Όσιος Αρσένιος ο ασκητής του Λάτρους

Μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα βούλιαξε ολόκληρος βυζαντινός στόλος και από όλους τους στρατιώτες σώθηκε μόνο ένας άνθρωπος. Ήταν ο στρατηγός Αρσένιος, ο πατρίκιος των Κιβυρραιωτών, που λίγο αργότερα άφησε για πάντα τη δόξα του παλατιού. Καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και ανήκε σε πλούσια και επίσημη οικογένεια του Βυζαντίου.

Έζησε ανάμεσα στον όγδοο και τον ένατο αιώνα μετά Χριστόν, σε εποχή ταραγμένη για την αυτοκρατορία. Από νωρίς κέρδισε την εύνοια του αυτοκράτορα και ανέβηκε γρήγορα στα ανώτερα αξιώματα της εποχής. Έγινε πατρίκιος και στρατηγός του θέματος των Κιβυρραιωτών, με ευθύνη μεγάλη πάνω στον αυτοκρατορικό στόλο.

Η ζωή του φαινόταν λαμπρή και γεμάτη τιμές, μέχρι που ήρθε εκείνο το ταξίδι στη θάλασσα. Καθώς έπλεε με τα πληρώματά του, ξέσπασε ξαφνικά τρομερή τρικυμία και τα καράβια βυθίστηκαν ένα προς ένα. Ο νεαρός στρατηγός γλίτωσε με θαυμαστό τρόπο και κατάλαβε πως ο Θεός τον φύλαξε για άλλον σκοπό.

Έτσι αποφάσισε να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στη σιωπή της μετάνοιας και στην προσευχή. Παράτησε τα αξιώματα, τα πλούτη και τη λάμψη της Πόλης και ντύθηκε το ταπεινό σχήμα του μοναχού. Ο νέος μοναχός παραδόθηκε με ζήλο σε αυστηρή νηστεία, σε ολονύχτιες αγρυπνίες και σε σκληρές βαριές αλυσίδες πάνω στο σώμα του.

Έπειτα από καιρό σε μιαν ερημική περιοχή, έφτασε στο όρος Λάτρος της Μικράς Ασίας, τόπο φημισμένο για την άσκηση. Εκεί συνάντησε ένα θανατηφόρο φίδι που τρόμαζε όλους τους περαστικούς της γύρω περιοχής. Με την προσευχή και με το σημείο του τιμίου σταυρού νέκρωσε το ερπετό μπροστά στα μάτια των ανθρώπων.

Στη συνέχεια κατέβηκε στη γειτονική Μονή των Κελλιβάρων, στη βόρεια πλευρά του βουνού, και έγινε ηγούμενος. Όμως τα πολλά ερχόμενα πλήθη και οι περισπασμοί τάραζαν την ψυχή του και ζητούσε βαθύτερη ησυχία. Άφησε λοιπόν το μοναστήρι και κατέφυγε σε μια σπηλιά της ερήμου, μακριά από κάθε ανθρώπινη φωνή.

Εκεί με μόνη την προσευχή έδιωχνε τα άγρια θηρία που πλησίαζαν συνεχώς τη μικρή κατοικία του. Σιγά σιγά μαζεύτηκαν γύρω του αδελφοί, που τους καθοδηγούσε με τις σοφές συμβουλές και με το παράδειγμα της δικής του σκληρής ζωής. Έφτασε σε τέτοιο μέτρο αρετής, ώστε άγγελος του Κυρίου κατέβαινε από τον ουρανό και τον έτρεφε.

Με τη ράβδο του μάλιστα μεταμόρφωσε κάποτε τα πικρά νερά μιας πηγής σε γλυκά και πόσιμα για τους διψασμένους αδελφούς. Έκανε και άλλα πολλά θαύματα, που έγιναν γνωστά σε όλη την περιοχή και στους κατοίκους του Λάτρους. Όταν οι μοναχοί τον παρακάλεσαν να επιστρέψει στο μοναστήρι, δέχτηκε, χωρίς όμως να συγκατοικήσει με τους άλλους πατέρες.

Ζούσε ολομόναχος σε ένα μικρό κελί, σε βαθιά σιωπή και σε αδιάκοπη συνομιλία με τον Κύριο της δόξης. Έξι ημέρες της εβδομάδας δεν έτρωγε καμία τροφή και δεν αντάλλασσε ούτε μία κουβέντα με κανέναν άνθρωπο. Μονάχα την Κυριακή άνοιγε την πόρτα του, δίδασκε τους αδελφούς και καθόταν μαζί τους στην κοινή τράπεζα.

Όταν προαισθάνθηκε το τέλος του, κάλεσε κοντά του όλους τους μοναχούς της μονής για τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Τους συμβούλεψε να αφήσουν τις μάταιες φροντίδες του κόσμου και να αγαπήσουν την προσευχή και την ταπείνωση. Έπειτα ξάπλωσε ήσυχα και παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό μέσα στους θρήνους των αδελφών του.

Και μετά την κοίμησή του ο όσιος Αρσένιος συνέχισε να θαυματουργεί για όσους τον επικαλούνταν με πίστη και ευλάβεια. %$ Όσιος Αρσένιος ο ασκητής του Λάτρους $% I will deliver the file as **12_13_Όσιος_Αρσένιος_Λάτρους_Ελληνικά_Καθαρά.