωμένο υπηρέτη. Κοντά στην Αλεξάνδρεια αποχωρίστηκε κρυφά και τους δύο και χάθηκε σε ένα κοντινό δάσος, όπου παρέμεινε για πολλά χρόνια εντελώς μόνη.

Εκεί υπέταξε τη σάρκα στο πνεύμα με κάθε λογής σκληραγωγίες, νηστείες και ολονύκτιες προσευχές μέσα στη σιωπή της φύσης. Υπέμεινε με θαυμαστή καρτερία τις αδιάκοπες επιθέσεις των κουνουπιών, που κατατρυπούσαν το σώμα της μέρα και νύχτα. Η λεπτή επιδερμίδα της, συνηθισμένη κάποτε στα μετάξια της Ρώμης, σκλήρυνε τόσο πολύ από τα τσιμπήματα ώστε έμοιαζε με καύκαλο χελώνας.

Καμία ανθρώπινη παρηγοριά δεν την άγγιζε πλέον, γιατί όλη της η ύπαρξη ήταν στραμμένη στον ουράνιο Νυμφίο. Έζησε έτσι σε απόλυτη αφάνεια, αγνοημένη από όλους, και αναζητούσε καθημερινά νέους τρόπους για να ευαρεστήσει τον αγαπημένο της Χριστό μέσα στην έρημο. Όταν θεώρησε ότι είχε ωριμάσει πνευματικά, εγκατέλειψε το δάσος και κατευθύνθηκε προς το ξακουστό μοναστικό κέντρο της Σκήτης, στην καρδιά της αιγυπτιακής ερήμου.

Παρουσιάστηκε στους πατέρες ντυμένη ως άνδρας ευνούχος και πήρε το όνομα Δωρόθεος, κρύβοντας με τέλειο τρόπο το γυναικείο της φύλο. Ο Γέροντας που είχε την εξουσία πάνω στους ερημίτες, αμέσως μετά τον άγιο Μακάριο, της παραχώρησε ένα ταπεινό κελί για να ησυχάζει. Εκεί η μακαρία επέμενε στην προσευχή ημέρα και νύχτα, χωρίς να ταράζεται από τίποτε εγκόσμιο και χωρίς να δίνει σημασία στις σκέψεις του παλαιού της βίου.

Στο μεταξύ, ο πατέρας της Ανθέμιος ζούσε βαθιά πληγωμένος από την ανεξήγητη εξαφάνιση της αγαπημένης του θυγατέρας. Είχε όμως και μια δεύτερη κόρη, την οποία είχε κυριεύσει ένα φοβερό δαιμόνιο και τη βασάνιζε αλύπητα. Καθώς δεν έβλεπε πλέον καμία ελπίδα από ανθρώπινη βοήθεια, αποφάσισε να τη στείλει στους ασκητές της Σκήτης για να προσευχηθούν εκείνοι.

Οι πατέρες την εμπιστεύθηκαν στον ευνούχο Δωρόθεο, που φημιζόταν για την αγιότητά του και τη δύναμη των δακρύων του. Εκείνος, μετά από πολλές θερμές δεήσεις, την έστειλε εντελώς θεραπευμένη πίσω στο πατρικό της σπίτι. Λίγο μετά την επιστροφή της κόρης στο σπίτι του πατέρα της, παρατηρήθηκε ότι το σώμα της έδειχνε σημάδια εγκυμοσύνης, χωρίς καμία λογική εξήγηση.

Ο Ανθέμιος υποψιάστηκε αμέσως τον μοναχό Δωρόθεο και χωρίς καθυστέρηση τον κάλεσε με αυστηρότητα κοντά του στη Ρώμη. Μεγάλη όμως υπήρξε η έκπληξη και η συγκίνησή του, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο σεμνός εκείνος ασκητής ήταν στην πραγματικότητα η πολυαγαπημένη του Απολλιναρία. Δάκρυα χαράς πλημμύρισαν τα μάτια του ηλικιωμένου άρχοντα, που είχε θρηνήσει για χρόνια την απώλειά της και τώρα την έβλεπε ζωντανή.

Ολόκληρη η οικογένεια προσπάθησε να την κρατήσει κοντά της, όμως εκείνη αποχαιρέτησε με συγκίνηση τους δικούς της και επέστρεψε στο αγαπημένο της ησυχαστήριο. Πριν φύγει, ζήτησε με επιμονή από τους συγγενείς της να κρατήσουν απόλυτα μυστικό το γυναικείο της φύλο μέχρι τέλους. Ο πόθος της ήταν να τελειώσει τη ζωή της κρυμμένη μέσα στη σιωπή της Σκήτης, χωρίς ανθρώπινες τιμές και αναγνώριση.

Πράγματι, η αλήθεια αποκαλύφθηκε από τους πατέρες της Σκήτης μόνο τη στιγμή της οσιακής της κοιμήσεως, όταν ετοίμασαν το τίμιο σκήνωμά της για ταφή. Η μνήμη της τιμάται από την Εκκλησία την πέμπτη ημέρα του μηνός Ιανουαρίου κάθε χρόνο.